فرزند سید ابراهیم حسنى حسینى سیفى قزوینى، ملقب به عماد الملك. ادیب شاعر خطاط مشهور، وى از جمله كسانى است كه خط را فقط به خاطر هنر دوست مى‏داشته، و براى دست یافتن به آن نهایت كوشش را مبذول داشته، در لطافت قلم، و قدرت دست، و خوش سلیقگى، و حسن تركیب كلمات، و دیگر محسنات خط، مهارت و استادى داشته، به طورى كه خط او ضرب‏المثل شده، و خط هر كس را كه بخواهند تعریف كنند مى‏گویند: مثل خط میر مى‏نویسد.
از زمان او تاكنون خط احدى به پایه‏ى او نرسیده است. میر در نوشتن خط نستعلیق خفى و جلى اعجاز مى‏نموده، و نسبت به بزرگان بى‏نهایت بى‏اعتنا بوده، و همین سرسنگینى او به قیمت جانش تمام شده، او را نزد شاه عباس به سنى بودن متهم كردند، و اشعار و حالات او را به بدترین وصفى توصیف نمودند، و شاه را نسبت به وى خشمگین ساختند، تا به اشاره‏ى او مقصود بیك مسگر با چند نفر از اوباش همدست شده، شبى او را به قتل رسانید.
مدفن او را برخى در بقعه‏ى جنب مسجد تكیه‏ى ظلمات كه ساختمان آن منسوب به همین مقصود بیك ناظر شاه عباس اول و وزیر بیوتات اوست مى‏دانند، و در كتاب خط و خطاطان گوید: در قبرستان مرزغان حوالى محله‏ى طوقچى مدفون گردید.
تولد میر، را در حدود 961، و كشته شدنش را در شب جمعه سال 1024 مى‏نویسند. وى صاحب دیوان اشعار است، و كتابى به نام «آداب المشق» به نام او به چاپ رسیده است.
پدر و جدش در دستگاه صفویه منصب كتابدارى داشته، و جدش میر حسین على از كتاب و نویسندگان و ساكن قزوین بوده است.
استادان خط او را، عیسى رنگ نگار، مالك دیلمى و ملا محمدحسین تبریزى نوشته‏اند. پسرش میرزا ابراهیم، و دخترش گوهرشاد هر دو در خط نستعلیق استاد بوده‏اند.