در احاديث مهدويت تاييد حضرت مهدي(عجل الله تعالی فرجه الشریف)هنگام ظهور به چند صورت وارد شده است: 1. تاييد به وسيله ملائكه و فرشتگان الهي؛
2. تاييد به وسيله مؤمنان به خدا و دين؛
3. تاييد به وسيله ترسيدن دشمن از آن حضرت و لشكريان او.
در حديث آمده است: «از امام صادق(علیه السلام)درباره آيه شريفه « أَتى أَمْرُ اللَّهِ فَلا تَسْتَعْجِلُوهُ» سؤال شد كه مراد از «امر خدا» چيست؟
آن حضرت در تفسير اين آيه شريفه فرمود: مراد از «امر الله»، امر ما اهل بيت است؛ يعني، قيام قائم ما كه واقع خواهد شد و مراد از «فلا تستعجلوه» آن است كه شما در امر واقع شدن ظهور عجله و بيتابي نكنيد، خداوند در زمان مناسب به سه وسيله آن حضرت را تأييد و ياري مي‌كند: اول به ملائكه الهي كه نازل شده و در جنگ دشمنان امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف)را ياري مي كنند. دوم به وسيله مؤمنان(ياران آن حضرت كه از جمله آنها 313 نفر فرمانده سپاه و حلقه‌اي از سپاهيان كه تعداد آنها در بعضي از احاديث حدود ده هزار نفر گفته شده است). سومين چيزي كه خداوند حضرت مهدي را با آن ياري مي‌كند، تا بر دشمن غلبه كند، به وجود آمدن رعب و ترس در دل دشمن است كه باعث تزلزل در روحيه آنان شده و سپاهيان دشمن را در جنگيدن سست و دچار شكست مي‌كند.
اين تأييدات الهي، همان‌هايي است كه پيامبر اسلام(صلی الله علیه وآله)نيز براي پيروزي بر دشمنان از آنها بهره‌مند شده و هنگام ظهور اوليه اسلام بر دشمن غلبه كردند.