علامه «سيد مرتضي عسگري» که ابتکار معروف اش در معرفي 150 صحابي ساختگي پيامبر و استفاده از اسناد و کتاب هاي اهل سنت براي تحقيق، شهرتي خاص دارد، در سن 98 سالگي درگذشت. علامه عسگري، به علت بيماري قلبي، از چندي پيش، در بخش CCU بيمارستان قلب تهران بستري بود.
اين پژوهش گر تاريخ اسلام و حديث شناس، در سال 1284 در ساوه متولد شد. وي، تحصيلات مقدماتي حوزوي را تا «شرح لمعه» ، در حوزه عمليه قم و خدمت استاداني چون امام خميني (ره) خواند و سپس از قم به نجف رفت و در نجف، در محضر درس هاي «آيت الله حکيم» شرکت کرد. علامه عسگري، هم زمان با شرکت درکلاس هاي درس آيت الله حکيم، در فعاليت هاي سياسي آن زمان عراق نيز شرکت کرد و هم زمان چند دانشکده و بيمارستان و مؤسسه خيريه در عراق تأسيس کرد. ايشان هم چنين در تبادل استاد ميان اين دانشکده ها و دانشکده «الازهر» مصر، نقش مهمي ايفا کرد. اکثر افرادي که اکنون از مسوولان عراق هستند، شاگردان مرحوم علامه عسگري و فارغ التحصيل دانشکده «اصول دين» عراق هستند که ايشان بنا کردند.
علامه عسگري، تا زمان حکومت صدام، در عراق بود و وقتي صدام خواست ايشان را دست گير کند، از عراق فرار کرد و به ايران آمد. در ايران هم سه دانشکده «اصول دين» در تهران، قم و دزفول تأسيس کرد.
او، در زمان حيات خود، کارهاي فرهنگي بسياري انجام داد و بيش از 50 کتاب نوشت. اين کتاب ها، تأثير بسيار زيادي بر مسلمانان گذاشت و بعضي از کتاب هاي ايشان، در شيعه شدن بسياري، نقش مهمي ايفا کرد؛ به طوري که در طول تاريخ، هيچ کس مثل علامه عسگري نتوانست بسياري را شيعه کند. گفته مي شود توفيق ايشان در اين زمينه، حق از «علامه اميني» و «سيد شرف الدين» هم بيشتر بود.
از سوي ديگر، علامه عسگري، مناظرات بسياري در کشورهاي مختلف داشت و معمولا در تمام مناظرات، موفق بود و توانست طرف خود را قانع کند. مناظرات علامه عسگري با علماي يهود، بسيار معروف است.
مهم ترين ويژگي آثار علامه عسگري، در اين است که همه آثارشان را از منابع اهل سنت نوشت و از کتاب هاي اهل سنت استفاده کرد. ابتکار ايشان هم اين است که براي اولين بار، مسأله «صحابه ساختگي» را مطرح کرد؛ افرادي که اصلا وجود خارجي ندارند و شخصيت هاي ساختگي اند. ايشان ثابت کرد که اين افراد، به اسم صحابه پيامبر مطرح شده اند و حرف هايي که از زبان آن ها نقل شده، دروغ است. اين، مهم ترين کار ايشان است. علامه عسگري، 150 نفراز صحابه ساختگي پيامبر را معرفي کرد.
آثار قرآني ايشان نيز بسيار زياد است. کتاب «القرآن الکريم و روايات المدرستين» از جمله اين آثار است. مقصود ايشان از نوشتن اين کتاب، اين بود که قرآن در مکتب اهل بيت و در مکتب اهل سنت چه گونه معرفي مي شود و قرآن را از اين دو ديدگاه، بررسي و تفاوت هايش را بيان کردند، اين کتاب، سه جلد است و فقط در سودان، خيلي ها را شيعه کرده است.
از خصوصيات اخلاقي ايشان اين بود که بسيار متواضع بودند و هرگز به نام و نشان و مال و ثروت، وابستگي نداشتند. شايد هيچ کس مثل او پيدا نشود که اعلام کند «از هيچ کتابم، حق التاليف نمي گيرم. » علامه عسگري، براي هيچ کدام از کتاب هايش، حق التاليف نگرفت و مي گفت «هر کسي که دوست دارد، مي تواند کتاب هايم را منتشر کند و از حقوق مادي آن استفاده کند. »
مرحوم «آيت الله العظمي گلپايگاني» ، به علامه عسگري نامه اي نوشتند که «من از شما خواهش مي کنم که اسم من را در دانشکده خودتان بنويسيد تا در روز قيامت، جزو خدمت گزاران دانشکده اصول دين محشور شوم. »
علامه عسگري، يک شنبه شب چهارم رمضان 1428 و 16 سپتامبر 2007، در سن 98 سالگي در بيمارستان ميلاد تهران، جان به جان آفرين تسليم کرد.
منبع: مجله ي خيمه شماره37
/خ