(وف ح 548 /540 ق)، پزشك، ریاضیدان و فیلسوف. گرچه همگان موطن ابن‏صلاح را همدان مى‏دانند امّا مشخص نیست به چه دلیلى صاحب «تاریخ الحكماء» اصل وى را از سمیساط دانسته است. به بغداد رفت و علم منطق و ریاضیات و طب را در آنجا فراگرفت. سپس به موصل به قصد خدمت نورالدین محمود بن عمادالدین زنگى رفت و در آنجا بسیار وى را معزز داشتند. از موصل به دمشق رفت و تا پایان عمر در آنجا رحل اقامت افكند. در موصل در محضر ابوالحكم مغربى كه هم طبیب و هم شاعر بود، كسب علم كرد و او را شیخ خود مى‏نامید، ولى ابوالحكم معتقد بود كه ابن‏صلاح در تحصیل علم بر وى نیز پیشى گرفته است. وى با زمخشرى، اوحدالدین انورى و ناصح‏الدین ارجانى معاصر بود. خاندان ابن‏صلاح همگى اهل علم بودند. از وى آثار و رساله‏هاى بسیارى در ریاضیات و طب به جا مانده است كه از آن جمله‏اند: «شرح كتاب شفاء ابن‏سینا»؛ كتاب «الفوز الاصغر»؛ «جواب عن برهان مسئلة مضافة الى المقالة السابعة من كتاب اقلیدس فى الاصول و سائر ماجره الكلام فیه»؛ «قول فى بیان ما وهم فیه ابوعلى بن الهیثم فى كتابه فى الشكوك على اقلیدس»؛ «قول فى ایضاح غلط ابى‏على بن الهیثم فى الشكل الاول من المقالة العاشرة من كتاب اقلیدس فى الاصول»؛ «مقالة فى كشف الشبهة التى عرضت لجماعة ممن ینسب نفسه الى علوم التعالیم على اقلیدس فى الشكل الرابع عشر»؛ «كتاب فى كیفیة تسطیح البسیط الكرى»؛ «مقالة فى تزییف مقدمات مقالة ابى‏سهل القوهى فى ان نسبة القطر الى المحیط نسبة الواحد الى ثلثة و سبع»، درباره‏ى عدد پى؛ «حاشیه بر كتاب ایضاح البرهان على حساب الخطأین»، تألیف جابر بن ابراهیم.