(1397 -1310 ق)، فقیه، متكلم، ادیب و شاعر، متخلص به آیتى. در روستاى مهموئى از توابع قاین متولد شد. مقدمات علوم را در بیرجند آموخت. سپس به مشهد رفت و به تحصیل در حوزه علمیه آنجا پرداخت علوم ادبى را نزد شیخ عبدالجواد نیشابورى و مقدارى فقه و اصول را از پدر خود آموخت. در سال 1331 ق به مكه رفت و در این سفر از قفقاز، سوریه، تركیه و عراق دیدن كرد. در بازگشت به اصفهان رفت و مدت دو سال در حوزه‏ى این شهر درسهاى فقه و اصول را آموخت و از محضر اساتیدى چون سید على نجف‏آبادى و شیخ محمد الهى گنابادى استفاده كرد، سپس به نجف رفت و مدت پنج سال نزد آقا سید ابوالحسن اصفهانى و آقا ضیاء عراقى دروس خارج فقه و اصول را آموخت. در سال 1343 ق به بیرجند بازگشت و به اقامه جماعت و تدریس و تألیف پرداخت. علاوه بر بهره كافى در زمینه دانشهاى مختلف طبع شاعرانه‏اى هم داشت و حدود بیست هزار بیت شعر سروده است. آثار وى: شرح «كفایة الاصول» علامه خراسانى؛ «درّالفرید فیماروى عن السبط الشهید»، در خطب و مواعظ و اشعار سیدالشهداء (ع)؛ «مقامات معنوى»؛ «مقامات الابرار»؛ «بهارستان»، شرح حال رجال قاینات و قهستان؛ «تتمیم بهارستان»؛ «دیوان درّ غلطان»؛ «فوائد العقول».