تاتوره

گياهى است به ارتفاع ۲۰۰ _ ۵۰ سانتى متر، بدون كرك تا اندكى كركدار، برگ ها تخم مرغى تا لوزوى، نوك تيز، در قاعده گوه اى تا نيم قلبى با حاشيه اى دندانه اى _ سينوسى تا لبه دار، گلبرگ ها چسبيده و جام قيفى شكل به رنگ سفيد يا ارغوانى، ميوه كپسول، تخم مرغى افراشته، كم و بيش پوشيده از خارهاى تقريباً هم اندازه، نسبتاً باريك به بلندى تا ۱۵ ميلى متر و به ندرت صاف. برگ ها و سرشاخه هاى گلدار، بخش دارويى اين گياه را تشكيل مى دهد. برگ هاى خشك شده گياه به رنگ سبز مايل به خاكسترى است. برداشت محصول از برگ هاى گياه از دو تا سه ماهگى و غالباً قبل از زمان گل دهى صورت مى گيرد. منشاء اصلى تاتوره هندوستان ذكر شده است. اين گياه در اكثر نواحى ايران از جمله كرج، آذربايجان، اروميه، مازندران و گيلان مى رويد. مقدار آلكالوئيدهاى تام اين گياه ۴۵/۰ _ ۲/۰ درصد است.
مهمترين آنها هيوسيامين و هيوسين يا اسكوپولامين است _ تاتوره به صورت خوراكى به عنوان ضداسپاسم و آنتى كلينرژيك استفاده مى شود. همچنين در درمان آسم برگ خشك شده آن به صورت سيگار مورد استفاده است. در طب گذشته تاتوره را داراى آثار مخدر و خواب آور دانسته به اثرات سمى آن نيز واقف بوده و جهت رفع مسموميت آن دستورات لازم را ذكر كرده .