بانک پرسش و پاسخ - عرفان عملی

پرسش و پاسخ های عرفان عملی

آیا در صورت کمبود وقت و جهت برآورده شدن حاجات خواندن زیارت عاشورای معروفه با یک لعن و یک سلام بهتر و مجرب تر است یا خواندن زیارت عاشورای غیر معروفه؟

•

نمایش پاسخ ...

آیا منظور از حضور قلب در صرف توجه به خداست یا اینکه تفکر در امور دنیوی مرتبط به آخرت انسان همچون فکر کردن در مورد نحوه کمک کردن به مردم یا مادر یا از این قبیل از مصادیق عدم حضور قلب محسوب می شود؟

•

نمایش پاسخ ...

افرادی در سیر و سلوک عرفانی وارد شده و ادعا دارند که انسان با گفتن ذکری می تواند به مقام طاهر رسیده و دیگر نیازی به وضو گرفتن و یا غسل کردن ندارد و می تواند بدون وضوء یا غسل نماز بخواند، آیا چنین چیزی می تواند درست باشد؟

•

نمایش پاسخ ...

در تکمیل فرمودۀ شما باید گفت: همان گونه که اشخاصی ادعای صحت نماز بدون وضو را دارند، افراد دیگری ادعا می نمایند که با رسیدن به مرتبۀ عالی عرفانی (حقیقت)، اساسا نیازی به نماز نیست، چه با وضو و چه بدون وضو!!
اکنون در مقام شروع به پاسخ، ابتدا دو پرسش مقابل را مطرح می نماییم! اول: این که آیا پیامبران و امامان(ع) به مقامی که شما به عنوان مقام طاهر[1] از آن یاد نموده اید، رسیده اند یا خیر؟
دوم: آیا به طور مستند، به مقطعی از زندگی آنان برخورده اید که این بزرگواران، عبادات ظاهری از جمله وضو و غسل را ترک کرده باشند؟ بر فرض این که پاسخ دهنده، مسلمانی معتقد به قرآن و روایات باشد، پاسخ منصفانۀ او به پرسش اول مثبت و به پرسش دوم منفی خواهد بود و هر مسلمانی خلاف آن را ادعا نماید، باید مستندی قابل دفاع از میان منابع معتبر اسلامی برای آن بیان نماید که تقاضا می نماییم در صورت یافتن چنین مستندی آن را در اختیار ما نیز قرار دهید.
جهت توضیح بیشتر این موضوع باید گفت که اگر چه در میان مسلمانان واضح و روشن است که پیامبر(ص) به برترین مقام دست یافته اند، ولی سؤال ما این است که: آیا ممکن است شخصی به این مقام نرسیده باشد ولی در عین حال، خداوند او را به عنوان بهترین اسوه معرفی نماید[2] و مؤمنان را بدون هیچ قید و شرطی به اطاعت از اوامر و نواهی ایشان مکلف نماید[3].
از طرفی می دانیم که افرادی که چنین ادعاهایی را مطرح می سازند، به هر دلیلی که شاید یکی از آنها هراس از واکنش هوادارانشان باشد؛ خود را برتر از پیامبران و ائمه نمی پندارند و تنها اظهار می دارند که ما به نکات و ظرایفی دست یافته ایم که دیگران از رسیدن به آن عاجز بوده اند!
ذکر این نکته نیز ضروری است که ما منکر آن نیستیم که خداوند به دلیل بندگی خالصانۀ برخی اشخاص، توانایی ویژه ای به آنها عطا می فرماید، ولی به دلیل این که تنها خداوند است که می داند در حقیقت چه شخصی گمراه بوده و چه شخصی در راه راست قدم برمی دارد[4]، باید در قبول سخنان اشخاص مختلف، آن را با قرآن و سنت تطبیق داده و در صورت منافات ، در پذیرش چنین سخنانی بازنگری نماییم.
در این رابطه باید بدانیم که در طول زمان، برداشت های اشتباهی از دین گردیده که منشأ بسیاری از آنها، استنباط شخصی از معارف دینی بوده که برخی اشخاص، بعد از طرح نظریه ای، به خود زحمت نداده تا آن را با مسلمات بر گرفته از قرآن و سنت تطبیق دهند. این گونه انحرافات، گاه خود را در زمینه های عبادی نشان داده (همانند پرسشی که مطرح نمودید) و گاه در زمینه های اقتصادی و نیز سایر زمینه ها متبلور می گردند.
اما در مورد این که آیا تکلیف وضو و غسل در صورت رسیدن به مقام طهارت ساقط می گردد، باید بگوییم که ما از طریق منابع دینی به وجوب این دو عمل اطمینان یافته ایم و در ادعای طرح شده نیز انکار وجوب اولیۀ آن نیست. اکنون شخصی برای ما مسئله ای طرح می کند که می توانیم در شرایط خاصی؛ از جمله بعد از رسیدن به مقام طهارت!؛ وضو و غسل را ترک نماییم. در این حالت باید از ایشان، دلایل این عقیده را خواستار شده و آن را با متخصصان علوم دینی در میان گذاریم و به صحت و سقم آن پی ببریم. در مسئلۀ شما تنها ادعای آن اشخاص، مطرح شده ولی دلیل ایشان بر این ادعا بیان نگردیده است. اکنون با نگاه مختصری به منابع اسلامی به بررسی این ادعا می پردازیم:
از یک سو باید بدانیم که طهارت ظاهری فرد تأثیر مستقیم بر طهارت باطنی او خواهد گذاشت، همان گونه که در آیۀ 11 سورۀ انفال که در مورد جنگ بدر نازل گردیده، می خوانیم که: خداوند از آسمان آبی فرستاد تا شما را با آن پاک گردانده (طهارت ظاهری) و وسوسه های شیطان را از شما دور نماید (طهارت باطنی). و از طرفی نیز باید گفت که طبق آیات و روایات، هر فرد با ایمانی به درجه ای از طهارت معنوی دست یافته و به چیزی به نام (مقام طاهر) که موجب رفع تکالیف شود، اشاره ای نشده است.
بنابر این، هیچ فرد با ایمانی، نجس نیست تا وضو برای رفع نجاست باطنی او باشد و به فرمودۀ امام باقر(ع): وضو تکلیفی از تکالیف خداوند است که بوسیلۀ آن، اشخاص مطیع و عاصی از یکدیگر بازشناخته می گردند و هیچ چیز نمی تواند فرد با ایمان را نجس نماید[5]. در این روایت دقت بفرمایید! امام بیان می دارند که هیچ چیز، فرد با ایمان را نجس نمی نماید، با این که می دانیم در بسیاری از موارد، بدن مؤمنان با نجاسات ظاهری نجس می گردد، بر این اساس، نظر امام در این روایت، نجاست باطنی است، یعنی هر فرد مؤمنی با ایمان آوردن خود، به مقامی از طهارت معنوی رسیده است و بر این اساس، وضوء برای از بین بردن نجاست معنوی او واجب نگردیده است، بلکه تکلیفی جداگانه به منظور آزمایش انسان ها بوده و ادامۀ واجب ماندن آن، ارتباطی با مقدار طهارت معنوی انسان ها ندارد. شاید به دلیل همین شبهه بوده که شخصی به نام حسن بن عبید به امام صادق(ع) نامه ای نوشته و در آن از ایشان پرسیده که امیرالمؤمنین(ع) بعد از این که پیامبر(ص) را بعد از وفاتشان غسل(میت) دادند، آیا خودشان غسل(مس میت) نمودند؟ امام ششم که متوجه نکتۀ موجود در پرسش آن فرد شده بودند، چنین پاسخ دادند:
پیامبر اکرم(ص) هم طاهر (پاک) و هم مطهر (پاک کنندۀ دیگران) است، اما با این وجود، امیرالمؤمنین(ع) غسل نمود و سنت نیز بر همین غسل نمودن جاری شده است[6].
مشاهده می نماییم که با وجود این که هم پیامبر خدا (ص) و هم امیرالمؤمنین(ع) در بالاترین مقام طهارت بودند، ولی مولای متقیان(ع) برای اطاعت امر پروردگار، هم پیامبر(ص) را غسل داده و هم خود بعد از آن، غسل نمودند و مدعی نگردیدند که چون هر دوی آنها به مقام والایی رسیده اند، دیگر نیازی به غسل ندارند . در کتاب های روایی و تاریخی مسلمانان؛ اعم از شیعه و اهل سنت؛ به موارد بسیاری از وضو و غسل و تیمم پیامبر(ص) و معصومین(ع) و اصحاب ایشان برخورد نموده که بیان تمام آنها در این مختصر، امکان پذیر نیست و حتی به یک مورد برخورد نمی نماییم که شخصی از آنان، این گونه اعمال را ترک نموده باشد.
صرف نظر از این موارد، آیا با خود اندیشیده اید که در آن ذکر ادعایی (که شاید مستندی از سخنان معصومین(ع) هم نداشته باشد)، چه خصوصیتی نهفته است که می توان با کمک آن، از دستورات صریح خداوند و پیامبر(ص) در قرآن و روایات سرپیجی نمود؟!
بر این اساس، می توان نتیجه گرفت که عمل به دستورات اسلامی بر همگان لازم بوده و نمی توان چنین ادعاهایی را پذیرفت.
با این وجود اگر شخصی که چنین ادعایی را مطرح نموده، دلیل خاصی به شما ارائه نمود، با ارسال آن به این سایت، یا مراجعه به متخصصین علوم دینی، آن را بررسی نمایید.
پی نوشتها:
[1] -این مقام نزد عرفاء به "سکر" شناخته می شود در مقابل کسانی که قائل به "صحو (رعایت دقیق شریعت)" هستند.
[2] -احزاب، 21.
[3] -حشر، 7 .
[4] -نجم، 30 .
[5] -حر عاملی، محمد بن الحسن، وسائل الشیعه، ج 1، ص 484، روایت 1282، مؤسسة آل البیت، قم، 1409.
[6] -همان، ج 3، ص 291، روایت 3677.

منبع: http://farsi.islamquest.net

قرب الاهی چيست؟ اقسام آن كدام است؟ و چگونه حاصل مى‏گردد؟

•

نمایش پاسخ ...

"قرب" در لغت به معناى نزديكى يك شى‏ء به شى‏ء ديگر است. اين نزديكى گاه از جهت مكانى و گاه از بعد زمانى است. بنابراين، قرب يا مكانى است و يا زمانى. در عرف عام نيز، قرب استعمال ديگر ی هم دارد كه همان داشتن ارزش و منزلت و مكانت در نزد ديگرى است.
اقسام قرب از ديدگاه فلسفى:
قرب از ديدگاه فلسفى بر سه قسم است: قرب مكانى و (زمانى)، قرب ماهوى، قرب وجودى. اما قرب مكانى و زمانى اختصاص به اجزاى عالم جسم و جسمانى دارد. چون خداوند مبرّاى از جسمانيت است در مورد او صادق نيست. اما قرب ما هوى؛ مثل قرب زيد و عمرو در ماهيت انسانى و اشتراك آنها در حيوانيت و ناطقيت. اما خداى بزرگ، چون وجود بى نهايت و مطلق است، ماهيت ندارد و لذا اين گونه قرب نيز در مورد او صادق نیست.
اما قرب وجودى، چون خداوند معطى و مبدأ هر وجود است و انفكاك علت تامه از معلولش ممكن نيست. و معلول، ربط محض نسبت به علت است. از اين رو قرب حق تعالى به اشيا، از جهت قرب وجودى حضرتش به اشيا است.
قرب حق تعالى به اشيا:
در باب نزديك بودن خداوند به ما، آيات قرآن چهار دسته‏اند:
الف. دسته‏اى از آيات دلالت بر اصل قرب مى‏كند، كه خداوند با ما نزديك است.
ب. دسته دوم، آياتى كه دلالت بر اين دارند كه خداوند از ديگران به ما نزديك تر است.
ج. دسته سوم، آياتى كه دلالت مى‏كنند بر اين كه خداى بزرگ از رگ حيات (گردن) به انسان نزديك تر است.
د. دسته چهارم، آياتى كه دلالت دارند بر اين كه خداوند به انسان از خودش هم نزديك تر است. در باب بيان دسته چهارم آيات بايد گفت: انسان موجودى درون پر نيست، بلكه مانند ساير موجودات امكانى اجوف است. از اين رو بين انسان و خودش، احاطۀ وجودى حق فاصله است.
طريقۀ قرب به حق تعالى از منظر فلسفى:
روشن است كه خداوند را سمت و سويى نيست تا از آن طريق به درگاهش نزديك شد. بلكه قرب الاهی، بواسطۀ تقويت آثار وجودى انسان حاصل مى‏گردد، تا آن جا كه بتواند مظهر اسما و صفات الاهی باشد و در طريق سعادت مندى، هر چه كمالات وجودى انسان بيشتر، درجات قرب او به خداوند افزون تر است.
قرب الاهی و كيفيت آن از ديدگاه آيات و روايات: چون خداى بزرگ به همه چيز نزديك است، انسان بايد سعى كند كه با انجام اعمال شايسته، قرب الاهی را تحصيل نمايد و در اين طريق، اعمال به دو قسم
فريضه و نافله تقسيم مى‏گردد. اعمالى كه نقش محورى و كليدى را در باب قرب ايفا مى‏كنند، معرفت و اخلاص در عمل است و بقيۀ اعمال، از قبيل: تواضع و حسن خلق و نيكى و احسان و امثال آن، حكم نافله را دارند.

منبع: http://farsi.islamquest.net

کدام آیه از سوره نور است که گفته شده اگر مقابل خانه خدا خوانده شود هر که را بخواهی به او می رسی یا قسمتت زودتر به سراغ تو می آید.

•

نمایش پاسخ ...

چه زمانی می توانیم با خدا ارتباط برقرار کنیم؟

•

نمایش پاسخ ...

روح هر عبادتى ارتباط و قرب به خدا است و این امر با نماز، روزه، دعا، نیایش و راز و نياز در درگاه خداوند کریم میسر خواهد شد. ارتباط با خدا مشروط به زمان و مکان خاصی نیست، هر چند بعضی از زمان ها مانند نیمه شب بهترین زمان ارتباط با خدا است، و یا عده ای با دعای بعد از نماز و یا در حال روزه داری بهتر ارتباط برقرار می کنند و یا عده ای دیگر تلاوت قرآن را بهترین راه ارتباط با خدا می دانند.
آنچه در ارتباط با خدا مهم است، این است که دعا از صميم قلب بوده و همراه با اخلاص کامل و احساس نیاز شخص بدرگاه خدای مهربان باشد. اگر دعا تنها و تنها متوجه به خدا باشد و در آن شرك و ريایی وجود نداشته باشد، بدون شك، خداوند متعال دير يا زود آن را اجابت خواهد کرد[1].
خداوند متعال فرموده: من دعاى دعا كننده را به هنگامى كه مرا مى‏خواند اجابت مى‏كنم.[2] بنا بر اين بايد بندگان من، دعوت مرا بپذيرند «فَلْيَسْتَجِيبُوا لِي». و به من ايمان آورند «وَ لْيُؤْمِنُوا بِي». باشد كه راه خود را پيدا كنند و به مقصد برسند «لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُونَ».
این آیه و آیات دیگر نشانگر آن است که هر کس در هر زمان و هر مکان می تواند با یگانه معبود خود ارتباط برقرار نماید. ارتباط قلبی، صمیمی و عاشقانه. آری آنگاه که قلبی می شکند، اشکی می ریزد و دل به شوق وصال معشوق ره می پوید، می توان اذعان نمود که این لحظه، شیرین ترین لحظه ی عبادت است و دل شکسته بنده قیمت پیدا کرده و خریداری همچون خدا دارد. نتیجه آنکه هر زمان و هر مکان می توان با معبود خود ارتباط برقرار نمود و از او طلب کرد هر آنچه را که دل طلبد.
پی نوشتها:
[1] . تفسير هدايت، ج‏1، ص: 318
[2] . بقره، 186. ،أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذا دَعانِ.

منبع: http://farsi.islamquest.net

در طریق الی الله حجب نورانی یعنی ائمه اطهار (ع) موجب صعود می شوند؟ تا چه اندازه قرب به ایشان مهم است؟

•

نمایش پاسخ ...

واژۀ حجاب نورانی که در تعبیرات عرفانی مشاهده می شود، عبارت است از هر مرحله از مراحل سیر و سلوک روحانی که توقف سالک در آن، مانع از صعود به مراحل بالا باشد؛ در واقع هر نوع توجه استقلالی به عوامل رشد و تکامل معنوی، حجاب نورانی نامیده می شود. بدیهی است که اطلاق حجب نورانی بر ائمه به این معنا دارای بار منفی است؛ و نمی توان گفت ائمه (ع) در طریق الی الله هم حجب نورانی اند و هم موجب صعود می شوند.
اما باید توجه داشت که در روایات بر اسما و صفات الاهی یا وجود پیامبر (ص) و... حجاب نورانی اطلاق شده است[1] و قاعدتا نباید معنای منفی گفته شده، مد نظر این گونه روایات باشد بلکه منظور این است که آنها آیاتی هستند که حق را نشان می دهند و سبب مشی و پیشرفت هستند: "کلما اضاءلهم مشوا فیه واذا اظلم علیهم قاموا"، اما به هرحال تجلی و ظهور نور مطلق الاهی به دلیل شدت و قوت بدون گذر از حجاب ها امکان ندارد، و علاوه موجودات نیز به دلیل ضعف و ناتوانی بدون واسطه یا واسطه ها توان درک نور مطلق را ندارند، و از این روست که باید از کانال وجودی اسماء و صفات، پیامبر (ص) و اهل بیت (ع) او را نظاره کرد و از همین جهت است که می توان بر آنها حجاب را اطلاق کرد بدون اینکه معنای منفی یاد شده در اینجا لحاظ شود.
اما این که توسل به ائمه (ع) چه اندازه در قرب الی الله مؤثر است به پاسخ های موجود در سایت مراجعه کنید.
پی نوشت:
1. بالاسم الذی احتجبت به (بحارالانوار، ج18، ص427). محمد صلی الله علیه وآله حجاب الله.(همان ج58، ص42). الامام حجاب الله وآیةاللّه. (همان، ج3، ص102). امر الله بعض الملائکة حتی یحجبوه.(همان، ج61، ص53؛ ج85، ص256). اول ما خلق الله حجبه. (همان، ج36، ص342).

منبع: http://farsi.islamquest.net

ابیات مشهور زیر و سخنان دیگر مدعیان وحدت وجود دارای چه توجیهی است؟ یکی هست، و هیچ نیست، جز او هر دو عالم ،یک فروغ روی اوست، گفتمت پیدا، و پنهان نیز هم گویند که کنه ذات حق نتوان یافت، ما یافته ایم، که کنه ذاتش ماییم ای قوم به حج رفته؛ کجائید؟ کجائید؟ معبود، همین جاست ،بیائید، بیائید آنان که طلب کار خدائید، خود آئید، حاجت به طلب نیست ،خدائید ،خدائید آنان که ادعای به خدایی رسیدن می کنند؛ مانند کسی که گفت: گر به خودآئی به خدائی رسی. یا آن که گفت: خود به خود گوینده ایاک نعبد نستعینم. حتی قادر نبودند خود را از مردن برهانند. حضرت ابراهیم (ع) در برابر آن شخصی که ادعای خدائی می کرد فرمودند: خدای من آن کسی است که خورشید را از مغرب بر می آورد و در مشرق فرو می برد آیا تو می توانی عکس آن را انجام دهی. ما از آنها نمی خواهیم آنچه که حضرت ابراهیم (ع) از نمرود خواست را انجام دهند؛ یعنی جهت گردش وضعی زمین را تغییر دهند. آیا می توانند یک سلول را، که اگر علوم غربی نبود از وجود آن هم بی اطلاع بودیم، به گونه ای علمی تشریح کنند و بگویند چگونه عمل می کند؟ آنها خدا هستند! و محاط بر هر آنچه هست! بنابراین باید علم آنها در حد کمال باشد. چرا در این دیدگاه وقتی می خواهند خالق و مخلوق را به هم نزدیک کنند، یا خالق را در حد نازل ترین درجات مخلوق پایین می آورند و جلوه می دهند؟ مانند آن شخصی که بر سگی سجده کرد و گفت: چیزی جز خدا ندیدم. و یا خود را به اندازه خالق بالا می برند؟ مانند آن که گفت: گویند که کنه ذات حق نتوان یافت ما یافته ایم که کنه ذاتش مائیم یا آن که گفت: "لیس فی جبتی سوی الله".

•

نمایش پاسخ ...

پاسخ را در چند قسمت توضیح می دهیم:
الف. شطحیات در کلام معتقدان به وحدت وجود:
"شطح"، در اصطلاح سخنانی است که عرفا در هنگام وجد و بی خود شدن از خود، بر زبان می آورند که چه بسا در ظاهر، مخالف عقل، شرع و یا عرف باشد.
نمونه ای، از این شطحیات، همین مواردی است که در سؤال به آن اشاره شده و البته موارد زیاد دیگری نیز هست؛ مانند این که منصور حلاج گفت: من خدا هستم، و یا در درون من غیر خدا نیست و... .[1]
ب. توجیه این سخنان که در ظاهر باطل است.
این گونه سخنان، بر اساس اصول عرفان نظری و عملی، صحیح است؛ زیرا عارف در راه رسیدن به خدا و پیمودن منازل گوناگون و رد شدن، از حجاب های ظلمانی و نورانی آهسته آهسته، به جایی می رسد که به غیر از وحدت، چیزی را نمی بیند و این باعث می شود که وجودش، الاهی شود و غیر از خدا، چیزی نبیند و به علت این که فانی در خدا شده حرف هایی می زند که حکایت از غرق شدن او در وجود حق می کند.
البته، اگر عارفی به این مقام نرسیده باشد، نمی تواند این حرف ها را بزند، بنابراین اگر کسی بخواهد بدون رسیدن به این مقام، این کلمات را بگوید، به غیر از تاریکی باطن ،چیزی برای او ندارد.[2]
ج. فرق جهلۀ صوفیه و عرفای حقیقی
جهلۀ صوفیه، مورد تأیید هیچ یک از عرفای واقعی و کسانی که توحید صمدی قرآنی را قبول دارند، نیستند. روایات زیادی در رد و مذمت این قسم از صوفیه بیان شده که حاصل معنای آنها این است که امامان معصوم (ع) آنها را رد می کردند. از جمله،
پیامبر (ص) فرمود: يا اباذر، در آخر الزّمان مردمى هستند كه در تابستان و زمستان لباس پشمى می پوشند، براى اينكه بر دگران برترى جويند، فرشتگان آسمان ها و زمين بر آنان لعنت مى‏فرستند و ... در حالی که عارف حقیقی، در بین مردم است و در مواردی به دنبال نجات و دستگیری مردم است.[3]
نتیجه:
از مواردی که بیان شد؛ به خوبی روشن می شود که معنای حقیقی وحدت وجود با آنچه مورد انتقاد افراد واقع می شود، تفاوت دارد؛ زیرا معنای درست آن این است که این کثرات، تجلی و ظهور حقند، نه این که خود حق باشند، بلکه مانند سایه و صاحب سایه هستند. با فهم این معنا و در ک آن، که کار ساده ای هم نیست، پاسخ این اشکال روشن می شود که اگر عارفی، برخی از این شطحیات؛ مانند مواردی که در سؤال بیان شده را بگوید، نه تنها اشکالی ندارد، بلکه حکایت از مقام آن عارف دارد، البته اگر حقیقی باشد. بنابراین، ما در این موارد، نباید به دنبال فهم معنای ظاهری این گونه سخنان باشیم، بلکه باید معنای واقعی و باطنی آنها در نظر باشد که معنای واقعی آنها هم رسیدن به مقام فنا برای عارف است.

برای توضیح بیشتر می توانید به کتاب های زیر مراجعه نمایید:
1. وحدت از دیدگاه عارف و حکیم، علامه حسن زاده آملی.
2. فرهنگ اصطلاحات عرفانی، سید جعفر سجادی.
3. عرفان و عارف نمایان، ترجمه، محسن بیدار فر.
پی نوشتها:
[1] یثربی، یحیی، عرفان نظری، ص 513، چاپ اول، قم، دفتر تبلیغات اسلامی، 1372ش.
[2] آشتیانی، سید جلال الدین، شرح مقدمه قیصری، ص 389، چاپ سوم، قم، دفتر تبلیغات اسلامی، 1372 ش.
[3] المجلسی، بحارالأنوار، ج 74، ص 92، مؤسسة الوفاء بيروت – لبنان، 1404 قمرى‏.

منبع: http://farsi.islamquest.net

علایم و نشانه های كسی كه دارای چشم برزخی و چشم بصیرت است چیست؟ اگر كسی ادعا كند كه دارای این خصوصیات است از كجا می توان فهمید كه او راست می گوید؟

•

نمایش پاسخ ...

قرآن صاعد یعنی چه؟

•

نمایش پاسخ ...

مدتی است که کسی از درون با من حرف میزند و به من چیز هایی القا می شود. من گیج شده ام چه کار کنم. من نمی دانم کسی که در درونم حرف میزند کیست آیا خداست که من ارتباط برقرار کرده ام یا شیطان است یا اصلا دیوانه شده ام این باعث شده من در تصمیم گیری هایم تا حدودی عقل را کنار بگذارم در بعضی موارد به علت اعتماد بیش از حد به اینکه درون من صلاح مرا می گوید دست به کارهای غیر عادی می زنم و همه تعجب می کنند ولی بعد از گذشت زمان من محبوب می شوم. من می خواهم به خدا برسم ولی نگرانم که نکند دیوانه شده ام لطفاً مرا راهنمائی فرمائید.

•

نمایش پاسخ ...

خداوند متعال همه بندگان خود را دوست دارد و مقدمات و وسائل هدایت را برای آنان فراهم کرده و به آنان اختیار داده است تا با اختیار خود هر راهی را که می خواهند برگزینند از جمله:
1. خداوند به تمام انسان ها قدرت تفکر و اندیشیدن را هدیه داده که بدین وسیله؛ در نگاهی کلی آنان می توانند با کمک عقل و فطرت الاهی، به راه راست هدایت شده و سره را از ناسره تشخیص دهند. قرآن کریم، بارها به چنین موضوعی اشاره نموده[1] و بیان داشته که تنها بعد از این هدایت عمومی بوده که برخی از انسان ها، راه خود را در این مسیر، تحکیم و تثبیت نموده و گروه دیگری ناسپاسی ورزیده اند[2] و با آن که هدایت شده اند؛ چون جبری در کار نیست، باقی ماندن در گمراهی را بر آن ترجیح داده اند.[3]
2. خداوند علاوه بر فراهم نمودن اسباب هدایت تکوینی در وجود انسان (عقل و قدرت تفکر)، پیامبران الاهی بویژه خاتم آنان حضرت محمد (ص) که دارای آخرین و کامل ترین دین است را برای ارشاد و هدایت مردم فرستاده است که راهنمای بشر برای رسیدن به مرتبۀ کمال نهایی هستند.
3. فرستادن کتاب های آسمانی از جمله قرآن که حاوی درس ها و دستوراتی برای رشد و تکامل انسان در همه زمینه ها است.
4.برگزیدن ائمه معصومین به عنوان جانشینان برحق پیامبر اکرم (ص)که همگی انسان های کامل برخودار از مقام والای امامت و علم الهی برای هدایت انسانها بوده اند و آموزه های آنان به صورت احادیث و روایات معتبر در اختیار ما قرار دارد.
بنا بر این با توجه به این همه اسباب و وسائل هدایت و با توجه به آموزه های ارزشمند اعتقادی ،فقهی، اخلاقی و... که از آیات قرآن و احادیث پیامبر اکرم(ص) وائمه (ع) در اختیار همگان قرار دارد و برای کسب دوستی و محبت خداوند، جای هیچ گونه نیازی به القائات درونی باقی نمی ماند. و در صورت وجود چنین القائاتی باید درستی و نادرستی آنها را با عقل، آیات قرآن و احادیث سنجید و مواردی را که مورد تائید عقل ،آیات و روایات است عمل کرد و از غیر این موارد اجتناب نمود.
پی نوشتها:
[1] به عنوان نمونه: یونس 108، إسراء 15، زمر 41 و ... .
[2] دهر، 3(انا هدیناه السبیل إما شاکرا و إما کفورا).
[3] فصلت، 17(و أما ثمود فهدیناهم فاستحبوا العمی علی الهدی).

منبع: http://farsi.islamquest.net

تصوف چیست؟ آیا امام خمینی (ره) یک صوفی بودند؟

•

نمایش پاسخ ...

من جواني24 ساله، مجرد و دانشجوي پزشکي خوابگاهي هستم. ديگران مرا فردي(خيلي) مذهبي مي دانند و چنين نيز بوده ام اما متأثر از محيط تهران، دانشگاه، دوستان ناباب ايمانم دچار فرودهايي شد و در نهايت تابستان امسال با ورود ناگهاني به اينترنت دچار گناه شدم، گناهاني که از فکر کردن به آنها هم دچار شرم مي شوم و آخر هم نداشت و به جاهايي کشيد که ... يک ماه است توبه کرده ام، به رحمت او اميد دارم اما 1. باوجود توبه، روزه، گرسنگي، دوستان صالح، احتياط در آنچه به قلبم وارد مي شود، نماز و ... افکار شهوت انگيز و تصاوير آنچه ديده و کرده ام آزارم مي دهد. رفاقتم با دوستانم را تحت تأثير قرار داده، در ايمانم اثر بسيار بدي دارد، درس خواندنم را متأثر ساخته علاوه بر آنکه خود زمينه گناه است، نمي دانم چه کنم؟ با کسي هم نمي توانم مشورت کنم، خواهش مي کنم راهنماييم کنيد. 2. حتي قبل اين دوران سياه هم دچار رفاقتهاي شيطاني شده بودم البته با دوستانم که در حد فکر بود که آن هم بي تأثير از گناه چند سال قبلم نبود و نظر رحمت خداوند مرا حفظ کرد و حال بدتر، چه کنم؟ در ضمن فعلا امکان ازدواج برايم فراهم نيست.

•

نمایش پاسخ ...

آیا نمونه هایی از عرفان در نهج البلاغه وجود دارد؟ در صورت وجود، آیا آنها عرفان نظری هستند یا عملی؟

•

نمایش پاسخ ...

آیا بصیرت در حدیث امیرالمؤمنین که خدا را با چشم بصیرت مشاهده فرموده با شهود قلبی تفاوت دارد؟ چه ارتباط است بین کلمۀ طیبه "لا اله الا الله" با این شهود (با فرض این که همه مردم به شهود قلبی نمی رسد همچون حضرت موسی (ع)، آیا این کلمه یک میثاق است که انسان باید به آن برسد وقتی که به زبان بیاورد)؟

•

نمایش پاسخ ...

مشاهده خدا با چشم بصیرت که در کلام امام علی (ع) مطرح شده است، از لحاظ کلامی به بحث رؤیت خداوند مربوط می شود. بنابر قول حق در این مسئله، رؤیت بصری که امری متمایز از رؤیت و تجلی قلبی است، در مورد خداوند امکان پذیر نیست، اما رؤیت قلبی (چشم بصیرت) یا همان لقاء الله، امری است محقق که مقام اولیای کامل الاهی بوده و منظور از آن رؤیتِ تجلی خداوند در جلوه ها و مظاهر اسما و صفات ذاتی خداوند می باشد نه رؤیت کنه ذات.
این رؤیت همان معرفت شهودی نسبت به حق تعالی است که در لسان روایات از آن تعبیر به رؤیت قلبی شده است.
معرفت قلبی نسبت به خداوند که همان شهود تجلیات حق تعالی است، در مباحث عرفانی دارای مراتب مختلفی است و نهایت سلوک که فنا و بقا است به تجلی ذاتی خداوند ختم می شود.
در این جا سؤالی که مطرح شده است؛ این است که چه ارتباطی بین مسئلۀ شهود یا رؤیت قلبی خدا با مضمون کلمۀ "لا اله الا الله" و توحید وجود دارد.
پاسخ این است که میزان اخلاص در توحید و شهادت بر این که معبودی جز خدا نیست، باید بر خاسته از معرفتی عینی باشد، نه صرفاً بر خواسته از تقلید و بیانی لفظی و درجه توحید عملی در هر فردی بستگی به این دارد که چه میزان نفی ماسوی الله (لا اله) و اثبات "الا الله" در وجود او محقق شده باشد. به عبارت دیگر، تنها آن گاه که چنین اخلاصی در مراتب توحید واقع شده باشد، تجلیات الاهی بر قلب سالک وارد خواهد شد.

منبع: http://farsi.islamquest.net

عاشقی خیلی دردناک است، البته منظور عشق زمینی هست. آیا عشق آسمانی، عشق به خدا ترسناک است؟ آیا باعث از دست دادن همه چیزهایی می شود که دوستشان داریم؛ مثل خانواده و ... . من دوست دارم عاشق خدا شوم، ولی دوستی می گفت خیلی ترسناک است . یکی ازدوستان می گفت: از همین پایین هم می شود به خدا عشق ورزید، اما اگر نزدیکش شوی شاید درونش حل شوی و دیگر چیزی از تو باقی نماند... دوست من می گوید: پیامبر با این که 40 سال عبادت خدا می کرد با دیدن جبرئیل خدا غش کرد، چه رسد به دیدن خود خدا و موسی و دوستانش با تابش نور خداوند به کوه جان دادند چه برسد به ما... .

•

نمایش پاسخ ...

هدف از عشق مجازی رسیدن به عشق حقیقی بوده و اگر همراه با عفت باشد انسان را بعد از تحولات و دگرگونی هایی بنیادین به آستانه عشق الاهی خواهد رساند. مطلوب اصلی دین و باطن حقیقی آن چیزی جز رسیدن به مقام محبت الهی نیست؛ به ویژه در اسلام توجه عمده ای به این مطلب شده و امامان و عرفای بزرگ ما الگوهای عشق و دلدادگی به خدا و واصلان حریم قدس الهی بوده اند.
کسی که دل از معشوق های غیر خدایی برکنده و عزم عشق الاهی کرده است، در واقع به مقام خاصی در سلوک روحی دست یافته است که باید آن را قدر بداند و در این مقام استقامت نماید. وقتی از امـام صـادق (ع ) درمورد ماهیت عشق (عشق مجازی) سؤال شد، فـرمـود: "دل هايى از ياد خدا تهى مى گردد و خداوند محبت غير خود را به آنها مى چشاند".
از این دیدگاه، عشق مجازی چیزی جز غفلت از یاد معشوق حقیقی نیست و فرد به آن مبتلا می شود تا در اثر عذاب حاصل از آن که خود لطفی الهی است به فطرت توحیدی و عشق ازلی رجعت داده شود.
در واقع عشق به خدا و یاد عاشقانه او انسان را به فطرت الاهی خود نزدیک کرده و از عذاب رها می کند و باعث آرامش و اطمینان قلبی می شود. توجه به زندگی سراسر آرامش و وارستگی عرفا این مطلب را نشان می دهد که ذره ای از لذت و آرامشی که آنان در عشق الاهی تجربه می کنند را طالبان عیش های دنیوی نچشیده و از آن محروم بوده اند.
هرچند عشق الهی مستلزم رها کردن دنیا و تعلقات آن است اما این امر، الزاماً به معنای بی بهره بودن از موهبتهای حیات دنیوی و جلوه های مجازی آن نیست؛ تفاوت در این است که دیگر هیچ عذاب و وابستگی در این روابط و برخورداری های عالم کثرت نبوده و تعلقی ذاتی به بود و نبود آنها وجود نخواهد داشت.
بنا براین کسی که عاشق خدا باشد محبتی بدور از نیاز و از سرعشق به محبوب حقیقی، نسبت به همۀ مخلوقات الهی دارد.
به جهان خرم از آنم که جهان خرم از اوست
عاشقم بر همه عالم که همه عالم از اوست
با این حال، حالات عرفا و عشاق خدا ،در شیدایی و بی اعتنایی به دنیا و مافیها، همواره باعث ترس دلبستگان عالم مجاز و حاشیه نشینان عشق الاهی بوده است؛ غافل از اینکه وجود عارف بعد از فنا به بقا ی الهی نائل می شود و عالم مجاز نیز با نگاه خدائی عارف، حیاتی الهی می یابد وحتی موهبتهای دنیوی را هم تنها عاشق خداوند است که در می یابد وجلوه نور و سرور و لذت نهفته در آن را بیشتر از دیگران دریافت می کند.
مَثَل اهل دنیا نسبت به عارف همچون مثل کودکی است که بازیچه ای را که از او دل برده است به هیچ قیمتی حاضر نیست رها کند و هرچند که در مقابل بخواهند قصرهای پر شکوه عالم را به او بدهند باز هم گمان می کند که می خواهند او را از بازیچه اش جدا کنند و در فقدان و محرومیت رها سازند.
دلدادگان عالم مجاز هرگز نمی خواهند با نیستی خود و هستی خدا مواجه شوند، هر چند که در نهایت – پس از مرگ و قیامت - چاره ای جز آن ندارند. اینان از عشق به ذات الهی گریزان بوده و فقط به دعوی عشق در پیشگاه دلبران جهان، دل خوش داشته اند و هرچند خود به عذاب این رابطه ها گرفتارند، اما هنوز رهایی خود را خوش نمی دارند.
بنابر این رابطۀ عاشقانه با خدا مقصود حقیقی انسان بوده و یک ضرورت وجودی محسوب می شود و بخصوص در روزگار ما، بن بست های بیشمار در بُعد عاطفی و عقیدتی و اخلاقی و ... خواه ناخواه بشریت را به آستانه این بازگشت بنیادین به عشق حقیقی سوق خواهد داد و نباید از این حقیقت گریزان بود.

منبع: http://farsi.islamquest.net

از چند منبع خیلی معتبر شنیده ام که بعضی مسلمانان عارف می توانند خود به خود از روی زمین بلند شوند، و می توانند پرواز کنند، آیا این حقیقت دارد، و چگونه ممکن است؟ و فایده استعداد چنان کاری و یا سود بدست آوردن چنین قدرتی چیست؟

•

نمایش پاسخ ...

چه کسی و چگونه می تواند طی الارض را انجام دهد؟

•

نمایش پاسخ ...

مگرنه اين كه براى دوستان خداوند به فرموده‏ى قرآن كريم، نه خوفى است و نه حُزنى. (سوره يونس، آيه 62) حال چرا در دعاى روز جمعه خطاب به امام زمان عليه السلام عرض مى‏كنيم: السلام عليك ايّها المهذب الخائف. سلام بر تو اى پاك نهاد هراسان؟

•

نمایش پاسخ ...

اين كه گفته مى‏شود "المجاز قنطرة الحقيقة" مراد چيست؟ نظر اسلام را در مورد "عشق مجازى" بفرماييد.

•

نمایش پاسخ ...

1. از نظر انديشمندان اسلامى يك عشق حقيقى بيشتر در عالم وجود ندارد و آن عشق به خدا است و ساير عشق‏ها، عشق كاذب يا غير حقيقى يا مجازى هستند و بلكه اطلاق عشق بر غير خدا صحيح نيست؛ چون آنها شوق هستند، نه عشق. خصوصيت آنها اين است كه انسان تا آن معشوق‏ها را ندارد به آنها علاقه و عشق دارد، ولى پس از وصول كم‏كم علاقه‏ى نسبت به آنها كم شده و از بين مى‏رود، در حالى كه عشق حقيقى آن است كه پس از وصول نه تنها كم نمى‏شود، بلكه زيادتر هم مى‏گردد.

2. عشق مجازى به سالك عارف براى تلطيف روح، كمك مى‏رساند؛ زيرا عاشق همواره متوجه معشوق است و سعى در به دست آوردن دل او دارد و حاضر است براى رضاى او از همه چيز دست بكشد.

3. عشق مجازى انسان را از علايق و دلبستگى‏هاى اين جهان آزاد كرده و تمام هموم و خواسته‏هاى او را در يك جهت متمركز مى‏كند، و همين كار باعث مى‏شود كه توجه او به معشوق حقيقى، نسبت به ديگران آسان تر باشد؛ زيرا ديگران بايد از هزاران خواسته و هدف دست بردارند، اما او از همه دست كشيده و فقط بايد از يك مورد دل بركند تا به آستان معشوق حقيقى برسد.

4. بعضى استعداد اين كه مستقيماً عشق الاهى در وجودشان شعله‏ور شود ندارند، ولى در اثر ابتلا به عشق مجازى و ارضا نشدن بعد از وصول متوجه عشق حقيقى مى‏شوند و مى‏فهمند كه تنها معشوق لايق به عشق‏شان و تنها موجود سزاوار محبت خدا ست.

5. علمای اسلام در مورد عشق مجازى اكثراً اظهار نظر قطعى نكرده‏اند. البته عرفا و صوفيان عموماً طرفدار عشق مجازى هستند، ولى عده‏اى از فقها و متكلمين شديداً با عشق مجازى مخالفت كرده و آن را نوعى انحراف از عشق حقيقى، بلكه انحراف از دين برمى‏شمارند. و اصولاً اطلاق واژه ی "معشوق" را بر خدا صحيح نمى‏دانند و كلّاً آثار منظوم صوفيان در مورد عشق را ناشى از تمايلات جنسى يا شكست در عشق‏هاى مادى مى‏دانند.

منبع: http://farsi.islamquest.net

1 2 ->