در اولین روز سال 1342 در یكى از روستاهاى شهرستان طالقان خانواده افتخارى هدیه‌اى خداى دریافت كردند و نام او را كه از تبار حسین (علیه السلام) بود، سید شهاب‌الدین نهادند، سید تحت تعلیمات قرآن كریم بزرگ شد و ضمن تحصیل، به فعالیت‌هاى قرآنى روى آورد. در همان دوران، نوجوانى شایسته سربازى روح‌الله (س) شد و علم نهضت سبز خمینى (س) را در زادگاهش بر دوش گرفت و با عشق و ارادت به علمدار كربلا در این مسیر پیش رفت. آشنایى با اندیشه هاى خمینى كبیر (س) او را به دنیایى جدید وارد كرد. پس از پیروزى انقلاب، با هدف حفظ دستاوردهاى انقلاب و پاسدارى از خون شهدا، فعالیت‌هایى را در شهرهاى هشتگرد، كرج و تهران دنبال كرد. همزمان با تحمیل جنگ نابرابر به میهن، تحصیل را رها كرد و به جهاد پرداخت. وى در این دوران، به عضویت سپاه پاسداران انقلاب اسلامى درآمد. و مسوولیت اتاق جنگ سپاه هشتگرد را به عهده گرفت. افتخارى براى مدتى نیز در سپاه ناحیه ساوجبلاغ و كرج فعالیت كرد وآن گاه از طرف لشكر 10 سیدالشهدا (علیه اسلام) به عنوان معاون گردان به جبهه‌هاى نبرد حق علیه باطل شتافت. سید شهاب‌الدین در زمان حضور در شهر، براى اعتلاى فرهنگ زادگاهش، به تأسیس كتابخانه و انجمن اسلامى مبادرت كرد. رشادت‌ها و دلاورى‌هایش در عملیات‌هاى بسیارى در سمت فرماندهى گردان، باعث شد كه دشمن بعثى، انگشت نشانه روى او بگذارد و او را هدف كینه‌هایش قرار دهد. سرانجام یكى دیگر از فرزندان زهرا (علیها السلام) در تاریخ 1362/12/10 در جزیره مجنون سر بر دامان مادر نهاد و شهد شیرین شهادت در كامش ریخته شد و با اصابت گلوله‌اى از سوى دشمن، به دیدار معبود شتافت.