(1319 -1248 /1243 ق)، عالم اصولى و مجتهد. در آشتیان متولد شد و در نجف تحصیل كرد و از شاگردان شیخ مرتضى انصارى بود. پس از اتمام تحصیلات و رسیدن به مقام اجتهاد، به تهران آمد و به تشكیل حوزه و تدریس مشغول شد. شهرت میرزاى آشتیانى به سبب مخالفتش با اعطاى امتیاز توتون و تنباكو به بیگانگان، معروف به قرارداد رژى، و كوشش او در لغو این امتیاز بود كه سرانجام با ارشاد و حمایت قاطع میرزاى شیرازى منجر به لغو قرارداد گردید. وى سفرى نیز به دیدار میرزاى شیرازى در سامرا رفت و مورد استقبال قرار گرفت. وى در تهران درگذشت و پس از تشییع جنازه با شكوه پیكرش به نجف حمل و در مقبره شیخ جعفر شوشترى مدفون گشت. حاج شیخ مرتضى آشتیانى، شیخ مصطفى آشتیانى، میرزا هاشم آشتیانى و میرزا احمد آشتیانى از فرزندان او هستند. از آثار میرزاى آشتیانى: «بحرالفوائد فى شرح الفرائد»، كه حاشیه‏ى مفصلى است بر رسائل شیخ انصارى؛ «مباحث الالفاظ»، در اصول؛ «ازاحةالشكوك فى حكم اللباس المشكوك»؛ «كتاب القضاء»؛ «كتاب الاوانى الذهب والفضه»؛ «كتاب الوقف» و «احیاء الموات»؛ «رسالة فى نكاح المریض»؛ «الاجزاء»؛ «كتاب الاجاره»؛ «الخلل».