زرعیان، محمود
سال تولد: 1310، مرتبه علمى: استاد، رشته: زمینشناسى، دانشكده: علوم، دانشگاه: تهران
خلاصه شرح حال تخصصى
سوابق تحصیلى:
كارشناسى زمینشناسى از دانشكده علوم تهران در سال 1335، كارشناسى علوم تربیتى از دانشسراى عالى تهران در سال 1335، كارشناسى ارشد سرتیفیكاى دومین سیكل سنگشناسى و سرتیفیكاى بلورشناسى و كانىشناسى و سرتیفیكاى زمینش
زرگر اصفهانی تبریزی، نجیبالدین رضا
(وف 1080 ق)، شاعر و عارف. از عارفان عامى و بىسواد بود. در اصل تبریزى بود، ولى در اصفهان اقامت داشت ارادت به شیخ محمدعلى موذن خراسانى از مشایخ سلسلهى ذهبیه داشته و خود نیز از مشایخ آن سلسله است. در بعضى مقاطع جوهرى و رضا و نجیبالدین تخلص مىنمود. وى در اصفهان وفات نمود و در تخت فولاد دفن شد. از جمله آثار وى: «خلاصه الحقایق»؛ م
زرگر اصفهانی، محمدحسن، حسین
(وف 1270/1260 ق)، شاعر، متخلص به زرگر. در اصفهان مىزیسته، پیشهى زرگرى داشته و غزل را استادانه مىسروده است. در «مدایح معتمدیه» منوچهر زرگر معتمدالدوله رامدح كرده است. «دیوان» اشعار و «غزلیات» او چاپ شده است.
زرگر اصفهانی، محمدهاشم
(س دوازدهم و سیزدهم ق)، خطاط. معروف به زرگر. وى پدر میرزا محمدعلى محرم و جد میرزا عبدالوهاب محرم یزدى، شاعر دورهى ناصرى، است. زرگر از استادان مسلم خط نسخ است كه در زمان خود، در سراسر كشورهاى اسلامى شهرت داشت و حتى در خوشنویسى ممدوح شاعران عصر بود. او را در خط نسخ ردیف عبدالمجید درویش در خط شكسته نهادهاند. از آثار او: قرآن نیم
زرگر رشتی، خلیل
(س دهم ق)، شاعر. وى از اهالى رشت بود و در آن شهر صرافى مىكرد. از شاعران دربار شاه جمشید خان اسحاقى، پادشاه گیلان بود و مثنوى «جمشیدنامه» را به فرمان وى سرود. اثر وى: «دیوان» اشعار.
زرگر شوشتری، مرتضی
سال تولد: 1329، مرتبه علمى: دانشیار، رشته: فیزیك، دانشكده: علوم، دانشگاه: شهید چمران اهواز
خلاصه شرح حال تخصصى
سوابق تحصیلى:
كارشناسى و كارشناسى ارشد در فیزیك از مدرسه عالى پارس تهران در سالهاى 1352 و 1354، دكتراى علوم مولكولى از دانشگاه ایلینویز جنوبى آمریكا در سال 1362.
مرتبه علمى:
استادیار دانشگاه شهید چمران اهواز در سال
زرگر هراتی، کلبعلی
(س سیزدهم ق)، شاعر. از مردم هرات و زرگرباشى شاهزاده كامران میرزاى افغان بود. از اوست:
خور كسب نور مىكند از روى رامجى
من مشترى صفت شده هندوى رامجى
حاجى رود به كعبه، ندانم چه غفلت است
گویا نبرده ره به سر كوى رامجى
زرگر یزدی، باقر
(س یازدهم ق)، شاعر. شغل وى زرگرى بود. مؤلف «صبح گلشن» وى را از نسب سادات مىداند و صاحب «تذكرهى مخزن الغرائب» وى را تحت نام محمد باقر زرگر اصفهانى آورده است. از اوست:
امشب كه بلا به این ستمكش بارد
از دیده همه شراب بىغش بارد
من گریه ندیدهام بدین بوالعجبى
كز دیده به جاى آب آتش بارد
زرگر، ابوعلی
(س چهارم و پنجم ق)، صوفى. در «نفحات الانس» آمده است كه شیخالاسلام خواجه عبداللَّه انصارى گفته: «بوعلى زرگر از پیران من است، از پیران مهین. صوفى بود. شاگرد ابوالعباس قصاب آملى و از وى حكایت كردى».
زرگر، علی
روضهخوان یا تعزیهخوان مشهور در دوران قاجار
زرگری نژاد، غلامحسین
دكتر غلامحسين زرگرينژاد در سال 1329 در شهرستان بجنورد متولد شد.وي پس از طي مراحل تحصيل مقدماتي، راهنمايي، دبيرستان، در سال 1352 به دانشكده ادبيات و علوم انساني دانشگاه تهران را يافت. در سال 1357 دوره تحصيل ليسانس خود را به پايان برد و بلافاصله در آزمون ورودي كارشناسي ارشد تاريخ شركت كرد و به ادامه تحصيل در اين دوره پرداخت . پس
زرگری، علی
علی زرگری درسال 1298 دررشت متولد شد. و پس از اخذ دیپلم دراسل1317از زادگاه خویش، وارد دانشکده علوم دانشگاه تهران شد. وی در سال 1320 لیسانس زیست شناسی و در سال 1328 دکتری دارو سازی خودر ا از دانشگاه تهران دریافت کرد. وی عضو هئیت علمی دانشگاه تهران شد. وی در سال 1339 از دانشگاه مون پلیه فرانسه نیز دکتری بیولوژی گیاهی خود را دریافت
زرگریان، حسین
(تو 1295 ش)، روزنامهنگار. وى مدیر روزنامه «نداى اكباتان» بود. مدتى در تهران با انتشار روزنامهاى به نام «بوعلى» به فعالیت اجتماعى پرداخت و مدت پانزده سال در همدان به خدمت مطبوعاتى و نشر مقالات خود و طبع كتابهاى علمى و ادبى و شرح حال بزرگان و شاعران و نویسندگان و احیاى سخنوران همدان اشتغال داشت.
زرندی، شمسالدین، جمالالدین محمد
(693- ح 750 ق)، حافظ، محدث، قاضى و فقیه حنفى. وى در مدینه نبوى به دنیا آمد. پس از پدرش منصب تدریس در آن شهر را بر عهده داشت و محدث آنجا بود. بعد از 742 ق به شیراز رفت و به نشر حدیث و تدریس پرداخت. زرندى منصب قضاوت را در آن شهر تا پایان عمر عهدهدار بود. او در شیراز از دنیا رفت. از آثارش: «درر السمطین فى مناقب السبطین (ع)» یا «در
زرندی، محمدباقر
محمدباقر بن حسن زرندى دانشمندى فاضل از اعلام قم بوده است و در سال 1224 قمرى در مدرسه فیضیه تدریس مىنموده و از محضر مرحوم علامه محقق میرزا ابوالقاسم قمى صاحب قوانین استفاده نموده و در حدود سال 1230 در قم وفات نموده است.
زروانداد
(؟)، عالم دین. پسر مهرنارسه پسر ورازگ بود كه نسبش به خانوادهى سپند یاد، یكى از هفت خاندان ممتاز اشكانى مىرساند. وى از هیربدان هیربد بود كه بعد از موبدان موبد، برترین مقام روحانى بود. در حاشیه كتاب «تاریخ ادبیات ایران پیش از اسلام» آمده كه وى یكى از روحانیون مانوى است كه نامهاى را خطاب به مارامو، رهبر مانویان در بخشهاى شرقى ا
زروندنی رحمانی، محمد
محمد زروندی رحمانی
محل تولد : نیشابور
شهرت
تابعیت : ایران
تاریخ تولد : 1336/1/1
زندگینامه علمی
سال 1336 در روستای زروند از بخش طاغون کوه نیشابور در خانواده ای مذهبی متولد شدم . در طول سه سال تحصیلی موفق شدم تا کلاس پنجم ابتدائی را با نمره های خوب به پایان برسانم . سال 1349 به مدرسه علمیه گلشن در نیشابور رفته ، امثل
زرکش یزدی، محمدباقر
(س دوازدهم ق)، شاعر، متخلص به زركش. «طبعش سركش، شعرش دلكش» بوده است. به عهد كریم خان زند مىزیسته، شغلش زركشى بوده كه از صنایع ظریفه در ساخت پارچههاى زربفت مخصوص یزد است. زركش را «دیوان» اشعارى بوده است.
زرکش، آقاجان
(س دوازدهم ق)، استاد زركش. وى از استادان زركش جدول بند ماهر اواخر دوران صفوى بود.
زرکوب
(بخش 1) شیرازى، شیخالاسلام عزالدین مودود بن محمد بن محمود ذهبى (و. 562- ف. 663 ه.ق.). وى از اهل شیراز و جدش اصفهانىالاصل بود.