وحدت (حوزه و دانشگاه)
طی قرنهای گذشته استعمارگران برای بیگانه كردن مسلمانان  از اسلام ،و خاموش كردن مساله ی ایمان و وجدان دینی در بین آحاد مردم اقدامات متعددي را انجام دادند.
آنان در طراحی نقشه‌های فتوحات سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی خود به مانع عمده ای برخوردكردند و آن اعتقادات اسلامی ملت ها بود. زیرا اسلام مصداق كامل دینی بود كه حقیقتاً با حمله و یورش همه جانبه و تجاوزكارانه ی دولتهای استعماری به مناطق مختلف دنیا بویژه مناطق اسلامی مبارزه می كرد. استعمارگران درشبه قاره هند، كشورهای عربی و ایران و هرجا كه احساس و وجدان دینی در مردم بیداربود این حقیقت را تجربه كردند. لذا برای تثبیت و پیشبرد نقشه های خود درجهت ازبین بردن وجدان دینی و ایمان اسلامی در مردم برنامه ریزی كردند. جاذبه ی قهری علم وپیشرفتهای علمی كه اروپا به آن دست یافته بود موجب شد تا جوانانی كه برای تحصیل علم به اروپا و آمریكا رفتند هدف تبلیغات ضد اسلامی قرارگیرند. اولین پرورش یافته های غرب غالباً كسانی بودند كه بخاطر ضعف نفس و فقدان تبلیغات مؤثر دینی نسبت به دین احساس بیگانگی و عناد می كردند. لذا بنیان دانشگاهها بر بی اعتقادی و معارضه ی با دین گذاشته شد و در دانشگاهها نه تنها دین را ضعیف كردند بلكه برخی از اساتید غرب زده به معارضه ی با آن پرداختند.
امام راحل با آگاهی كامل نسبت به واقعیتهای تاریخی، راه حل مشكلات، بقاء استقلال و شعار نه شرقی و نه غربی در كشور را، در آمیخته شدن روشنفكران و تحصیلكردگان جدید، با دین و ایمان مذهبی و نیز آشناشدن روحانیون با پیشرفتهای علمی جهان و تجربه ی روشهای جدید ،می دانستند. شهيد مفتح از جمله افرادي بود كه توطئه استعمار در جدا نگاه داشتن دو قشر دانشگاهي و روحاني، از هم را با تمام وجود احساس كرده بود. وي در را تحقق بخشيدن به آرمان هاي بنيانگذار انقلاب اسلامي، ايجاد وحدت ميان اين دو قشر مهم جامعه را وجهه همت خود قرار داد. سخنراني‌هاي ايشان در مسجد دانشگاه در ترغيب نسل روشنفكر و تحصيل كرده به اسلام اثر بسزايي داشت. به مناسبت مجاهدت ایشان در راه تحقق وحدت ميان حوزه و دانشگاه، روز شهادت آيت الله مفتح روز وحدت حوزه و دانشگاه ناميده شد.
این روز را به همه دانشگاهیان و حوزویان تبریک گفته امید آن داریم هر دو نهاد در خدمت به اسلام و جامعه ی قرآنی موفق باشند
سید احمد سجادی

وحدت (حوزه و دانشگاه)
طی قرنهای گذشته استعمارگران برای بیگانه كردن مسلمانان  از اسلام ،و خاموش كردن مساله ی ایمان و وجدان دینی در بین آحاد مردم اقدامات متعددي را انجام دادند.
آنان در طراحی نقشه‌های فتوحات سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی خود به مانع عمده ای برخوردكردند و آن اعتقادات اسلامی ملت ها بود. زیرا اسلام مصداق كامل دینی بود كه حقیقتاً با حمله و یورش همه جانبه و تجاوزكارانه ی دولتهای استعماری به مناطق مختلف دنیا بویژه مناطق اسلامی مبارزه می كرد. استعمارگران درشبه قاره هند، كشورهای عربی و ایران و هرجا كه احساس و وجدان دینی در مردم بیداربود این حقیقت را تجربه كردند. لذا برای تثبیت و پیشبرد نقشه های خود درجهت ازبین بردن وجدان دینی و ایمان اسلامی در مردم برنامه ریزی كردند. جاذبه ی قهری علم وپیشرفتهای علمی كه اروپا به آن دست یافته بود موجب شد تا جوانانی كه برای تحصیل علم به اروپا و آمریكا رفتند هدف تبلیغات ضد اسلامی قرارگیرند. اولین پرورش یافته های غرب غالباً كسانی بودند كه بخاطر ضعف نفس و فقدان تبلیغات مؤثر دینی نسبت به دین احساس بیگانگی و عناد می كردند. لذا بنیان دانشگاهها بر بی اعتقادی و معارضه ی با دین گذاشته شد و در دانشگاهها نه تنها دین را ضعیف كردند بلكه برخی از اساتید غرب زده به معارضه ی با آن پرداختند.
امام راحل با آگاهی كامل نسبت به واقعیتهای تاریخی، راه حل مشكلات، بقاء استقلال و شعار نه شرقی و نه غربی در كشور را، در آمیخته شدن روشنفكران و تحصیلكردگان جدید، با دین و ایمان مذهبی و نیز آشناشدن روحانیون با پیشرفتهای علمی جهان و تجربه ی روشهای جدید ،می دانستند. شهيد مفتح از جمله افرادي بود كه توطئه استعمار در جدا نگاه داشتن دو قشر دانشگاهي و روحاني، از هم را با تمام وجود احساس كرده بود. وي در را تحقق بخشيدن به آرمان هاي بنيانگذار انقلاب اسلامي، ايجاد وحدت ميان اين دو قشر مهم جامعه را وجهه همت خود قرار داد. سخنراني‌هاي ايشان در مسجد دانشگاه در ترغيب نسل روشنفكر و تحصيل كرده به اسلام اثر بسزايي داشت. به مناسبت مجاهدت ایشان در راه تحقق وحدت ميان حوزه و دانشگاه، روز شهادت آيت الله مفتح روز وحدت حوزه و دانشگاه ناميده شد.
این روز را به همه دانشگاهیان و حوزویان تبریک گفته امید آن داریم هر دو نهاد در خدمت به اسلام و جامعه ی قرآنی موفق باشند
سید احمد سجادی

عيد قربان
حاجیان به عشق ديدار وجه الله،
دست از خانه ،
 کسب ،
شهرت
و جميع علائق شسته،
  به سوي بيت الله روان شده اند
وقوف در عرفات را ( خارج از حرم است،) بجاي آورده
به مشعر آمده و شب را به اذن دخولي که از حضرت دريافت کرده اند، در مزدلفه آرميده اند 
 به مني آمده، و شيطان را هفت‏بار سنگ زده،
 قرباني کرده،
سر تراشيده،
پاي و سر برهنه به دنبال حبيب در تکاپو . 
اينک موقع خروج از احرام است،
 به شکرانه قبولي اعمال باید عيد گرفت،
 الحمد لله گفت،
نماز عيد خواند،
زبان به تقديس و تمجيد الهي گشاد،
از جمال و جلال خداوند بيان کرد،
الله اکبر  الله اکبر
لا اله الا الله
و الله اکبر الله اکبر
و لله الحمد الله اکبر علي ما رزقنا من بهيمة الانعام،
 الحمد لله علي ما ابلانا. 
 تو ای برادری دینی من
و جميع مسلمين
بدين موهبت عظمائي که نصيب برادرانتان
 در آن مواقف کريمه شده است،
عيد بگيرید،
و به دنبال آنان قرباني کنید،
 نماز عيد بخوانيد،
و به ياد جماعت حج
 پاي برهنه به صحرا رويند ونماز عيد را جماعت بگذارید.
سيد احمد سجادي

 

سر زمين عرفات و روز عرفه
عرفات محلى در چند كيلومترى مكّه مکرمه است كه سرزمين عرفه نيز ناميده مى‏شود. بنابراين اضافه كردن كلمه «روز» به «عرفه»، مانند اضافه كردن «روز» به «غدير» است. چرا كه غدير نيز نام محلى مابين مكّه و مدينه است. بعضى نيز عرفه را اسم روز و عرفات را نام محل دانسته‏اند.
طبرسى در مجمع البيان مى‏نويسد: عرفات اسم بقعه‏اى است كه وقوف حجّاج در آن واجب است و روز عرفه، روز نهم ذى الحجّه و روزى است كه حجّاج، عمل وقوف را انجام مى‏دهند. (مجمع البيان 294 /1 و 295.).
در علّت نام گذارى آن سرزمين، به عرفه و عرفات نظرات مختلفى ذكر شده. از آن جمله:
برخى گفته‏اند: خداوند حضرت آدم عليه السلام را بر كوه صفا و حوا را بر كوه مروه در روز هشتم ذى الحجّه نازل كرد. آدم به حوا نظر كرد و او را نشناخت. پس به تفكّر پرداخت كه اين مخلوق كيست؟ و در روز نهم وى را شناخت. بنابراين روز هشتم را يوم الترويه (روز تفكّر) و روز نهم را يوم العرفه (روز شناخت) ناميده‏اند.
بعضى بر این باورند که: حضرت ابراهيم عليه السلام در روز هشتم ذى الحجّه خواب ديد كه بايد فرزندش اسماعيل عليه السلام را ذبح كند. به تفكّرِ عميقى پراخت كه آيا اين خوابْ شيطانى بوده، يا الهام و وحى بوده است. در روز نهم خواب ديد و معرفت پيدا كرد كه خوابْ وحى الهى بوده است. لذا با فرزندش صحبت كرد و روز دهم عازم ذبح اسماعيل عليه السلام شد. پس روز هشتم را ترويه، روز نهم را عرفه و روز دهم را اضحى (قربان) نام نهادند.
بعضى از روايات نيز مى‏فرمايد: چون در روز عرفه به گناهان در پيشگاه الهى اعتراف مى‏شود، آن روز را عرفه مى‏نامند.
روز عرفه يكى از اعياد معروفه مسلمانان است كه باعث آمرزش گناهان مى‏شود. پيامبر اكرم صلى الله عليه وآله فرمودند: «شيطان در هيچ روزى كوچك‏تر و بدبخت‏تر و حقيرتر و خشمگين‏تر از روز عرفه ديده نشده است». (مستدرك الوسائل 168 /2.).
در اين روز، زيارت قبر حضرت سيدالشهداء عليه السلام بسيار سفارش شده و چنانچه اين زيارت، با معرفت همراه باشد، ثواب هزار حجّ و عمره مقبول و هزار جهاد براى زائر، نوشته خواهد شد. (مفاتيح الجنان.).
اعمال، مناجات و دعاهايى از ائمه معصومين عليهم السلام براى اين روز، وارد شده است. زيباترين مناجات‏ها و دعاها، دعاى عرفه امام حسين عليه السلام و دعاى چهل و هفتم صحيفه سجّاديه امام سجاد عليه السلام است.
در اين دعا که 133 بند دارد، امام سجاد عليه السلام پس از بر زبان جارى نمودن كمال حمد (بند اول)، به نسبت موجودات با خالق يگانه پرداخته (بند 2)، به توصيف خداوند متعال مى‏پردازد (بندهاى 21 - 3) و تسبيح گوى (بندهاى 31 - 22) به بيان ويژگى‏هاى حمد (بندهاى 49 - 32) اشاره دارد و خالصانه‏ترين درودها را به پيامبر اكرم صلى الله عليه وآله نثار نموده (بندهاى 55 - 50)، و سپس برخى خصلت‏هاى اهل‏بيت عليهم السلام را متذكر گشته (بند 56) و درودهايى زيبا به آنان (بندهاى 59 - 57) و پيشوايان دينى فرستاده (بند 60)، براى ولى خدا دعا مى‏كند (بند 63 - 61) و به ذكر خصوصيات و بايسته‏هاى پيروان ولى خدا مى‏پردازد (بندهاى 64 و 65). سپس به برترى روز عرفه اشاره نموده (بند 66) فيوضات الهى به بندگان را متذكر مى‏گردد (بند 67) و به درگاه الهى اعتراف كرده (بند 68) و به تضرّع مى‏پردازد (بندهاى 85 - 69) و در پايان، خداوند را به مقرّبانش قسم داده (بند 68)، درخواست‏هاى خود را بيان مى‏نمايد (بند 87 تا آخِر)
 
بخشی از کتاب نجوای عارفانه نوشته نگارنده
 
سيد احمد سجادي