نائلی، محمدعلی
سال تولد: 1316، مرتبه علمى: دانشیار، رشته: مدیریت آموزش عالى، دانشكده: ادبیات و علوم انسانى، دانشگاه: شهید چمران اهواز
خلاصه شرح حال تخصصى
سوابق تحصیلى:
كارشناسى علوم طبیعى از دانشگاه تربیت معلم تهران در سال 1340، كارشناسى ارشد روانشناسى از دانشگاه تهران در سال 1347، دكتراى مدیریت آموزش عالى از دانشگاه ایالتى تگزاس در سال 135
نائینی، حبیب الله
فرزند ملاّ ابراهیم. از علما و فضلاى ساكن اصفهان، و در دستگاه آقایان مسجد شاه بود؛ و خدمت آنان تحصیل نموده، در سال 1348 وفات یافته، در تكیه ملك نزدیك قبر استادش آخوند كاشى مدفون گردیده است.
نائینی، حیدرعلی
الأصل، اصفهانى المولد، طهرانى المسكن، از علماى معقول و منقول، و تارك دنیا بوده، و در بازارچهى نایب السلطنه پارهدوزى مىكرده، و به مشهدى حیدر معروف بوده. حاشیه بر شرح چغمینى در هیئت نوشته كه به طبع رسیده است.
در 1344 به سن 78 سالگى وفات یافته، نزدیك سر قبر آقا مدفون شده است.
نائینی، رضا
از رجال بزرگ و دانشمند و ادیب ایران است. وى فرزند میرزا حسن خان مستوفى و از سادات طباطبائى است. در سال 1250 در قریه حصار از توابع ولایت ثلاث تولد یافت. تحصیلات مقدماتى را در نائین فرا گرفت و سپس به حوزه علمیه اصفهان رفت و معارف اسلامى، ادبیات عربى و فلسفه قدیم را آموخته به حد استادى رسید. بعد عازم تهران شد و تحصیلات جدید را دنبا
نائینی، علی
ابنمیر محمد رفیع بن محمد مهدى بن بهاء الدین محمد بن میرزا رفیعا. عالم فاضل، و ادیب شاعر، از علماى معروف زمان خود در اصفهان بوده، و در روز عاشورا در سال 1195 در اصفهان وفات یافته، در قبرستان ستى فاطمه مدفون شده، قبرش تاكنون باقى است.
كتب زیر از اوست:
1- حواشى بر تفسیر بیضاوى 2- رساله در حرمت تراشیدن ریش 3- رساله در وجو عینى نم
نائینی، محمدرضا
شیخ محمدرضا بن شیخ على بن حسین بن تقى نائینى عالمى فقیه (داماد عالم ربانى ملافتحعلى سلطانآبادى) از شاگردان میرزا بزرگ شیرازى بوده و در سال 1361 قمرى در كاظمین وفات و حمل به نجف اشرف و در مقبره آخوند ملافتحعلى مذكور مدفون گردیده است.
نائینی، مرتضی قلی
از مشاهیر بزرگان و دانشمندان نائین است. وى تحصیلات خود را در اصفهان و تهران ادامه داد و مطابق معمول آن زمان به ادبیات فارسى، عربى، فقه، اصول و حكمت تسلط پیدا كرد. در جنبش مشروطه با آزادیخواهان همكارى داشت و مشروطیت را تقویت مىنمود. در انتخابات دوره اول مجلس شوراى ملى از اصفهان وكیل شد و در آن مجلس جزو نخبه نمایندگان ترقیخواه بو
نائینی، مریم
ز 1302 ق، از زنان خوشنویس. قرآنى وزیرى به خط نسخ و رقاع كتابت خفى متوسط از او موجود است كه رقم «... كمینه كنیز دیرینه... كه تكلیفش پنبهریسى بود خیال خوشنویسى دامنگیر شد... مریم نواده مرحوم حاج عبدالوهاب نائینى اعلى الله مقامه» و تاریخ «جمادىالاولى من شهور سنة 1302» را دارد.[1]
اثر اوست: قرآن وزیرى، جلد روغنى، دو صفحهى افتتاح
ناباكف، ولاديمير
«ولاديمير ناباكف» نويسنده و منتقد ادبى برجسته آمريكايى است كه اصليتى روس دارد. او در طول عمر نويسندگى خود به دو زبان روسى و انگليسى نوشت. او در سال ۱۹۵۵ رمانى به نام «لوليتا» خلق كرد كه سبك خاص ادبى آن منتقدان و طنز قوى آن مردم عادى را به تحسين واداشت. «ناباكف» نسخه اول اين رمان را در سال ۱۹۳۹ طى اقامتش در پاريس تحت عنوان «افسون
ناباکوف، ولادیمیر
ولادیمیر ناباکوف (Vladimir Nabakov)نویسنده و شاعر و منتقد و استاد ادبیات. در سال 1889 در روسیه متولد شد و در 2 ژوئیه 1977 در آمریکا درگذشت. ناباکوف جزو معدود نویسندگان روسی است که فضای سرد و سنگین ادبیات روسیه بر داستانهایش حاکم نیست. اعتبار و شهرت فراوان ناباکوف با رمان "لولیتا" به اوج رسید که در زمان انتشار واکنشهای متفاوتی
نابغه جعدی
ابولیلى قیس بن عبدالله صحابى، از شعراى معروف عرب است كه دورهى جاهلیت و اسلام را درك نموده، و در مدح حضرت رسول اكرم صلى الله علیه و آله و سلم اشعارى سروده، و پیغمبر دربارهى او دعا فرموده است. سنش را حدود 189 سال بلكه بیشتر مىنویسند. در سال 69 هجرى در اصفهان وفات یافته است.
ناتل خانلری، پرویز
(1369 -1292 ش)، شاعر، روزنامهنگار، نویسنده، زبانشناس و محقق. در تهران متولد شد. پس از اتمام تحصیلات ابتدایى و متوسطه، به دانشكدهى ادبیات راه یافت و موفق به دریافت لیسانس ادبیات فارسى شد و در ضمن تدریس، در مدارس تهران، به ادامهى تحصیل پرداخت. وى با نگارش رسالهى «تحقیق در عروض فارسى»، موفق به دریافت درجهى دكترى شد و پس از آن
ناتلی
شهرت ابوعبداللَّه ابراهیم بن حسین الناتلى، از مشاهیر رجال قرن چهارم هجرى قمرى. وى شاگرد ابوالفرج بن الطیب و استاد ابوعلى سینا بود و در منطق و ادبیات دست داشت.
ناتوان
1315 -1252 ق خورشید خانم از زنان شاعر. وى دختر مهدیقلى خان و نوهى ابراهیم خان جوانشیر بود و از این روى به «خان قیزى» نیز شهرت داشت. او با یكى از بزرگان داغستان به نام كینیاز خصاى خان ازدواج كرد و از او دو فرزند به دنیا آورد. سپس با مردى به نام سید حسین ازدواج كرد و صاحب پنج فرزند شد. ناتوان زنى ثروتمند بود و نیازمندان را دستگیر
ناجی اندجانی، محمدحسین
(و ف 1126 ق)، شاعر، متخلص به ناجى. اصل وى از اندجان قزوین بود. در شاه جهان آباد هند به دنیا آمد و در همان جا نشو و نما یافت تا در علوم رسمى و نظم و نثر متبحر گشت. ناجى داراى خطى خوش بود و نستعلیق، نسخ و شكسته را نیكو مىنوشت. وى در زمان اورنگ زیب (1119 -1069 ق) سمت منشىگرى او را داشت. بعد از آن به تولیت مزار خواجه قطبالدین بخت
ناجی قزوینی، باقر
(1303 -1254 ق)، شاعر، متخلص به ناجى. در لاهیجان به دنیا آمد. پس از اتمام تحصیلات مقدماتى در زادگاهش و قزوین، به اصفهان رفت و اصول، حكمت، فقه و ریاضیات آموخت. سپس مدتى در خراسان و مازندران و تهران به سر برد و سرانجام به قزوین بازگشت. او علاوه بر نظم و نثر از موسیقى نیز بهرهمند بود. برخى او را شاعر هجاگو نامیدهاند، در صورتى كه ب
ناجی لاهیجی
(س یازدهم ق)، شاعر. معاصر نصرآبادى (ز 1083 ق) و شاعرى صوفى مشرب بود. گویند وقتى كه حاكم لاهیجان، میرزا هاشم، در مقام ابراز خشنودى از شعرش، مبلغى پول براى او فرستاد، ناجى نپذیرفت و گفت من به خاطر تكدى شعر نگفتهام. از آثارش: «دیوان» شعر.
ناجی مشهدی، قاسم
(س دوازدهم ق)، شاعر، متخلص به ناجى. در مشهد به دنیا آمد. صاحب «كاروان هند» به نقل از «ریاض الشعراء» آورده كه سى ساله بود كه به هندوستان رفت، ولى به قول مؤلف «صبح گلشن» وى مدت سى سال در هندوستان به سر برد. ناجى بعد از سیر كشمیر و دهلى و شهرهاى دیگر هند به شاه جهان آباد رفت و در آنجا ساكن شد. برهانالملك بهادر (م 1151 ق) براى قدرد
ناجی، محمد عسکر
(س دهم ق)، خطاط. از آثار وى: قطعهاى در یك مرقع، به قلم سه دانگ خوش، با رقم: «راقمه محمد عسكر ناجى».
ناخدای شیرازی، محمدحسین
(ز 1295 ق)، شاعر، متخلص به ناخدا. وى از طرف دولت ایران به سمت سفارت بنگاله هند منصوب شد. در 1295 ق مثنویى فارسى به نام «انیس العارفین» به نظم درآورد و در آن به بسیارى از احوال فتحعلى شاه قاجار پرداخته و حكایاتى سودمند نیز آورده است.