آقای احمدی نژاد! رئیس جمهوری که من و دیگران به او رای داده بودیم ، نه به این لاغری بود و نه محاسنش این اندازه سپید! خدا وکیلی این تفاوت را حتی خانواده ات هم به رخت نکشیده اند؟ این را که نمی توانی انکار کنی! تازه انکار هم که بکنی عکسهای پیش از ریاست جمهوریت که هست!
آقای رئیس جمهور! شاید هر دو این تغییرات و تفاوتها که در این دو سال حادث شده تا اندازه ای جنبه شوخی داشته باشد ، آخر ما تو را می شناختیم و می دانستیم که شبانه روزت را وقف مردم و خدمت خواهی کرد ، اما انصافا این تفاوت را نمی توانیم بپذیریم که ما احمدی نژادی را می شناختیم که هیچ حرفی را بی جواب نمی گذاشت. یادت هست؟ وقتی آقای خاتمی در دوران تبلیغات انتخاباتی ، به طعنه به تو گفت : این آقای شهردار که سه روز برای تبلیغ به شهرها سفر کرد ، مگر کار ندارد که از وقت کاری خود اینچنین می زند؟ آیا نگران آن نیست که کارهای ملت عقب بیفتد؟ و تو فورا جواب دادی : اگر قرار باشد کاری  زمین بماند ، باید کار رئیس جمهوری زمین بماند که 12 روز به سفر نیمه تفریحی آفریقا می رود و ظاهرا آب هم از آب تکان نمی خورد! اما حالا چی؟  حالا که جنگ تبلیغاتی رسانه ای با دهها روزنامه (آری ، دهها روزنامه سیاسی و اجتماعی و اقتصادی) و رسانه ملی (بخصوص چندین شبکه رادیویی) و تمامی شبکه های ماهواره ای فراریان و خارج نشینان و ضد انقلاب از رژیم صهیونیستی گرفته تا بنگاه سخن پراکنی روباه پیر و دو رادیوی فارسی زبانی که رسما اعلام می کنند بودجه شان را سازمان جاسوسی سیای آمریکا تامین می کند و نیز اکثر قریب به اتفاق سایتهای اینترنتی ، تو را و دولت تو را بمباران می کنند ، چرا ساکت هستی؟ چرا جواب آنها را نمی دهی؟ آنها که دشمنند آن سایتهایی که منسوب به رقبای دوران انتخابات توست اما با ادبیاتی با تو برخورد می کنند که شبکه های رژیم صهیونیستی چنین برخوردی ندارند... چی؟ وقتت مختص کار کردن و خدمت کردن به این مردم است نه پاسخ به اراجیف و عقده گشاییها؟ ببخشید! روشنگری برای مردمی که این جفاها را به تو می بینند و جوابی از تو نمی شنوند ، کار و خدمت نیست؟ رئیس جمهور فقط باید برود پروژه ها و طرحهایی را افتتاح کند که 14 سال پیش کلنگ خوردند تا کلنگ به دستش را به عنوان «سردار سازندگی» توی اذهان جا بیندازند؟! شعار جوانگراییش را آنها بدهند و تو بروی در هر شهر دو ورزشگاه یکی برای زنان و دختران و یکی برای مردان بسازی؟ رئیس جمهور فقط باید فحش بشنود که پول نفتی که قرار بود سر سفره های مردم بیاید چه شد و تو همان پول نفت را برداری و کشوری را که سالهای سال با آبادانی واقعی و سازندگی حقیقی بیگانه بود از ایلام و کردستان و همدان و چهار محال و کهگیلویه و خراسان جنوبی گرفته تا شهرهای دیگر را بسازی و بودجه اختصاص بدهی؟ آقای رئیس جمهور! می دانی الان در کشور مشکل پیمانکار داریم که طرحها را اجرا کند ، زیرا تمام پیمانکاران مشغول کارند؟! و با این همه باز هم در برابر گزافه گوییهای آنها سکوت می کنی؟ باور کن که من به چنین رئیس جمهوری رای ندادم.
آقای احمدی نژاد! روزی از زبان یکی از وزیرانت شنیدم که در پاسخ به سوالی درباره اینکه آیا ماجرای خواب حضرت آیت الله بهجت درباره تو که می گفتند یک سال پیش از ریاست جمهوریت دیده بودند ، صحت دارد یا نه ، آن را تایید نکرده بودی و در جواب اینکه پس چگونه با اطمینان می گفتید که من رئیس جمهور خواهم شد  ، پاسخ داده بودی که : من فقط به سخنان خداوند متعال و وعده های قرآن یقین داشتم. گفته بودی که : وقتی در قرآن کریم می خواندم که «والذین جاهدوا فینا لنهدینهم سبلنا» ، «و من یتق الله یجعل له مخرجا» ، «ان تنصروا الله ینصرکم و یثبت اقدامکم» ، «و من یتوکل علی الله فهو حسبه» و آیاتی که من الان فراموش کرده ام و اضافه کرده بودی که من برای خدا و خدمت به مردم گام دراین راه گذاشته بودم و فقط یک یقین داشتم و آن اینکه هر چه خداوند فرموده ، برو برگرد ندارد و چون با اخلاص وارد شده بودم پس حتما خداوند کمکم می کرد و چنین شد.
آقای دکتر احمدی نژاد! حتما می دانی که نه تنها در ایران میلیونها نفری که در شهرهای بزرگ و صدها هزار نفری که در شهرهای دیگر به سوی تو می شتابند و عکس تو را بالا می گیرند ، که در لبنان و سوریه و مصر و ترکیه و کشورهای عربی و اسلامی دیگر اکنون نام تو و نام سید حسن نصر الله در بورس محبوبیتهای اول است. برای خدا ، امید آنان را نا امید نکن و باز هم در همان راهی که خداوند تو را یاری کرد گام بگذار و بدان که ما و همه کسانی که راه و خط امام خمینی و آیت الله خامنه ای و اسلام ناب را با تاکید بر «اشداء علی الکفار و رحماء بینهم» می پسندند ، برای تو و برای اینکه دولت اسلامی تو ، تمام اسناد و مدارک کارها را به دست دولت کریمه مهدی موعود (عج) بدهد دعا می کنند ؛
آقای رئیس جمهور! هر تغییری می کنی بکن ، اما با شیطان دست نده و جز بر سر پیمان با خدا و مردم باقی نمان.

و از بچه مذهبی های محل،

می­شد حدس زد که اعتقادات دینی محکمی دارد.
 

 با رتبه خوبی وارد دانشگاه شد.
 

 عضو فعال انجمن اسلامی و با بچه های آنجا حسابی دم خور بود
 

 كم كم با امام آشنا و علاقه مند و شیفته او گردید.
 

،  " انقلاب تازه پیروز شده بود." 

خبر رسید که از جنوب و غرب به كشور حمله شده است.

 با دوستانش به جنگ رفت.
 

 دوستانی كه بعضی از اونها دیگر در عالم خاکی نیستند.

جنگ تمام شد.

دولت به او پیشنهاد استانداری تازه تاسیس اردبیل را داد. از فرمانداری ماکو به اردبیل آمد.
 

مدتی بعد  شورای شهر دوم به دنبال یك شهردار مناسب و کارشناس برای تهران بود. پیشنهاد مسولیت شهر را به او دادند.  او هم پذیرفت.
 

 چند سال دیگر نیز گذشت...

تا اینکه سرانجام در یک روز ساده  كه شهردار در حال استراحت بود.
 

 سحر گاه از خواب بیدار شد.
 

شهردار صبحانه اش را خورد.
 

كفشهای بنددارش را پوشید تا راهی مسجد شود.

جمعیت زیادی درب مسجد جمع شده بودند. و یك صدا می گفتند: شهردار مردمی ما رئیس جمهور ماست.
 

 او مثل همیشه با روی خوش جواب داد.
 

گفت زود است هنوز صبح نشده.

چند روز بعد ثبت نام كرد.
 

رقابت  شروع شد ، حریفان  قدر و انتخابات داغ داغ .
 

نام او در حلقه فرضی نبود. 

 در مرحله اول کمتر نگاهی به سمت او رفت.
 

ولی او محكم و جدی آمده بود.
 

شعار خوبی انتخاب كرده بود.
 

 گفتمان عدالت طلبی کاملا فراموش شده بود.
 

فضای فرهنگی نیاز به هوای تازه داشت.
 

  بعد از موفقیت در مرحله اول، بعضی ها تازه فهمیدند حضور او جدی است و اتفاقا تصمیم قطعی برای ماندن دارد.
 

با اینکه دیر آمده بود  ولی خیلی زود او را شناختند.
 

مردم از سادگی او لذت می بردند و سادگی و صداقت وی در دل آنها نشسته بود.
 

ابراز احساسات و لبخند او را هم دوست داشتند.
 

 رقابت تنگاتنگ و فشرده شده بود.
 

بعضی ها شمشیر را از همان ابتدا از رو بستند و تهمت و تخریب علیه او را با غلظت زیاد شروع کردند.
 

 موج حملات به سویش سرازیر شد.
 

ولی در آنسو و در میان مردم، گاهی هجوم احساسات پاک آنها، كار را برای وی سخت می کرد.
 

 در همه حال،
 

و در همه جا از خدا كمك می خواست.

، گام دوم را هم با موفقیت برداشت.

مسیر راه برایش مشخص بود.
 

 بند كفشهایش را محكم تر بست.
 

دوباره از خدا كمك خواست تا در این راه یاری اش كند.
 

از امام عصر مدد جست.
 

و از محبوبیتی كه بین مردم كوچه و بازار داشت.
 

و سادگی اش که به دلها می نشست.
 

البته در این راه دعای معلم اولش هم موثر بود.
 

توانایی های خودش هم به كمكش آمدند.
 

تیمش را انتخاب کرد.
 

تا گامهایش را محكم تر بردارد.
 

 بعضی  گروههای داخل دایره قدرت، هنوز او را غریبه می دانستند.

 با او نامهربانی شد و از تخریبش چیزی كم نگذاشتند.

 از دست آنها به خدا پناه برد.

عده ای پر ادعا عكسش را آتش زدند اما بر خلاف مدعیان برنیاشفت و با آرامش جواب داد.
 

این همه عجله و زیاده روی در تخریب یك رئیس جمهور ؟!!
 

نیت كرد تا راه امام و رهبری را ادامه دهد.
 

بعدها او  توانست شاخ بعضی ها را در نیویورك بشکند.
 

 او در گل زدن به دروازه حریف و استفاده از فرصتهای طلایی تبحر خاصی داشت.
 

،سوگند خورده بود برای دفاع از حق ملت ذره ای کوتاه نیاید.
 

از آسمان تمام شهرها گذر كرد.
 

به دیدن مردم شهرها رفت و مردم هم به استقبالش آمدند.
 

 با زبان خودشان با آنها صحبت كرد.
 

گاهی بلوچ
 

گاهی مانند یك لرستانی غیور
 

گاهی یك روستایی شاد
 

گاهی یك عرب خوزستانی
 

گاهی یك رفتگر شهرداری
 

گاهی تركمن
 

 پاستور را خانه اول خود كرد.

و ملت را در تنهایی خود شریك كرد.
 

شیوخ كوچك منطقه را مسحور قدرت خویش كرد.
 

روی اقیانوس پلی به اون طرف آب زد.
 

  ،  بعضی عملکردهایش جای انتقاد داشت.

ولی بعضی خودی ها نامهربانی كرده و مدام در کارش  کارشکنی می کردند.
 

و بعضی غریبه ها حتی تا به قصد ربودن و ترور وی نیز پیش رفتند.
 

اما كفشهای آهنینش را همه جا به پا داشت.

افكار بلندی برای ایران در سر داشته و دارد
 

در نگاه خسته اش دلسوزی برای ایران موج می زد.
 

و چه زود گرد پیری بر چهره اش نشست.
 

ولی  خدا در همه حال با متقین و صبر پیشگان است.
 

 به امید ظهور آقا

با سلام می خواستم بدانم می شود این مطلب(من از دست احمدی نژاد شاکی ام)را با ذکر منبع استفاده کرد؟

با تشکر