زلالی شیروانی، حسین
(؟). شاعر، متخلص به زلالى. وى به زبان تركى شعر مىسرود. از آثار وى: «دیوان» اشعار.
زلالی لاری
(س دهم ق)، شاعر. در تبریز مىزیست و در ضمن اشتغال به صحافى، شعر نیز مىسرود. از آثار وى: «دیوان» اشعار. این بیت از اوست:
هر طرف شوخى و هر گوشه بلا انگیزیست
به تماشا قدمى نه كه عجب تبریزى است
زلالی هروی
(وف 931 ق)، شاعر، متخلص به زلالى. بعضى او را اورگنجى و برخى دیگر او را خوارزمى مىدانند. وى از شاعران دربار سلطان حسین بایقرا و مردى درویش مسلك بود. غزل و قصیده را نیكو مىسرود. زلالى در هرات چشم از جهان فروبست.
زلالی، تبریزی
(س دهم ق)، شاعر. وى از شاعران و سخنسنجان قرن دهم هجرى تبریز است. این بیت از اوست:
بشنو این نكتهى سنجیده ز خون خوردهى عشق
كه به از زندهى بىعشق بود مردهى عشق
زلزل، منصور
(وف بعد از 200 ق)، موسیقیدان و خواننده. از مردم رى و از استادان بنام دورهى عباسى است. زلزل استاد اسحاق بن ابراهیم موصلى و از رامشگران درجهى اول عصر مهدى عباسى و هارونالرشید بود. وى در خوانندگى، موسیقى و نوازندگى بربط (عود) تبحر داشت و اسحاق او را در نواختن بربط بىمانند مىدانست. وى در فواصل بعضى پردههاى بربط ایرانى كه در آن
زلفخانی، رضا
شهید رضا زلفخانی : فرمانده گردان حضرت علی اصغر(ع)لشگر 31 عاشورا(سپاه پاسداران انقلاب اسلامی)
سال 1338 در خانواده ای کشاورز در روستای ینگجه در زنجان به دنیا آمد . مادرش ، افسانه اسماعیلی در باره دوران بچگی او می گوید : رضا خیلی شلوغ و پر جنب و جوش بود . پنج ساله دوره ابتدایی را در روستایمان با موفقیت پشت سر گذاشت ولی به دلایلی
زمان اصفهانی
(وف 1054 ق)، شاعر، متخلص به فریب و زمان. مولد و نشو و نمایش در اصفهان بود. در اوایل حال به امر زركشى روزگار مىگذراند. و مكررا به هندوستان مسافرت مىكرد. زمان شعر عاشقانه بسیار مىگفت. وى در لاهور وفات یافت.
زمان شیرازی
(س یازدهم ق)، شاعر. اهل شیراز و شغلش كفشدوزى بود. دكان او مجمع فضلا و ادبایى چون ابراهیم ملاصدرا و ملا محمدتقى بود. وى خط شناس بود و شعر خوب مىسرود. از آثار وى: «دیوان شعر». از اوست:
جام بلور از خم شراب برآمد
ماه فرورفت و آفتاب برآمد
زمان مشهدی، محمد
(وف 1041 ق)، شاعر. از نجباى سادات مشهد مقدس بود. وى مدتى در دكن ساكن بود، سپس به عراق برگشت و سالى چند در خدمت چاند بىبى به سر كرد. وى به پرهیزگارى مشهور و مخالف سرسخت صوفیه بود و نویسندهى كتاب «صحیفه الرشاد» در رد صوفیه. از آثار دیگر وى «دیوان اشعار» است.
زمان کرمانی، اکبر
شیخ ملا اكبر زمان كرمانى از اعیان علماء زمان خود در یزد و معاصر سلطان محمد شاه قاجار بوده و در سفر خراسان و زیارت مشهدالرضا (ع) در حدود سال 1250 قمرى وفات نموده است.
زمان، ساعد
مترجم.
تولد: 1334.
درگذشت: 1373.
ساعد زمان از زبان فرانسوى به فارسى ترجمه مىكرد. بیشتر آثارش در انتشارات ققنوس به چاپ رسیده است. از آثار اوست: بهداشت و زیبایى پوست: درمان طبیعى و گیاه درمانى بیماریهاى پوستى (اثر جى. سى. مارشینا، تهران، 1373)؛ بهداشت و زیبایى مو؛ مراقبتها و درمان طبیعى براى مو و پوست سر (اثر ژان داریگل، تهرا
زمانزاده شهریار، حسین
در 1286 ش متولد شد و پس از انجام تحصیلات مقدماتى و متوسطه وارد مدرسهى عالى حقوق گردید و لیسانسیه در علم حقوق شد و در 1307 به استخدام ثبت اسناد درآمد. قریب یك سال در آن اداره مشغول بود تا به وزارت امور خارجه انتقال یافت و پس از طى مراحل مقدماتى، معاون اداره اقتصادیات گردید و پس از آن ریاست اداره اول سیاسى را بر عهده گرفت. مدتها
زماني ،مصطفي
يوسف از شمال كشور
نقش جواني حضرت يوسف نيز توسط مصطفي زماني ايفا شد. انتخاب مصطفي زماني براي نقش حضرت يوسف نيز جالب و شنيدني است، او اهل فريدونكنار است و روزي به همراه يكي از دوستان خود به دفتر سريال يوسف مراجعه ميكند. دوست او علاقهمند بوده تا براي ايفاي نقش در اين سريال تست بازيگري بدهد.
مصطفي زماني هم به
زمانی آشتیانی، محمدابراهیم
تولد: 1294.
درگذشت: 1368.
از آثار محمدابراهیم زمانى آشتیانى مىتوان به این رمانها اشاره كرد: آرزو (رمان تاریخى، سه جلد، تهران، 1372)؛ پنجه خونین (تهران، 1370)؛ پیك اجل (تهران، 1374)؛ خورشید تیسفون (سه جلد، تهران، 1370)؛ عشق و انتقام، رمان تاریخى (تهران، 1371 ،1370).
زمانی آملی
(س نهم ق)، شاعر. وى ابتدا وفایى تخلص مىكرد و چون با شاعر دیگرى به نام میراحمد وفایى تخلص یكسان داشت، تخلص خود را به زمانى تغییر داد. وى از غزلسرایان مشهور زمان خود بود.
زمانی اصفهانی، محمد
(س دهم ق)، شاعر، متخلص به زمانى. به اتفاق مجلسى اصفهانى به هند رفت، مجلسى در هند درگذشت و زمانى به تنهایى مسافرت مىكرد. او در خطاطى نیز تبحر داشت. شعرى از او دیده نشده است.
زمانی خراسانی
(س یازدهم ق)، شاعر. از خراسان بود، اما اكثرا در شیراز به سر مىبرد. داراى طبیعت صوفیانه بود و تتبع صوفیان بسیار كرد و از مریدان خواجه دهدار محمود عیانى شیرازى بود. در اواخر عمر به هند مسافرت كرد. سرانجام به عراق مراجعت كرد و در آنجا درگذشت.
زمانی سیستانی، محمد
(س یازدهم ق)، شاعر. یكى از شاهزادگان سیسان و معاصر تقى اوحدى است. صاحب «ریحانه» بیان مىدارد كه «زمانى» تخلص شعرى چندى از شعراى ایرانى است كه یكى اردستانى، دیگرى سیستانى و سومى لاهیجانى بود و اشهر همه زمانى یزدى است... اثر وى «دیوان» شعر است.
زمانی طبال، ابوالفضل
از تعزیهخوانهاى مشهور 50 سال قبل
زمانی قمی، حمیدرضا
حمیدرضا زمانی قمی
محل تولد : قم
شهرت
تابعیت : ایران
تاریخ تولد : 1342/1/1
زندگینامه علمی
اینجانب در شهر مقدس قم به دنیا آمده و تحصیلات کلاسیک را تا دیپلم ادامه دادم. سپس در سال 1363 وارد حوزه مبارکه علمیه قم گشته و هم اکنون در سطح خارج به تحصیلات حوزوی مشغول میباشم. در سال 1367 در کنار دروس حوزه تحصیلات دانشگاهی