توت ميوه اى خوشمزه، شيرين و مطبوع بوده و داراى مواد مفيدى مثل پتاسيم، منيزيم، كليسم، فسفر و مقدارى آهن و مواد قندى مى باشد كه ارزش دارويى آن را چند برابر مى كند. ميوه خشك شده آن نيز از تنقلات مفيد محسوب مى شود. توت براى افرادى كه مبتلا به قندخون مى باشند ضررى نداشته و افراد چاق نيز مى توانند از اين ميوه استفاده كنند البته به اين شرط كه توت را قبل از غذا با يك ليوان آب و يا يك استكان چاى مصرف نمايند تا مانع پراشتهايى اينگونه افراد بشود. توت حاوى فسفر بوده و بنا به اين علت يك ميوه عالى براى افرادى است كه به كارهاى فكرى مشغول مى باشند. توت مدر، ملين، انرژى زا، ضدسوءهاضمه، تصفيه كننده خون، مقوى نيروى جنسى، كبد و طحال بوده از خشكى دماغ نيز جلوگيرى مى كند.در طب كتب سنتى ذكر شده است كه براى محكم كردن لثه ها و جلوگيرى از كرم خوردگى دندان ها بهتر است كه از مضمضه جوشانده برگ توت و يا از صمغ درخت توت استفاده نماييد در اين مورد بايد صمغ توت را خوب بجويد.
مصرف توت در موارد زير تاثير درمانى دارد: تشنگى زياد، ضعف اعصاب، مسموميت، زخم معده و روده، ضعف حافظه، حصبه، آبله و ناراحتى ريه. خوردن توت علاوه بر رفع حساسيت بدن و نارسايى كبد به دفع سموم بدن و مواد سمى مثل اسيد اوريك، اوره و درمان نقرس ،كلسترول و ... نيز كمك مى كند. توت خشك در رشد كودكان و تامين انرژى حياتى و حفظ تندرستى سالمندان اثر بسزايى داشته و فعاليت كبد و قلب و كليه را تنظيم مى كند.خوردن توت بعد از يك غذاى سير موجب سوءمزاج مى شود. اشخاصى كه صاحب طحال ضعيف مى باشند در مصرف توت بايد احتياط كنند و زياده روى در مصرف توت موجب ناراحتى معده، قلب، اسهال و توليد صفرا مى شود.بايد دقت شود كه توت را چه موقع مصرف كنيد؛ توت كه براى تقويت اشتها موثر است اگر با پر بودن معده مصرف شود سبب سوءهاضمه مى شود. بنابراين در زمان و مكمل غذايى توت خشك در هنگام مصرف بايد دقت كرد.