بازديدها: 373
|
تعداد آرا: 2
آل بحرالعلوم، حسین
( ملیت: ایرانی قرن:13)
(1306 -1221 ق)، فقیه، اصولى، متكلم، ادیب و شاعر. در نجفزاده شد و همان جا نشو و نما یافت و مراحل علمى را پیمود. فقه و اصول و كلام را نزد شیخ حسن فرزند شیخ جعفر كاشف الغطاء و شریف العلماء مازندرانى و شیخ مرتضى انصارى و شیخ محمدحسن نجفى صاحب «جواهر» آموخت. وى از صاحب «جواهر» به دریافت اجازه نایل شد. كتاب ارزشمند «جواهر الكلام» محصول همكارى وى با استادش مىباشد. عالمانى چون سید میرزا جعفر حایرى و سید محمد موسوى ساروى و شیخ فضلاللَّه مازندرانى و میرزا صادق تبریزى و میرزا محمد همدانى از شاگردان وى هستند. در سفرى كه براى مداواى چشم به ایران آمد پس از زیارت مشهد حدود دو سال در بروجرد نزد اقوامش ماند. پس از وفات برادرش، سید على، از سوى خاص و عام به ریاست حوزهى نجف و مرجعیت شیعه برگزیده شد. سید حسین در شعر و ادب نیز شهرت بسزایى دارد، و «دیوان» اشعارى از او باقى مانده كه به ترتیب حروف تهجى است و در آن اشعار جدش سید بحرالعلوم را نیز تخمیس كرده است. در فقه و اصول نیز كتابهائى از وى به جا مانده است.
برگرفته از کتاب: اثرآفرینان (جلد اول-ششم)
منابع زندگینامه: اعیان الشیعه (20 -18 /6)، الذریعه (126 /9)، شهیدان راه فضیلت (496)، فوائد الرضویه (156 -155)، معجم المؤلفین (50 /4)، مكارم الآثار (725 -723 /3).
فعالیتها:
• ادبیات و کتاب
• حدیث شناسي و رجال
• شعر
• فقه-اصول فقه