احادیث

بانک احادیث

امام على عليه‏السلام : إنَّ الْمُؤْمِنَ مَن يُرى يَقينُهُ في عَمَلِهِ، وَ الْمُنافِقُ مَن يُرى شَكُّهُ في عَمَلِهِ؛ در عمل مؤمن يقين ديده مى‏شود و در عمل منافق شك. غررالحكم، ح3551.

امام على عليه‏السلام : إِنَّ الْمُؤْمِنَ إذَا اسْتَغْنى شَكَرَ... وَ الْمُنافِقُ إِذَا اسْتَغْنى طَغى؛ مؤمن هنگام بى‏نيازى شكر مى‏گزارد و منافق هرگاه بى‏نياز شود طغيان مى‏كند. تحف العقول، ص212.

پيامبر اکرم صلى ‏الله ‏عليه ‏و ‏آله می فرمایند : إنَّ لِسانَ الْمُؤْمِنَ وَراءَ قَلْبِهِ فَإِذا أَرادَ أَن يَتَكَلَّمَ بِشَيْءٍ يُدَبِّرُهُ قَلبُهُ ثُمَّ أمْضاهُ بِلِسانِهِ وَ إنَّ لِسانَ الْمُنافِقِ أمامَ قَلبِهِ فَإِذا هَمَّ بِشَيءٍ أمْضاهُ بِلِسانِهِ وَلَمْ يَتَدَبَّرهُ بِقَلبِهِ؛ زبان مؤمن در پس دل اوست، هرگاه بخواهد سخن بگويد درباره آن مى‏انديشد و سپس آن را مى‏گويد اما زبان منافق جلوى دل اوست هرگاه قصد سخن كند آن را به زبان مى‏آورد و درباره آن نمى‏انديشد. تنبيه الخواطر، ج1، ص 106 .

پيامبر اکرم صلى ‏الله ‏عليه ‏و ‏آله می فرمایند : مَثَلُ الْمُؤْمِنِ كَمَثَلِ خامَةِ الزَّرعِ تُكْفِئُهَا الرِّياحُ كَذا و كَذا وكَذلِكَ الْمُؤْمِنُ تُكْفِئُهُ الأَْوْجاعُ وَالأَْمْراضُ و مَثَلُ الْمُنافِقِ كَمَثَلِ الإْرْزَبَّةِ الْمُستَقيمَةِ الَّتي لايُصِيبُها شَيءٌ حَتّى يَأْتيهِ الْمَوتُ فَيَقصِفَهُ قَصْفا؛ مَثَل مؤمن مانند ساقه كاشته است كه بادها آن را به اين سو و آن سو خم مى‏كند هم چنين مؤمن را دردها و بيماريها خم مى‏كند و مثل منافق مانند عصاى آهنى است كه چيزى به او نمى‏رسد تا اينكه مرگ او فرا رسد و او را سخت مى‏شكند. الكافى، ج2، ص 258، ح25.

پيامبر اکرم صلى ‏الله ‏عليه ‏و ‏آله می فرمایند : إِنَّ الْمُؤْمِنَ هِمَّتُهُ فِي الصَّلاةِ وَالصِّيامِ وَالْعِبادَةِ وَالْمُنافِقُ هِمَّتُهُ فِي الطَّعامِ وَالشَّرابِ كَالْبَهيمَةِ؛ همّت مؤمن در نماز و روزه و عبادت است و همّت منافق در خوردن و نوشيدن؛ مانند حيوانات. تنبيه الخواطر،ج1، ص 94.

پيامبر اکرم صلى ‏الله ‏عليه ‏و ‏آله می فرمایند : يُبْعَثُ كُلُّ عَبدٍ على ما ماتَ عَلَيهِ، اَ لْمُؤمِنُ عَلى إيمانِهِ وَالْمُنافِقُ عَلى نِفاقِهِ؛ هر بنده‏اى بر همان چيزى كه در درون داشته و با آن از دنيا رفته، برانگيخته مى‏شود، مؤمن بر ايمانش و منافق بر نفاقش. كنزالعمّال، ح 38954 .

پيامبر اکرم صلى ‏الله ‏عليه ‏و ‏آله می فرمایند : اَ لْمُؤْمِنُ لَيِّنُ الْمِنكَبِ يُوَسِّعُ عَلى أَخيهِ وَ الْمُنافِقُ يَتَجافى يُضَيِّقُ عَلى أَخيهِ؛ مؤمن نرمخوست و براى برادرش جا (ى نشستن) باز مى‏كند و منافق درشتخوست و جا را بر برادرش تنگ مى‏كند. كنزالعمّال، ح 778.

پيامبر اکرم صلى ‏الله ‏عليه ‏و ‏آله می فرمایند : بُكاءُ الْمُؤمِنِ مِنْ قَلْبِهِ وَ بُكاءُ الْمُنافِقِ مِنْ هامَّتِهِ؛ گريه مؤمن از (درون) دل اوست و گريه منافق از (ظاهر و) سرش. الجامع الصغير، ح 3156 .

پيامبر اکرم صلى ‏الله ‏عليه ‏و ‏آله می فرمایند : اَ لْمُؤْمِنُ يَبْدَأُ بِالسَّلامِ وَ الْمُنافِقُ يَقُولُ: حَتّى يُبدَأَ بي؛ مؤمن ابتدا به سلام مى‏كند و منافق منتظر سلام ديگران است. كنزالعمّال، ح 778 .

پيامبر اکرم صلى ‏الله ‏عليه ‏و ‏آله می فرمایند : اَ لْمُؤمِنُ يَأْكُلُ في مِعاءٍ واحِدَةٍ وَ الْمُنافِقُ يَأْكُلُ في سَبعَةِ أمْعاءٍ؛ مؤمن كم خوراك است و منافق پرخور. وسائل الشيعه، ج 24، ص 240، ح6.

پيامبر اکرم صلى ‏الله ‏عليه ‏و ‏آله می فرمایند : عَليٌّ يَعْسوبُ الْمُؤْمِنينَ وَ الْمالُ يَعْسوبُ الْمُنافِقينَ؛ على پيشواى مؤمنان و ثروت پيشواى منافقان است. الأمالى طوسى، ص 355.

پيامبر اکرم صلى ‏الله ‏عليه ‏و ‏آله می فرمایند : نِيَّةُ الْمُؤمِنِ خَيرٌ مِنْ عَمَلِهِ و نِيَّةُ الْمُنافِقِ شَرٌّ مِنْ عَمَلِهِ؛ نيّت مؤمن بهتر از عمل او و نيت منافق بدتر از عمل اوست. مستدرك الوسائل، ج 1، ص 91، ح4.

پيامبر اکرم صلى ‏الله ‏عليه ‏و ‏آله می فرمایند : اَ لْمُؤْمِنُ يَأْكُلُ بِشَهْوَةِ أهْلِهِ، وَالْمُنافِقُ يَأْكُلُ أَهْلُهُ بِشَهْوَتِهِ؛ مؤمن به ميل و رغبت خانواده خود غذا مى‏خورد ولى منافق ميل و رغبت خود را به خانواده‏اش تحميل مى‏كند. بحارالأنوار، ج62، ص 291.

پيامبر اکرم صلى ‏الله ‏عليه ‏و ‏آله می فرمایند : اَ لْمُؤمِنُ دَعِبٌ لَعِبٌ، وَالْمُنافِقُ قَطِبٌ غَضِبٌ؛ مؤمن شوخ و شنگ است، و منافق اخمو و عصبانى. تحف العقول، ص 49.

پيامبر اکرم صلى ‏الله ‏عليه ‏و ‏آله می فرمایند : مَنْ ساءَتْهُ سَيِّئَتُهُ وسَرَّتْهُ حَسَنَتُهُ فَهُوَ أمارَةُ الْمُسلِمِ الْمُؤمِنِ، وَأَمارَةُ الْمُنافِقِ الَّذي لاتَسوؤُهُ سَيِّئَتُهُ ولا تَسُرُّهُ حَسَنَتُهُ ؛ هر كس از بدى‏اش ناراحت و از خوبى‏اش خوشحال شود، اين نشانه مسلمان مؤمن است و نشانه منافق اين است كه بدى‏اش ناراحتش نمى‏كند و خوبى‏اش او را خوشحال نمى‏سازد. الدرالمنثور، ج4، ص 66 .

رسول اكرم صلى‏ الله ‏عليه ‏و ‏آله : مَنْ اَصْبَحَ لا يَهِمُّ بِظُلْمِ اَحَدٍ غَفَرَ اللّه‏ُ مَا اجْتَرَمَ؛ هر كس صبح كند و قصد ظلم كردن به كسى را نداشته باشد، خداوند جُرم و گناه او را مى‏بخشد. كافى، ج 2، ص 332، ح 8 .

لقمان حكيم عليه‏ السلام : يا بُنَىَّ اِذا دَعَتْكَ القُدْرَةُ عَلى ظُلْمِ مَنْ هُوَ دونَكَ فَاذْكُرْ قُدْرَةَ اللّه‏ِ عَلَيْكَ؛ فرزندم هرگاه قدرت، تو را به ظلم بر زيردستت فرا خواند، قدرت خدا را بر خودت به يادآور. ارشاد القلوب ديلمى، ج1، ص 72.

امام على عليه‏ السلام : مَنْ باعَ نَفْسَهُ بِغَيْرِ نَعيمِ الْجَنَّةِ فَقَدْ ظَلَمَها؛ هر كس خودش را جز به نعمت بهشت بفروشد، براستى كه به خويشتن ظلم كرده است. غررالحكم، ج5، ص 458، ح 9164.

رسول اكرم صلى‏ الله ‏عليه ‏و ‏آله : لَيْسَ شَىْ‏ءٌ اُطيعَ اللّه‏ُ فيهِ اَعْجَلَ ثَوابا مِنْ صِلَةِ الرَّحِمِ وَ لَيْسَ شَىْ‏ءٌ اَعْجَلَ عِقابا مِنَ الْبَغْىِ وَ قَطيعَةِ الرَّحِمِ؛ هيچ طاعتى نيست كه پاداشش زودتر از صله‏رحم برسد و مجازاتى سريع‏تر از مجازات ظلم و قطع‏رحم نيست. نهج الفصاحه، ح 2398 .

امام باقر عليه‏ السلام : لَيْسَ مِنّا وَ لا مِنْكُمْ مَنْ ظَلَمَ النّاسَ؛ از ما نيست و از شما (شيعيان هم) نيست كسى كه به مردم ظلم كند. شرح الأخبار، ج 3، ص 488، ح 1414.

امام على عليه‏ السلام : خَيْرُ الْمُلوكِ مَنْ اَماتَ الْجَوْرَ وَ اَحْيَى الْعَدْلَ؛ بهترين فرمانروا كسى است كه ظلم را از بين ببرد و عدل را زنده كند. غررالحكم، ج3، ص 431، ح 5005 .

امام على عليه‏ السلام : مَنْ اَشْفَقَ عَلى نَفْسِهِ لَمْ يَظْلِمْ غَيْرَهُ؛ هر كس دلسوز خود باشد به ديگران ظلم نمى‏كند. غررالحكم، ج 5، ص231، ح 8119 .

امام على عليه‏ السلام : اوصيكُما بِتَقْوَى اللّه‏ِ... وَ كونا لِلظّالِمِ خَصْما وَ لِلْمَظْلومِ عَوْنا؛ شما را سفارش مى‏كنم به تقواى الهى... و دشمن ظالم و ياور مظلوم باشيد. نهج البلاغه، از نامه 47.

امام على عليه‏ السلام : خَيْرُ النّاسِ مَنْ اِنْ اُغْضِبَ حَلُمَ وَ اِنْ ظُلِمَ غَفَرَ وَ اِنْ اُسى‏ءَ اِلَيْهِ اَحْسَنَ؛ بهترين مردم كسى است كه اگر او را به خشم آورند، بردبارى نمايد و چنانچه به او ظلم شود، ببخشايد و چون به او بدى شود، خوبى كند. غررالحكم، ج3، ص 430، ح 5000 .

رسول اكرم صلى‏ الله ‏عليه ‏و ‏آله : اِسْتَعيذوا بِاللّه‏ِ... مِنْ اَنْ تَظْلِموا اَوْ تُظْلَموا؛ به خدا پناه ببريد از اين‏كه ظلم كنيد و يا زير بار ظلم برويد. نهج الفصاحه، ح 278 .

رسول اكرم صلى‏ الله ‏عليه ‏و ‏آله می فرمایند : خدا رحمت كند بنده‏اى را كه حلاليت بطلبد از برادرى كه به آبرو يا مال او تجاوز كرده، قبل از آن كه (در قيامت) از او بازخواست كنند، آنجايى كه دينار و درهمى نباشد، در نتيجه اگر شخص كار نيكى داشته باشد از آن بردارند و اگر نداشته باشد، از گناهان مظلوم برداشته بر گناهان او بيفزايند. نهج الفصاحه، ح 1657.

امام سجاد عليه‏ السلام : اَللّهُمَّ إِنّى أَعوذُبِكَ مِنْ... أَنْ نَعْضِدَ ظالِما أَوْ نَخْذُلُ مَلْهوفا أَؤْ نَرومَ ما لَيْسَ لَنا بِحَقٍّ؛ خدايا به تو پناه مى‏برم... از اين كه ظالمى را يارى كنيم و يا مظلوم و دلسوخته‏اى را بى‏ياور گذاريم و يا آنچه حق ما نيست بخواهيم. صحيفه سجاديه، از دعاى 8 .

امام على عليه‏ السلام : مَنْ طَلَبَ عِزّا بِظُلْمٍ وَباطِلٍ أَوْرَثَهُ اللّه‏ُ ذُلاًّ بِإِنْصافٍ وَ حَقٍّ؛ هر كس عزّت را با ظلم و باطل طلب كند، خداوند به انصاف و حق ذلّت نصيبش مى‏نمايد. شرح‏نهج‏البلاغه، ابن‏ابى‏الحديد، ج20،ص309،ح536 .

امام باقر عليه‏ السلام : مَا انْتَصَرَ اللّه‏ُ مِنْ ظالِمٍ إِلاّ بِظالِمٍ وَذلِكَ قَوْلُهُ عَزَّوَجَلَّ (وَكَذلِكَ نُوَلّى بَعْضَ الظّالِمينَ بَعْضا)؛ خداوند هيچگاه از ظالم انتقام نگرفت مگر به وسيله ظالمى ديگر و اين سخن خداى عزّوجلّ است كه: «و بدين سان ظالمان را به سزاى اعمالى كه مى‏كنند بر يكديگر مسلّط مى‏كنيم». بحارالأنوار، ج 75، ص 313، ح 28 .

رسول اكرم صلى‏ الله ‏عليه ‏و ‏آله : يَقولُ اللّه‏ُ عَزَّوَجَلَّ: وَعِزَّتى وَجَلالى لأََنْتَقِمَنَّ مِنَ الظّالِمِ فى عاجِلِهِ وآجِلِهِ وَلأََنْتَقِمَنَّ مِمَّنْ رَأى مَظْلوما فَقَدَرٌ أَنْ يَنْصُرَهُ فَلَمْ يَنْصُرْهُ؛ خداى عزوجل مى‏فرمايد: به عزّت و جلالم سوگند كه از ظالم در دنيا و آخرت انتقام مى‏گيرم و از كسى هم كه مظلومى را ببيند و بتواند ياريش كند و نكند بى‏گمان انتقام مى‏گيرم. كنزالعمال، ج3، ص 505، ح 7641.

<- < 9 10 11 12 13 14 15 16 17 > ->