(شهادت 1216 ق)، فقیه، محدث، متكلم و شاعر. از سوى مادر نوه‏ى شیخ حسین ماحوزى بود. نزد عمویش یوسف آل‏عصفور درس خواند. و از او و عموى دیگرش عبدعلى آل‏عصفور روایت مى‏كرد. او در شاخوره اقامت داشت و به تدریس و مرجعیت دینى و تحقیق و تألیف اشتغال یافت. از بزرگ‏ترین فقهاى اخبارى زمان خود بود، این كه برخى او را مجدد دین در آغاز سده‏ى سیزدهم قمرى دانسته‏اند گویاى موقعیت علمى و فقهى و نقش وى در ترویج دیانت است. بر بیشتر دانشهاى متداول روزگار خود احاطه‏ى كافى داشت طالبان علوم دینى از همه جا به ویژه از قطیف و احساء به حوزه‏ى درس او مى‏آمدند. از این رو شاگردان بسیارى در این حوزه پرورش یافتند و خود از عالمان بنام دین شدند. شیخ‏احمد احسائى از او روایت مى‏كند. او در پارسایى شهره بود و بویژه در عرض اخلاص به امام حسین (ع) و شهیدان كربلا كوشش بسیار داشت و اشعار بسیارى در رثاى آن حضرت مى‏سرود و داراى «دیوان» است. وى را شهید نیز نامیده‏اند چون توسط یكى از خوارج كشته شد. كتابهاى بسیارى در موضوعات مختلف روایى، كلامى و فقهى نوشته است. تألیفات او را بیش از پنجحاه كتاب دانسته‏اند كه جز معدودى در دست نیست. از جمله: «اجازة»؛ «الاشراف»؛ «انوار اللوامع»؛ «باهرة العقول»؛ «مصابیح اللوامع»؛ «الحدق الناظرة» یا «عیون الحقائق الناظرة»، در تتمیم «الحدائق الناظرة»؛ «منظومة فى ظن و اخواتها»؛ «منظومة فى الفقه».