در فروردین ماه سال 1337 نوزادى در شهرستان قم چشم به آسمان زیباى زندگى گشود و پدر و مادر نام او را محمدجواد نهادند و او در سایه پر مهر خانواده، پرورش یافت. در 5 سالگى پاى به مكتب نهاد و قلبش با نغمه‌هاى آسمانى قرآن آشنا شد و در سن 7 سالگى به مدرسه رفت. محمدجواد دستان كوچكش را به پدر مى‌سپرد و همراه او در مجالس اسلامى و نماز جماعت‌ها شركت می‌كرد. او از همان سنین، چهره ملكوتى علما از جمله امام خمینى (ره) را زیارت كرد و الفت قلبى با آنان پیدا كرد.
فقر مالى جواد را وادار كرد كه پس از اتمام تحصیلات ابتدایى، وارد محیط كار شود و دوره راهنمایى را در كلاس‌هاى شبانه به پایان برساند. چندى بعد، جواد با اصرار دوستان در بخش درجه‌دارى ارتش استخدام شد؛ اما جو ناسالم آن‌جا مجال ماندن را از او گرفت؛ لذا پس از كسب تجربه نظامى و گذشت 20 ماه، استعفا داد و دوباره در بازار، به كار پرداخت.
اطلاعات و بینش سیاسى و دینى او، دل‌آذر را بر آن داشت تا جزو كارآمدترین و مبارزترین جوانان قم در مبارزه علیه طاغوت شود و بارها مأموران در صدد تعقیب و دستگیرى او برآمدند. پس از آن‌كه حضرت امام (س) كرد مراجعت به ایران باز گردد، به عضویت كمیته استقبال از امام (ره) درآمد و سپس به عنوان یكى از اعضاى گروه محافظ، از ماشین امام حفاظت مى‌كرد. وى پس از پیروزى انقلاب اسلامى، به عضویت كمیته انقلاب اسلامى درآمد و در دستگیرى عوامل طاغوت و قاچاقچیان مواد مخدر، تلاش زیادى كرد.
دل‌آذر در آذرماه سال 1358 به لبنان سفر كرد. پس از بازگشت، لباس سبز سپاه را بر تن كرد و بعد از گذراندن دوره آموزش كوتاه مدت، عازم جبهه‌هاى جنگ شد. محمدجواد سال‌هاى حضور خود در جبهه را با مسؤولیت‌هاى گوناگون از جمله فرماندهى "محور" و "عملیات" طى كرد و در عملیات‌هاى گوناگون از جمله :"بدر، محرم و والفجر چهار" چندین بار مجروح شد. فرمانده عملیات لشكر 17 على‌بن‌ابیطالب (علیه السلام) 1364/12/13چنان شجاع و بى‌باك مى‌نمود كه دل‌آذر شجاع لشگر لقب گرفت و سرانجام در عملیات والفجر هشت جرعه‌نوش بارگاه حضرت حق شد.