امامی، عطاء الله
فرزند آقا سید محمّد نیز از علما و فضلا، و از شاگردان آقا سید محمّد باقر درچهاى، و آخوند كاشى، و آقا میرزا احمد مدّرس، و از ائمّه ی جماعت اصفهان بود.
در روز پنجشنبه 24 جمادى الاولى سال 1387 وفات یافته، در تخت فولاد مدفون گردید.
درب امامی، محمد
فرزند سید عبدالوهاب بن سید میرزا حسینى، از علماى معمّر اصفهان كه در زهد و تقوى و فضل، بین الخواصّ و العوام شهرت داشت، 15 ذیقعده سال 1359 وفات یافته، در قبر میرزا محمّد باقر كه از اجداد مادرى او بود مدفون گردید.
پیش نماز، محمد باقر
پیشنماز مسجد شاه. از علماى ازكیا، عالم فاضل متقّى، كتب بسیارى از فقه و اصول و اخبار و غیر آن بر طلاّب وقف نموده كه اكثر از حالت موقوفه خارج شده، لكن هنوز كم و بیش در دست طلاّب باقى است.
در سال 1123 وفات یافته، در بقعه تكیه آقا رضى مدفون شد.
مشارالیه جد سادات عاملی ساکن رنان و خوارسگان می باشد.
حسینی خاتون آبادی، محمد باقر
از علما و امام مسجد جامع جدید عبّاسى بوده، وفاتش در سال 1193، قبرش در تخت فولاد تكیه ی آقا رضى.
بابا قاسم
ابوالقاسم محمّد از عرفاى قرن هفتم و اوایل قرن هشتم اصفهان است كه شرح حال او مانند سایر باباها مجهول مىباشد.
در سال 740 وفات یافته، و در سال 741 یكى از مریدانش به نام سلیمان بن ابى الحسن طالوت دامغانى بر مزار او گنبدى بنا نموده كه جزو آثار باستانى اصفهان به شمار مىرود.
بابا رکن الدین
مسعود بن عبداللَّه انصارى بیضاوى فارسى. عارف مشهور، برخى از بزرگان مانند: شیخ بهائى و (مولى محمّد تقى) و مجلسى، و حاجى كلباسى درباره او اعتقاد داشته و وى را به جلالت قدر مىستودهاند. حتّى در تذكرة القبور و برخى مواضع دیگر از شیخ بهائى مكاشفهاى در جلالت قدر او نقل مىكنند.
در روز یك شنبه 26 ربیع الاول سال 769 وفات یافته، و در
عیسی بیک
پدرش از علما و فضلا و محقّقین بوده.
كتب زیر از اوست:
1- تفسیر قرآن 2- رساله در وجوب عینى نماز جمعه 3- رساله در طرز قسم دادن اهل كتاب 4- رساله در حكم رؤیت هلال قبل از زوال 6- شرح دروس، ناتمام.
حدود سال 1074 وفات یافته است.
صاحب عنوان در 1066 متولّد، و در 1130 وفات یافته، و از شاگردان علاّمه محمّد باقر مجلسى است، و چون مدّتى د
اصفهانی، شمس الدین محمد
ابن محمود بن محمّد بن عبدالكافى.
در 616 متولّد، و در رجب سال 680 در مصر وفات یافته، در قرافه مدفون گردید.
در اصفهان و بغداد تحصیل علوم نموده، و در منطق و كلام و اصول از اساتید به شمار مىرود.
كتب زیر از اوست:
1- قواعد 2- غایة المطب، در منطق 3- الكاشف عن الحصول، در شرح كتاب محصول، معروفترین تألیفات اوست و در بین مؤلّفین به ه
سرگشته
میرزا عبداللَّه فرزند حاج فریدون گرجى اصفهانى. شاعر خوش طبع اصفهان، از اعضاى انجمن ادبى ابوالفقراء، كه اشعار او به سبك اشعار بسحق اطعمه (ابو اسحق ندّاف شیرازى) بیشتر در وصف اطعمه و اشربه مىباشد.
عمّان سامانى در قصیده ی انجمنیّه درباره ی او گوید:
و ان دگر سرگشته آن بسحاق دانشور كه هست
شعر روح افزاش حلواى مذاق مرد و زن
سرگشته
اشرف الکتاب (زین العابدین)
آقا زین العابدین خطّاط اصفهانى، [به نوشته ی مآثر: وی] از مفاخر عظیمه ی این دولت است كه او در قلم نسخ، كرامت اظهار مىفرمود. تعلیم آن استاد لازم التعظیم از آقا محمود خوشنویس اصفهانى علیه الرحمه بود... قریب یكصد سال زندگى كرد، و در نهم شعبان سال 1296 به اصفهان رحلت گزید.
در كارنامه بزرگان ایران (: 347) گوید: فرزند محمّد تقى، معرو
نصرآبادی جرقویهای، اشرف
فرزند میرزا یوسف. ادیب شاعر، در سال 1339 وفات یافته، در تخت فولاد جنب فاضل هندى مدفون شد.
اشرف عاملی، محمد
ابن میر عبدالحسیب بن میر سید احمد عاملى اصفهانى.
شرح حال پدر و جدّ او در صفحات قبل این كتاب مذكور گردید.
صاحب عنوان از دانشمندان و علماى متبحّر زمان خود بوده، در بیشتر علوم از عقلى و نقلى مهارت داشته.
وفات او را حزین در سال 1133، و در الذریعه (3: 355) بسال 1145 مىنویسد.
مدفنش در مقبره ی مخصوص در قبرستان قریه ی ورنوسفادران ا
اشرف سدهی، محمد
فرزند حیدر على بن ملاّ كلب على بن محمّد بن نورا بن محمّد بن نور الدین على بن عبدالعالى میسى عاملى.
از مشاهیر علما و فضلا؛ به قصد زیارت حضرت رضا علیه السلام به ایران آمده، و در اصفهان بر حسب خواهش علما و بزرگان ساكن شده، در سال 1135 در قریه ورنوسفادران كه آن را (بن اصفهان) نیز گویند وفات یافته، و هم در آنجا مدفون گردید.
از تألی
باب الدشتی، مجدالدین اسماعیل
ابن امیر مظفر بن امیر مسعود باب الدشتى.
از عرفا و فضلاى اصفهان، در صفر سال 955 فوت شده، و در جنب مسجد قطبیّه در بقعهاى مخصوص مدفون گردیده، مسجدى كه در جنب مقبره قرار دارد را به مناسب این قبر مسجد قطبیّه مىنامند، و مدفون در مقبره را قطب الدین على باب الدشتى مىگویند.
جوزی، حافظ ابوالقاسم اسماعیل
ابن محمّد بن فضل بن على بن احمد قرشى طلحى بستى جوزى ملقّب به قوام السنة. از مشاهیر علماى اهل سنّت، و از اساتید سمعانى است.
سمعانى در كتاب انساب گوید: الجوزى (به ضمّ جیم) به زبان اصفهانى به معنى جوجه است، و صاحب عنوان در اصفهان بدین نام شهرت داشته است. متولّد 475، فوتش در سال 535 روى داده است.
صدر، حیدر
در 1309 در سامرّاء متولّد شده، و در 27 جمادى الاولى سال 1356 در كاظمین وفات یافته.
وى را تألیفاتى است كه از آن جمله است:
1- الاوضاع اللفظیّة 2- حاشیه ی كفایه 3- رساله فى المعانى الحرفیّه 4- رساله در تبعیض احكام به علّت تبعیض اسباب 5- شبهة الحیدریّه؛ و غیره.
عاملی، صدر الدین
مرحوم آقا سید صدر الدین محمّد بن سید صالح عاملى از اكابر فقها و مجتهدین شیعه، در فقه و اصول و حدیث و رجال و ادب و دیگر علوم از اساتید به شمار مىرود.
در 1193 متولّد، و در نزد سید جواد عاملى و حاج سید مهدى بحر العلوم طباطبائى و شیخ جعفر كاشف الغطاء - پدر زن خود - و بسیارى از علماى زمان تحصیل نموده، و عدّهاى كثیر در نزد او درس خ
خاتون آبادی، محمد هادی
مرحوم میر محمّد هادى فرزند حاج میرزا محمّد، ملقّب به هادى على، از تربیت یافتگان از صابر على شاه نصر آبادى است. ارادت خدمت رحمت على شاه داشته، و از حاج آقا محمّد منوّر على شاه اجازه ی ارشاد و دستگیرى یافته، در دوشنبه 11 رجب سال 1311 وفات یافته، در سردابه ی تكیه ی نامبرده مدفون گردید.
در طرایق الحقایق (3: 202) درباره ی او گوید: د
نقنهای، اسماعیل
فرزند ملا محمّد. عالم فاضل مجتهد، از علماى محضر آقایان مسجد شاهى بود كه در خدمت آنان تحصیل نموده، و سپس به رتق و فتق امور اشتغال داشته، و در 1350 وفات یافته، در بقعه تكیه ی آبادهاى مدفون شده.
پدرش نیز از علماى ازكیا، و از شاگردان حاج شیخ محمّد باقر مسجد شاهى بوده، و هم در آن دستگاه به خدمات دینى اشتغال داشته است.
عباد، ابوالحسن
پدرش ابى الحسن عبّاد، وزیر و كاتب ركن الدوله بوده، از ابو حنیفه فضل بن حباب و معاصرینش از محدّثین بغداد، روایت احادیث مىنماید، و ابوبكر ابن مردویه و جمعى از فضلاى اصفهان از او اخذ حدیث كردهاند.
در هدیّة العباد (: 14) در احوال او گوید: در علم و دانش و پرهیزكارى داراى مقامى بلند، و مرتبهاى ارجمند بود، و در السنه مشهور به شیخ ا