بازديدها: 343
|
تعداد آرا: 1
ابن ابیطیّب نیشابوری، ابوالحسن علی
( ملیت: ایرانی قرن:5)
(وف 458 ق)، مفسر و شاعر. در نیشابور متولد شد. در اوایل قرن پنجم قمرى در نیشابور چهار مدرسه بزرگ براى چهار فرقه بنا شد و آن مدرسه را كه جهت شیعه و عدلیه و زیدیه، در محله اسفریس بنا كردند، به نام امام على بن ابىطیّب نامیدند. او را در 414 ق براى موعظه به دربار سلطان محمود غزنوى بردند، به محض ورود بىاجازه نشست و بىاجازه شروع به حدیث خواندن كرد، سلطان پندناپذیر فرمان داد تا بر سر او چنان ضربهاى زدند كه از اثر آن ناشنوا شد. وى را شاگردان بسیارى بود كه از آن جمله: خواجه ابوالقاسم على بن محمد است. وى در سبزوار درگذشت. از آثارش: «التفسیر الكبیر»، در سى جلد؛ «التفسیر الاوسط»، در یازده جلد؛ و «التفسیر الصغیر»، در سه جلد؛ «دیوان» شعر.
برگرفته از کتاب: اثرآفرینان (جلد اول-ششم)
منابع زندگینامه: الاعلام (119 /5)، تاریخ ادبیات در ایران (267 /1)، تاریخ بیهق (194)، سیر النبلاء (174 -173 /18)، معجم الادباء (276 -273 /13)، معجم المؤلفین (131 -130 /7).
فعالیتها:
• شعر
• قرآن