(1265 -1198ق)، عالم و شاعر، متخلص به فخرى. در چهارده سالگى به عتبات رفت و به خدمت آخوند ملا عبدالصمد عارف همدانى درآمد و در محضر او علوم دینى و طبیعى و ریاضى آموخت. پس از شهادت آخوند همدانى به دست وهابیان در 1216 ق میرزا آقاسى به ایران بازگشت و تربیت فرزندان عباس میرزا بویژه محمد میرزا را بر عهده گرفت. وى سرانجام به وزارت محمدشاه رسید و شاه كه او را مرشد و پیشواى طریقت خود مى دانست سالها اداره مملكت را به كف بى‏كفایت او سپرد. در عتبات از دنیا رفت و همان جا دفن شد. از آثارش: «سهام عباسیه»، در فقه؛ «شیم فخرى»، در زمینه شریعت و طریقت؛ «نگارنامه»، در جغرافیا؛ «دیوان» شعر.[1]
حاج میرزا آقاسى بن میرزا سلیم ایروانى از طایفه پات. وى چون به نام جدش موسوم بود، او را به جهت احترام میرزا آقاسى نامیدند. در سال 1190، ه.ق.براى تحصیل علوم دینى به عتبات رفت و در خدمت ملا عبدالصمد همدانى به تحصیل پرداخت و بعد از شهادت آن استاد به سال 1214 به ایروان برگشت و پس از چندى به تبریز مهاجرت كرد و مورد تفقد نایب‏السلطنه عباس میرزا قرار گرفت و به سمت ملا باشى اولاد وى منصوب گردید. در زمان پادشاهى محمدشاه وى به صدارت عظمى رسید. پس از فوت پادشاه اخیر به سبب مخالفان بسیارى كه داشت ناگزیر به حضرت عبدالعظیم پناه برد و سپس به عتبات رفت و در 1265 ه.ق. در كربلا درگذشت.