عضویت العربیة
سه‌شنبه، 8 مهر 1393 (سال اقتصاد و فرهنگ با عزم ملی و مدیریت جهادی)
امام علی علیه السلام فرمودند: خردمندترین مردم کسی است که به عواقب و فرجام کار بیشتر بنگرد. غرر الحکم، ج 2، ص 484
مسیر جاری : صفحه اصلی/مقالات/فرهنگ و انديشه/شعر و ادب/معرفي ادبا و نويسندگان/زندگینامه مجتبی مینوی

تبلیغات
آخرین مقالات
تاريخچه ي شيطان پرستي

تاريخچه-ي-شيطان-پرستيدر اين تاريخچه، حرکت تکاملي شيطان پرستي تا اواسط قرون وسطا و سپس تحرک انکشافي آن از نيمه ي دوم قرون وسطا ادامه ...

شناسايي اعتياد به کار: آزمون هاي خودسنجي

شناسايي-اعتياد-به-کار-آزمون-هاي-خودسنجيآزمون ها و روش هاي خودسنجي مختلفي براي شناسايي اعتياد به کار معرفي شده اند که در ادامه به برخي از آنها ادامه ...

طبقه بندي معتادين به کار

طبقه-بندي-معتادين-به-کاراين افراد ممکن است در ابتدا به طور معمولي کار کنند، ولي بعدها به مراحلي مي رسند که زمان از دست شان در ادامه ...

شباهت اعتياد به کار با ديگر اعتيادها

شباهت-اعتياد-به-کار-با-ديگر-اعتيادهابر مبناي مطالعات و پژوهش هاي انجام شده، مشخص شده است که نوجوانان و جوانان معتاد به مواد مخدر و الکل، ادامه ...

خانواده و کودکان معتاد به کار

خانواده-و-کودکان-معتاد-به-کاردر تداوم مطالعات ذکر شده مربوط به اعتياد به کار و هم بستگي عوامل روان شناختي و خانوادگي اين پديده، گزارش ادامه ...

بسترهاي شيطان پرستي در غرب

بسترهاي-شيطان-پرستي-در-غرباسطوره گرايي در غرب، با خاستگاه يوناني، يکي از عواملي است که در شيطان پرستي، نقش مهمي داشته است. اسطوره ادامه ...

رابطه ي تيپ رفتاري الف ( A ) و اعتياد به کار

رابطه-ي-تيپ-رفتاري-الف-(-A-)-و-اعتياد-به-کاربسياري از يافته ها و نتايج قابل توجهي که در مطالعات آتش پور ( 1384 ) و رابينسون وکلي( 1998 ) به آن ها ادامه ...

صهيونيسم و شيطان پرستي

صهيونيسم-و-شيطان-پرستيسران يهودي دنيا عزم جدي بر نابودي اديان الهي و اصول اجتماعي دارند و مي خواهند کارهاي اولياي خدا را نابود ادامه ...

توصیه ها و راه بردهایی برای مقابله با اعتیاد به کار

توصیه-ها-و-راه-بردهایی-برای-مقابله-با-اعتیاد-به-کارمشابه اعتیادهای دیگر، تغییرعادات رفتاری معتادان به کار نیز دشوار است. پرسشی که در این جا منطقی به نظر ادامه ...

معرفی به دوستان

ایمیل گیرنده را به منظور دریافت لینک صفحه وارد بفرمائید.


بازدید : 4179 بار

يکشنبه، 6 بهمن 1387

زندگینامه مجتبی مینوی
زندگینامه مجتبی مینوی
زندگینامه مجتبی مینوی

تهیه کننده : حسن نجفی
منبع : راسخون
مجتبی مینوی در نوزدهم بهمن ماه 1282 شمسی، در خانواده‏ای پشت در پشت روحانی و از پدر و مادری جوان که‏ دختر عمو و پسر عمو بودند، و در این زمان عاشقانه به هم مهر می‏ورزیدند متولد شد. هنگامی که مجتبی نزدیک به‏ سه سال داشت و برادر دیگرش احمد تازه به دنیا آمده بود، پدر طبق سنت خانوادگی، تصمیم گرفت برای تحصیل‏علوم دینی در محضر شیخ محمد تقی شیرازی ، مرجع تقلید بزرگ آن زمان عازم عراق عرب شود. مادر که تازه ازبیماری حصبه نجات یافته بود ناچار در تهران ماند تا دوران نقاهت را بگذراند و سه ماه بعد از پدر، همراه دو کودک ‏خردسالش عازم عراق شد.
سفر با کاروان و کجاوه در ماهی به طول انجامید و اقامت خانواده در سامره و نجف نزدیک به پنج سال ادامه یافت .
مجتبی که از هوشی سرشار برخوردار بود، در چهار سالگی به اصرار خودش به مکتب رفت و به زودی از همه ‏همدرسان بزرگتر از خود پیشی گرفت. هنوز سال به پایان نرسیده بود که قرآن را ختم کرد و سال بعد به مدرسه رفت. هنگامی که همراه پدر و مادر و دو برادر کوچکترش احمد و کاظم( که در سامره متولد شده بود) به ایران بازگشت ، با اینکه هنوز هشت سال تمام نداشت ، قرآن را از حفظ بود و خواندن و نوشتن فارسی و عربی را به خوبی می‏دانست.
تحصیلات ابتدایی را در تهران ادامه داد و دوره‏ی متوسطه را در دارالفنون و دوره‏ی عالی را در دارالمعلمین مرکزی به ‏پایان رساند. در اینجا نکته‏ای را که بارها از مادرمان شنیده‏ام و مربوط به همین دوران زندگی از برادرم است نقل قول‏ می‏کنم :
«دارالفنون از خانه دور بود و آن زمان وسیله نقلیه عمومی وجود نداشت تا مجتبی بتواند برای ناهار به خانه بیاید و دوباره به مدرسه برگردد. پدر روزی یک قران (یک ریال فعلی ) برای پول ناهار به او می‏داد. مجتبی هر روز یک نان‏خانگی با خود به مدرسه می‏برد ، ظهر آن را با ترتیزک‏هایی که از باغچه مدرسه می‏چید ، به عنوان ناهار می‏خورد ، پول‏غذایش را جمع می‏کرد و با آن کتابهایی را که مورد علاقه‏اش بود و به پول آن زمان گران بود می‏خرید.»
شاید اغراق نباشد اگر بگویم که هسته اصلی کتابخانه با ارزش مینوی را که آخرین هدیه او به ملت ایران بود، همین‏ کتابها تشکیل داده است .
گفتم که پدر برای تحصیل علوم دینی به عتبات رفته بود ، و پس از پنج سال تحصیل در محضر میرزا محمد تقی‏شیرازی با اجازه‏ی اجتهاد از میرزا به ایران بازگشته بود. اما مدت اقامت او در عتبات مصادف بود با وقایع مشروطه وخصوصاً دار زدن شیخ فضل الله نوری به دست مشروطه خواهان. پدر که دیگر امرار معاش از راه روحانیت را صلاح‏ کار خود نمی‏دانست در صدد به دست آوردن شغلی دیگر برآمد و پس از چندی به سمت کارمند در عدلیه (دادگستری ) مشغول به کار شد.
هنگامی که مجتبی شانزده سال داشت ، پدر به سمت رئیس عدلیه رشت منصوب و عازم آن شهر شد. در ضمن چون به‏ علت تولد چند فرزند دیگر ، حقوق پدر کفاف خرج خانواده را نمی‏کرد، برای مجتبی هم، با اینکه هنوز به سن‏ استخدام نرسیده بود، شغل محرری (منشی گری) عدلیه را دست و پا کرد تا کمکی به خرج خانه باشد.
هنوز چند ماهی از عزیمت خانواده به رشت نگذشته بود که وقایع حمله بلوشیک‏ها به گیلان و جریان میرزا کوچک‏خان جنگلی پیش آمد. پسر جوان مجذوب تبلیغات کمونیستی شد و در سلک جوانان کمونیست ثبت نام کرد. قوای‏دولتی وارد رشت شد و زد و خورد شدید میان دو گروه در گرفت. مجتبی در بحبوحه این درگیری‏ها همراه دیگر جوانان ‏به باکو رفت و گویا این سفر با لنین هم دیدار کرد. مجتبی پس از چند ماه اقامت در باکو، از اختلافی که میان گفتار و کردارکمونیست‏ها دید سر خورد و به رشت بازگشت، و تمام عمر از سیاست کناره گرفت.
همه شایعه کمونیست بودن مینوی ، که بعدها کسانی از آن استفاده کردند ، و عده‏ای دیگر آن را به عنوان حربه‏ای علیه ‏او به کار بردند، مربوط به همین دوران شانزده هفده سالگی اوست . مینوی در سنین بزرگی در هیچ حزب و دسته‏ سیاسی وارد نشد، و تمام همّ خود را صرف علم و فرهنگ کرد. آزاد زیست و آزاد از دنیا رفت:
غلام همت آنم که زیر چرخ کبود
ز هر چه رنگ تعلق پذیرد آزاد است‏
در مقدمه یکی از کتابها می‏نویسد:«اگر به اندازه‏ی بال پشه‏ای به پیشرفت فرهنگ سرزمینم کمک کرده باشم، عمرم‏ بیهوده نبوده است.»
پس از چند سال که خانواده به تهران بازگشت ، پدر که مجذوب حکومت مشروطه شده بود، از عدلیه به مجلس‏شورای ملی منتقل شد و ریاست اداره‏ی تندنویسی را به عهده گرفت. مجتبی هم برای کمک به خرج خانواده به عنوان ‏تندنویس به استخدام مجلس شورا در آمد ، و این در حالی بود که یک دم از خواندن و یاد گرفتن غافل نبود. به آموختن ‏زبانهای فرانسه و انگلیسی پرداخت ، زبان پهلوی را در محضر پروفسور هرتسفلد آلمانی فرا گرفت ، در تاریخ و فرهنگ ‏ایران به تحقیق پرداخت. عاشقی بود که عشقش ایران بود ، و فرهنگ وتمدن ایران.
برای بیان یکی از خصوصیات اخلاقی مینوی ، داستانی را که پدرم سالها بعد ، هنگامی که مینوی اجباراً مقیم انگلیس‏ شده بود ، و از ترس حکومت وقت جرأت بازگشت به ایران را نداشت ، به عنوان انتقاد از روش پسرش نقل می‏کرد باز می‏گویم: « وقتی که مجتبی در مجلس به عنوان تند نویس کار می‏کرد ، عدل الملک دادگر رئیس مجلس بود. مجتبی‏ صبح که از خانه بیرون می‏رفت ، به سید علی عطار ، به مشهدی حسینعلی بقال ، به سپور محله و به رهگذری که ‏می‏شناخت سلام می‏کرد. اما وقتی وارد مجلس می‏شد، اگر دادگر را از دور میدید، راهش را کج می‏کرد و از طرف دیگر می‏رفت تا با او مصادف نشود و به او سلام نکند».
این یکی از صفات بارز مینوی در همه‏ی دوران حیات بود: متواضع نسبت به زیردستان و مغرور در متقابل قدرت‏های‏حاکم.
مطلب دیگری که در این زمینه به یاد آوردم و خود شاهد آن بوده‏ام ، مربوط به آخرین سال‏های عمر مینوی بود: سال‏1345 بود. برادرم آپارتمان کوچکی در مجتمع دریا کنار خریده بود و تعطیلات آخر هفته را ، به اتفاق همسر و دخترکوچکش به آنجا میرفت. در آن زمان شاه برای جلب محبوبیت قرار گذاشته بود که هفته‏ای یک بار، روزچهارشنبه ، چند تن از فضلا را برای شام به کاخ نیاوران دعوت کند. یک روز از دربار به او تلفن می‏کنند ، مینوی دریا کناررفته بود، تلفن مادر زنش را می‏گیرند ، به او تلفن می‏کنند که اعلیحضرت همایونی استاد مینوی را برای چهارشنبه شب‏ دعوت کرده‏اند ، فوراً به ایشان اطلاع دهید.او تلفن مجتمع دریا کنار را میدهد ، تلفن می‏کنند، مینوی و همسرش برای‏قدم زدن رفته بودند بیرون . برای او پیغام می‏گذارند که هر چه زودتر به تهران برگردد و در ضیافت دربار شرکت‏کند. مینوی با اینکه قرار بود صبح شنبه به تهران برگردد ، پس از شنیدن پیام از آمدن منصرف شد و تا آخر هفته بعد در دریاکنار ماند تا در ضیافت شاه شرکت نکند.
درباره‏ی خدمات علمی و فرهنگی مینوی و دیگران گفته و نوشته‏اند. آنچه من کوشش دارم در این مختصر بگنجانم، مربوط به زندگی خصوصی و اجتماعی مینوی است.
در سال 1307 که وزارت فرهنگ تصمیم به اعزام عده‏ای دانشجو به اروپا گرفت ، قرار شد دفتر سرپرستی محصلین درسفارت ایران در پاریس تشکیل شود. مرحوم اسماعیل مرآت به سمت سرپرست دانشجویان انتخاب شد، و مینوی که‏در این زمان بیش از بیست و پنج سال نداشت، به سمت معاونت او منصوب شد. در این سفر بود که مینوی با علامه ‏قزوینی محشور و مأنوس شد و روش نقد تحقیقی را در مکتب او آموخت. در حالی که اقامت مینوی در پاریس بیش ازچند ماهی بپایید، و گویا به علت اختلافی که او با مرحوم مرآت پیدا کرد، از وزارت معارف تقاضای تغییر محل ‏مأموریت کرد، و وزارت معارف او را به عنوان سرپرست دانشجویان به لندن فرستاد.
این اولین سفر مینوی با اروپا سه سال و اندی طول کشید، و او توانست علاوه بر دیگر فعالیت‏ها زبان‏های فرانسه و انگلیسی خود را تکمیل کند و با مستشرقین بنام اروپایی آشنا شود.
مینوی پس از بازگشت به ایران چهار سال مداوم در ایران ماند ، و در این مدت ، نوشتن ، ترجمه ، تصحیح و چاپ ‏چندین کتاب را به تنهایی یا با همکاری دانشمندانی چون مرحوم ذکاءالملک فروغی ، تقی زاده، عبدالرحیم خلخالی...به انجام رساند. در سال 1313 کتاب «وضع ملت ، دولت و دربار ایران در دوره ساسانی » نوشته پروفسور آرتور کریستین ‏سن دانمارکی را ترجمه کرد و به چاپ رساند ، و چند روز پس از انتشار آن ، برای سفری نه ماهه ، به منظور پژوهش‏های ‏فرهنگی عازم انگلیس شد ، عزیمت مینوی به حسودان و بدسگالان که نمی‏توانستند شاهد موفقیت‏های چشم گیر جوانی سی و یکی دو ساله باشند ، فرصت داد که از او نزد رضا شاه سعایت کنند. بهانه این بود: در جایی از کتاب‏کریستین سن ذکر شده بود که پارتها قومی چادر نشین بودند که از راهزنی زندگی می‏کردند، و بعدها با جنگ و ستیز حکومت را به ستیز گرفتند و به سلطنت رسیدند. در جای دیگر همین کتاب ریشه کلمه پهلو ، و صفت پهلوی را که برای ‏بیان زبان فارسی پیش از اسلام به کار می‏رفت ، به این ترتیب نشان داده بود:«پارت ، پرثو ، پرتو، پهلو ، پهلوی.»
به رضا شاه گفتند که منظور مینوی از بیان این مطلب اهانت به شخص اوست که نام خانوادگی پهلوی را انتخاب کرده‏است ، یعنی منظور مینوی این است که رضا شاه از راه راهزنی به حکومت و سلطنت رسیده است، و قبولاندن این‏ مطلب به دیکتاتور کم سواد ، کار مشکلی نبود. از دربار به شهربانی دستور داده شد که کلیه کتابهای چاپ شده را جمع‏آوری و در شهربانی توقیف کند. دستور اجرا شد، حتی مأموران به کتابخانه شخصی مینوی واقع در خانه پدری او یورش بردند و چند جلدی را هم که آنجا بود با خود بردند.گویا فقط سیزده جلد از کتابها را که به افراد ناشناس فروخته‏شده بود به دست نیاوردند.کتابها در شهربانی ماند تا بعد از شهریور 1320 که از توقیف خارج شد و در معرض فروش ‏قرار گرفت ، اما فتنه‏ای که دشمنان به پا کردند سبب شد که سفر نه ماهه‏ی مینوی تبدیل به سفری پانزده ساله شود.
مینوی در انگلیس ماندگار شد، و چون به دستور حکومت وقت حقوق او هم از جانب وزارت معارف قطع شده بود، برای امرار معاش به مشاغل مختلف پرداخت ، از جمله: فهرست نویسی برای کتابخانه چستربیتی، تدریس زبان فارسی ‏در دانشگاه اکسفورد ، و اجرای برنامه‏های ادبی و فرهنگی در رادیو بی بی سی کتاب پانزده گفتار که از آثار ارزنده‏ی ‏مینوی است، یادگار این برنامه هاست.
وي‌ در طول‌ مدت‌ زندگاني‌ خود در دهها كنگره‌ و انجمن‌ علمي‌ و ادبي‌ جهان‌ شركت‌ كرد و مقالات‌ ارزنده‌اي‌ ارائه‌ داد .
معروف‌ترين‌ اين‌ كنگره‌ ها عبارت‌اند از:
* كنگره‌ بين‌ المللي‌ هزاره‌ فردوسي تهران‌ 1313ه.ش‌
* سمينار بررسي‌ فرهنگ‌ اسلامي‌ ـ پرينستون‌ 1332 ه.ش‌
* سمينار تمدن‌ غرب‌ از نظرمشرق‌ زمين‌ ونيز 1335 ه.ش‌
* سمينار مورخان‌ خاورميانه‌ ـ لندن‌ 1338 ه.ش‌
* كنگره‌ بين‌المللي‌ هنر و معماري‌ ايران‌ ـ نيويورك‌ 1339 ه. ش‌
* كنگره‌ بين‌ المللي‌ خاورشناسان‌استانبول‌ 1330 ه. ش‌
* كنگره‌ بين‌ المللي‌ خاورشناسان‌ ـ مونيخ‌ 1336
* كنگره‌ بين‌ المللي‌خاورشناسان‌ ـ مسكو 1339
* كنگره‌ بين‌ المللي‌ ايرانشناسان‌- ان‌ آربر 1346
* كنگره‌ بين‌المللي‌ خاورشناسان‌ ـ پاريس‌ 1352
درسال 1328 مینوی از سوی دانشگاه تهران به کار دعوت شد و با سمت استادی تاریخ ایران بعد از اسلام در دانشکده‏های ادبیات و الهیات به ایران بازگشت.در زمان حکومت مصدق رئیس تعلیمات عالیه بود، و بعد از آن مدت ‏هفت سال رایزن فرهنگی ایران در ترکیه بود و در ضمن از کتب خطی فارسی در کتابخانه‏های ترکیه ، گویا بیش از هزار میکرو فیلم برای دانشگاه تهران تهیه کرد که هم اکنون در کتابخانه مرکزی و مرکز اسناد دانشگاه تهران نگهداری میشود.
آخرین شغل فرهنگی مینوی سرپرستی بنیاد شاهنامه بود. مینوی در این سمت با دقتی شگفت‏انگیز کوشید تا شاهنامه‏ای تهیه کند که هر قدر ممکن است به گفته‏ی فردوسی نزدیک‏تر باشد.چند سال پیش از تأسیس بنیاد شاهنامه ، در کنگره ی فردوسی توس مینوی در سخنرنی اش گفته بود:«شاهنامه که اکنون در دست ماست حرامزاده است و فرزند خلف فردوسی نیست...»
این گفته استاد سر و صدای بسیار از مخالف و موافق برانگیخت ، و بعضی جوانان کم مایه کوشیدند تا با حمله‏های‏ روزنامه‏ای به مینوی ، نام خود را سر زبانها بیندازند.«مه فشاند نور و...»
پس از چند سال این امکان برای مینوی فراهم امده بود که فرزند خلف فردوسی را به مردم بشناساند، و او تمام کوشش‏خود را در این راه به کار برد. دریغا که اجل مهلتش نداد تا کارش را به پایان رساند.

آثار و تالیفات :

از استاد مينوي‌ كتب‌ و ترجمه‌ هاي‌ بسيار زيادي‌ برجاي‌ مانده‌ كه‌ مهم‌ترين‌ اين‌ آثارعبارت‌اند از:
* تصحيح‌ و چاپ‌ ديوان‌ ناصر خسرو 1307 ه.ش‌
* تصحيح‌ داستان‌ ويس‌ و رامين‌ فخرالدين‌ اسعد گرگاني 1314 ه.ش‌
* تصحيح‌ عيون‌ الحكمه‌ تأليف‌ ابوعلي‌ سينا (با همكاري‌ يحيي‌ مهدوي‌) 1333 ه.ش‌
* تصحيح‌ ترجمه‌ كليله‌ و دمنه (انشاي‌ ابوالمعالي‌ نصر ا... منشي‌) 1343
* فهرست‌ نسخه‌ هاي‌ خطي‌ فارسي‌ در كتابخانه‌ چستر بيتي‌ 1339
* تصحيح‌ سيرت‌ جلال‌ الدين‌ منكبرتي 1344
* فردوسي‌ و شعر او 1346
* تاريخ‌ و فرهنگ‌ 1352
* احوال‌ و اقوال‌ شيخ‌ ابو الحسن‌ خرقاني
* اقوال‌ اهل‌ تصوف‌ درباره‌ او به‌ ضميمه‌ منتخب‌ نورالعلوم‌ 1354
در تابستان سال 1355 کمی پیش از انکه بخاطر شکستگی دنده ، در اثر زمین خوردن ، در بیمارستان بستری شود به من‏گفت: « وقتی کار شاهنامه به پایان برسد، قصد دارم دست به تصحیح و چاپ مثنوی مولانا بزنم»
پرسیدم شاهنامه چند سال دیگر کار دارد؟ جواب داد: حداقل پنج سال. و پرسیدم: مثنوی؟ گفت دست کم هشت سال‏ و مینوی در هفتم بهمن ماه همان سال در هفتاد و چهار سالگی چشم از جهان فرو بست .
یادش پایدار و روانش شاد باد.

کتابشناسی :

مینوی بر گستره ادبیات فارسی
نویسنده : مجتبى مينوى
به کوشش : ماه منير مينوى
ناشر : توس - تهران چاپ اول، 1381 شمسى نوع جلد : گالینگور قطع : وزیری تعداد صفحه 562
نوع چاپ : چاپی زبان : فارسی
منابع :
یادنامه‏ای از مجتبی مینوی - نکته هایی ننوشته از زندگی او/ ماه منیر مینوی
پایگاه فرهنگی مستور
ویکی پدیا
سازمان اسناد و کتابخانه ملی جمهوری اسلامی ایران


نظرات کاربران
ادامه نظرات
ارسال نظر شما

• با عنایت به اینکه نظرات و پیشنهادات شما کاربران گرامی در بهبود پایگاه تاثیر کاملا موثری ایفا می کند لذا خواهشمند است ما را از نظرات ارزنده ی خود محروم نفرمایید.
• نظر شما پس از بررسی و بازبینی توسط گروه مدیریت برای نمایش در سایت قرار داده می شود.
• نظرات کوتاه مثل "خوب بود" و "عالی بود" و... و نظرات تکراری تائید نمی شوند و امتیازی هم به آنها تعلق نخواهد گرفت.
• متن نظر شما میبایست حداکثر 1024 کاراکتر باشد.