ابهری، کمال الدین ابوعمرو، ابوعمر •
(س هفتم ق)، ادیب، شاعر. از وزیران سلجوقیان بزرگ بود. پیش از وزارت، در دستگاه سلطنت كارهاى خطیر و مشاغل مهم دیوانى داشت وى زمان هرج و مرج سلطنت طغرل از بیم دشمنان در جامهى اهل تصوف به حجاز رفت و از آن جا، رباعیى در وصف حال خود سرود و به ابهر فرستاد. همان رباعى در تذكرهها به عنوان شاهد شعرى وى ثبت شده...
|
ابوالفتح بستی، نظام الدین عمید
•
بستى، على بن محمد بن حسین بن یوسف بن محمد بن عبدالعزیز (ف. بخارا 400 یا 401 ه.ق.). از مشاهیر مترسلان و شاعران پارسى و تازى در آغاز عهد غزنویان و اواخر قرن چهارم است. وى نخست در خدمت «بایتوز» امیر بست به سر مىبرد و دبیر او بود و پس از غلبه سبكیگین بر بایتوز به دبیرى سبكتیگین منصوب شد و تا پایان حیات...
|
ابوالفرج اصفهانی، علی بن حسین بن هیثم •
(356 -284 ق)، مورخ، محدث، ادیب شاعر و موسیقیدان. در اصفهان متولد شد و در بغداد نشو و نما یافت و نزد ابن درید و ابنانبارى و محمد بن جریر طبرى تحصیل كرد. وى از على بن عباس بجلى و محمد بن جعفر قتّات و ابوبكر بن درید و نفطویه حدیث شنید. دارقطنى و ابراهیم بن احمد طبرى و ابوالفتح بن ابىالفوارس از وى حدیث...
|
ابوالقاسمی، محسن
•
سال تولد:-، مرتبه علمى: دانشیار، رشته: زبانشناسى، دانشكده: ادبیات و علوم انسانى، دانشگاه: تهران
|
ابونراس اهوازی، حسن •
(س دوم ق)، شاعر و ادیب. از شاعران معروف دورهى بنىعباس است كه بین 130 و 145 ق در اهواز از مادرى ایرانى متولد شد و در بصره و كوفه پرورش یافت و سپس به بغداد رفت و به خدمت برامكه پیوست و بعد از افول دولت آنها به مصر گریخت، ولى دگر بار به بغداد بازگشت و از مقربان خلیفه، امین، شد. ابونراس به قولى در زندان...
|
ابونصر (ابومضر)
•
نجمالدین محمود بن جریر ضبى اصفهانى، ادیب نحوى معتزلى لغوى معروف به «فرید العصر»، در نحو و لغت و طب، بلكه در جمیع علوم و فنون سرآمد اهل زمان بوده و بدو مثال مىزدند. در خوارزم سكونت داشته و مذهب معتزله را ترویج مىكرده و جمعى كثیر از علما كه از آن جمله است زمخشرى از محضر او مستفید شدهاند. در سال 507...
|
ابونصر قاینی، محمد •
(س پنجم ق)، ادیب و شاعر. معروف به مناح. وى از ادباى معروف عصر خود بود كه شعر عربى را نیكو مىسرود و در حكمت نیز دست داشت. در بعضى منابع كتاب «قراضهى طبیعیات» را به وى نسبت دادهاند.
|
ابونصر قباوی بخاری، احمد
•
(س ششم ق)، مترجم. وى از مردم قباى بخارا بود. در سال 523 ق كتاب «تاریخ بخارا» را كه ابوبكر محمد بن جعفر نرشخى در سال 332 ق براى نوح بن نصر سامانى نوشته بود، با جرح و تعدیلهایى ازعربى به فارسى بسیار فصیح ترجمه كرد كه از شاهكارهاى نثر فارسى است. این كتاب در سال 570 توسط محمد بن زفر بن عمر، خلاص شد و اینك...
|
ابونصر مشکان، منصور •
(وف 431 ق)، نویسنده و منشى معروف به شیخ عمید. صاحب دیوان رسالت محمود غزنوى و پسرش مسعود بود. از منشیان زبردست زمان خود كه در نثر عربى و فارسى استاد بود. ابوالفضل بیهقى مورخ معروف كه دستیار و دست پروردهى او در دیوان رسالت بود، از استاد خود به نیكى یاد مىكند و سبك نگارش خود را متأثر از وى مىداند و چندین...
|
ابیوردی کوفنی، ابوالمظفر محمد
•
(وف 507 ق)، ادیب، شاعر، نسب شناس و محدث شیعى. در بعضى كتب شهرت او را كوفنى نوشتهاند. در كوفن، دهى میان ابیورد و نسا، متولد شد. به بغداد رفت و به خدمت مؤید الملك بن نظام الملك درآمد. و به درخواست او عمیدالدوله را هجو كرد و عمیدالدوله شكایت به نزد خلیفه برد كه ابیوردى شعر در هجاى خلیفه عباسى و مدح خلیفه...
|
اجلالی، امینپاشا •
سال تولد:-، مرتبه علمى: دانشیار، رشته: زبان و ادبیات فارسى، دانشكده: ادبیات فارسى و زبانهاى خارجى، دانشگاه: تبریز
خلاصه شرح حال تخصصى
سوابق تحصیلى:
كارشناسى زبان و ادبیات فارسى، كارشناسى ارشد و دكتراى زبان و ادبیات فارسى از ایران.
مرتبه علمى:
دانشیار دانشكده ادبیات و علوم انسانى دانشگاه تبریز.
زمینههاى...
|
احترامی، منوچهر
•
منوچهر احترامی متولد سال ۱۳۲۰ است. در مدارس مروی و دارالفنون دوران تحصیل را طی کرد و از دانشکدۀ حقوق دانشگاه تهران فارغالتّحصیل شد.
وی سالها به عنوان طنزنویس با نشریات مختلف همکاری داشت و طی چندسال گذشته اغلب آثارش را...
|
احسائی، علینقی •
(وف 1246 ق)، عالم دینى، ادیب و شاعر. دومین فرزند شیخ احمد احسائى. كه در حساهجر مركز شیعى نشین ساحل شبه جزیرهى عرب متولد شد. شاگرد و پیرو مكتب تند پدرش در تشیع بود و در سفرهاى ایران و عراق او را همراهى مىكرد. بیش از ده تألیف در كلام و تفسیر، نزدیك به شیوهى فلسفى پدرش، دارد كه برخى از آنها چاپ شده است....
|
احمدسلطانی، منیره
•
خلاصه : منيره احمد سلطاني در سال 1331در تهران متولد شد. تحصيلات ابتدايي را در دبستان «كسايي» گذراند بعد به دبيرستان « عطار» رفت و در ادامه در دبيرستان « اسدي» دوره متوسطه را به اتمام رسانيد. خانم باوندي ( همسر محمد زهري) نيز يكي از معلمان منيره احمد سلطاني بود كه دراين راه او را بسيار تشويق كرد و در...
|
احمدی راد، مجتبی •
مجتبی احمدی راد
محل تولد : نیشابور
شهرت
تابعیت : ایران
تاریخ تولد : 1336/1/1
زندگینامه علمی
پس از آن که دروس مقدماتی در حوزه شهرستان نیشابور را فرا گرفتم، به حوزه مشهد رفتم. در آن حوزه ضمن فراگیری درسهای حوزوی در جلسات سخنرانی بزرگان حوزه شرکت می کردم از جمله برنامه های بسیار آموزنده، رهگشا...
|
احمدی فراز، محمدمهدی
•
محمد مهدی احمدی فراز
محل تولد : اصفهان
شهرت
تابعیت : ایران
تاریخ تولد : 1350/1/1
زندگینامه علمی
اینجانب محمد مهدی احمدی فراز در سال 1350متولد و در سال 1365مشغول تحصیل شدم و سال 1368موفق به اخذ دیپلم شدم. بعد از آن به خدمت سربازی اعزام و یک سال از سربازی را گذراندم. دانشگاه قبول شدم و...
|
احمدی گیوی، حسن •
خلاصه : حسن احمدي گيوي متولد اول بهمن۱۳۰۶ در گيوي خلخال چشم به جهان گشود وي بعد از تحصيل در مدرسه ناصري خلخال گرچه مدارج دانشگاهي اش را تا اخذ مدرك فوق ليسانس فلسفه و علوم تربيتي پي مي گيرد،اما قريحه ادبي و ذوق شعر و شاعري...
|
احمدی نژاد، ابوالقاسم
•
ابوالقاسم احمدی نژاد
محل تولد : آبادان
شهرت
تابعیت : ایران
تاریخ تولد : 1339/8/15
زندگینامه علمی
اینجانب ابوالقاسم احمدی نژاد در سال 1339 در آبادان متولد شدم. دوران دبستان، راهنمایی و دبیرستان را در آبادان گذراندم. در زمان اوج گیری انقلاب شکوهمند اسلامی به همراه بچه های مسجد مهدی موعود...
|
احمدی، احمدرضا •
احمدرضا احمدي در سال 1319 در كرمان بدنيا آمد.در كارنامه ادبي چهل و چندسالهاش، آثار مختلفي در حوزههاي داستان، شعر كودك، شعر بزرگسال، دكلمه شعر و... ثبت شدهاند.
گروه : علوم انساني
رشته : زبان و ادبيات فارسي
گرايش : شعر...
|
احمدی، علی
•
على احمدی
محل تولد : قصر شیرین
شهرت
تابعیت : ایران
تاریخ تولد : 1355/1/1
زندگینامه علمی
اینجانب علی احمدی فرزند محمد به شناسنامه 517 به سال 1355در قصر شیرین استان کرمانشاه متولد شدم. پس از گذراندن دوران ابتدایی و راهنمایی و دو سال از دبیرستان نظام قدیم در سال 1372وارد حوزه علمیه قم شدم.
پس...
|
احمدی، محمدابراهیم •
محمد ابراهیم احمدی
محل تولد : روستای یام
شهرت
تابعیت : ایران
تاریخ تولد : 1345/9/5
زندگینامه علمی
در نیمه دوم سال 1362 در تهران، دروس طلبگی را شروع کردم. بحمدالله تعالی 7 - 9 نفر از بستگانم (ازجمله پدر بزرگ...
|
اختیارالدین حسین
•
(وف 928 ق)، شاعر، ادیب و خطاط. وى اهل تربت حیدریه بود. در جوانى از ولایت زاوه به هرات رفت و به تحصیل علوم دینى پرداخت و پس از آن به فن انشاء و شعر و معما نیز آگاهى یافت. در ابتدا كاتب محكمهى قضاوت نظامالدین امیر علیشیر بود و در زمان سلطان حسین بایقرا به منصب قضاوت رسید و به دلیل دانش و كمالاتش سرآمد...
|
اخسیکثی، ابوالوفاء محمد •
(وف بعد از 520 ق)، لغوى و مورخ. معروف به ابن ابىالمناقب. وى برادر ابورشاد اخسیكثى است. در اخسیكث فرغانه ماوراءالنهر متولد شد، همراه برادر به مرو رفت و در آن شهر تحصیل كمال كرد و از ادیبان به نام روزگار خود شد. پایان عمر را در همان شهر زیست تا درگذشت. از آثار وى: «التاریخ»، كه به «تاریخ ابىالوفاء الاخسیكثى»...
|
اخسیکثی، ابورشاد احمد
•
(528 /526 -466 ق)، ادیب، شاعر، نویسنده و مورّخ. ملقب به ذوالفضائل، و منسوب به اخسكیث ماوراءالنهر در نظم و نثر و نحو و لغت دستى توانا داشت و مرجع استفادهى اكثر فضلا و كاتبان دیوان سلاطین بود. در مرو وفات یافت. از تألیفات او: «تاریخ ابىرشاد»؛ «الزوائد»، شرح «سقط الزند» ابوالعلاء معرّى؛ « كتاب فى قولهم...
|
اخفش اوسط خوارزمی بلخی، ابوالحسن سعید •
(وف 221 /215 ق)، نحوى، لغوى و عروضى. ملقب به اخفش. در خوارزم متولد شد و در بصره رشد و نمود كرد. وى از موالى بنىمجاشع بن دارم از نحویین بصره و از شاگردان سیبویه در نحو بود. صاحب كتاب «البغیة» او را معتزلى مىداند اخفش از كلبى و نخعى و هشام بن عروة حدیث شنید و ابوحاتم سجستانى از وى روایت مىكرد. اخفش...
|
ادب کرمانشاهی، محمدتقی
•
(وف ح 1280 ق)، خطاط، شاعر و ادیب. وى از سلسلهى سادات كرمانشاه بود. از بیشتر علوم متداول زمان خود بهرهى كافى داشت. مردى ادیب و دانشمند بود. كتابى به سبك «گلستان» سعدى پرداخته و در آن حكایات خوبى همراه با شعر آورده است. وى در خط شكسته مهارت داشت. ادب در كرمانشاه بدرود حیات گفت.
|
ادیب السلطنه سمیعی، حسین •
(1373 -1293 ق)، ادیب و شاعر، متخلص به عطا. در رشت متولد شد و تحصیلات خود را در تهران و كرمانشاه به پایان رسانید. از محضر ابوالفقراء اصفهانى و میرزا سالك كرمانشاهى كسب فیض كرد. به استانبول رفت و پس از پنج سال به تهران بازگشت، آنگاه به مشاغل دولتى پرداخت و به مقاماتى رسید. وى چند سال ریاست انجمن ادبى فرهنگستان...
|
ادیب پیشاوری، احمد
•
(1349 -1260 ق)، عالم و شاعر. معروف به ادیب. در سرحد بین پیشاور و افغانستان متولد شد. علوم ادبى و عربى را در زادگاه خود فراگرفت، سپس به افغانستان رفت و طى اقامت دو سالهى خود در كابل، نزد آخوند ملا محمد مشهور به آلناصر دانش آموخت. بعد به غزنین رفت و در باغ فیروزه، آرامگاه حكیم سنایى غزنوى، اقامت گزید...
|
ادیب شیبانی کاشانی، احمد •
(س سیزدهم ق)، ادیب و شاعر. وى پدربزرگ حاج میرزا ابراهیمخان صدیقالممالك شیبانى كاشانى بود. دربارهى ادیب در «تاریخ شیبانى» آمده است كه وى از علماى بزرگ و فضلاى بىنظیر بود و گذشته از علوم عقلى و نقلى و فنون ادبى و عربى، در تاریخ و امثال و حكم و ریاضیات و نجوم و فن نگارش و نظم شعر و برخى علوم غربى حتى...
|
ادیب شیرازی، محمود مصطفوی
•
(وف ح 1310 ش)، خطاط و ادیب. در خط نستعلیق شیوه شیرینى داشت و بسیار خوش مىنوشت. در شیراز وفات یافت. از آثار وى: كتابهاى «دبستان الفرصه»، «بحور الالحان» كه از مؤلفات میرزا نصیرالدین فرصت شیرازى است و در بمبئى چاپ شده؛ همچنین «كلیات سعدى» تصحیح شوریده به قلم او كتابت شده است.
|