(1332 /1331 -1262 ق)، عالم شیعى و مجتهد. معروف به آقانجفى. وى نوه‏ى شیخ محمدتقى رازى اصفهانى صاحب «هدایة المسترشدین» بود. در اصفهان متولد شد و مقدمات را از پدرش شیخ محمدباقر اصفهانى فراگرفت. در نجف در محضر میرزا محمدحسن شیرازى، حاج شیخ مهدى نجفى و حاج سید على شوشترى به تكمیل تحصیل پرداخت و به مقام اجتهاد رسید و به اصفهان بازگشت در زمان پدر مرجعیت تام یافت. وى در كمك به مدرم و تأمین وسایل آسایش ایشان كوشا بود، حدود شرعى را اجرا مى‏كرد و نسبت به حسن جریان زندگى و تحصیل طلاب علوم دینى اهتمام مى‏ورزید. وى در جنبش تنباكو از آغازگران مبارزه بود. مخالفتش با مظالم ظل‏السلطان و مأمورن انگلیسى سبب تبعید وى به تهران شد. اما در تهران نیز همچنان به فعالیت سیاسى خود ادامه داد و دوباره او را به اصفهان باز گرداندند. سرانجام در اصفهان درگذشت و در جوار مرقد امامزاده احمد نواده‏ى امام محمدباقر (ع) به خاك سپرده شد. آثار او را بیش از صد دانسته‏اند، از آن جمله: «آداب العارفین»؛ «الاجتهاد والتقلید»؛ «اسرار الآیات»؛ «اسرار الاحكام»؛ «اصول الدین»؛ «انوار العارفین»؛ «تأویل الآیات الباهرة فى العترة الطاهرة»؛ «بحر الحقائق»؛ «جامع الانوار»؛ «المتاجر»؛ «مفتاح السعادة».[1]
ا آقا نجفى (و. 22 ربیع‏الثانى 1262 ه.ق- ف. 11 شعبان 1332 ه.ق) شیخ محمدتقى بن حاج شیخ محمدتقى بن عبدالرحیم، از علماى بزرگ و متنفذ اصفهان و داراى تألیفات متعددى است در فقه و اصول فقه و كلام.