| باغ همچون تبت و راغ بسان عدنا |
|
نوبهار آمد و آورد گل و ياسمنا |
| ميخ آن خيمه ستاک سمن و نسترنا |
|
آسمان خيمه زد از بيرم و ديباي کبود |
| مرغکان چون شمن و گلبنکان چون وثنا |
|
بوستان گويي بتخانهي فرخار شدهست |
| کي وثن بوسه دهد بر کف پاي شمنا |
|
بر کف پاي شمن بوسه بداده وثنش |
| فاخته نايزن و بط شده طنبورزنا |
|
کبک ناقوسزن و شارک سنتورزنست |
| پردهي باده زند قمري بر نارونا |
|
پردهي راست زند نارو بر شاخ چنار |
| کرده با قير مسلسل دو بر پيرهنا |
|
کبک پوشيده به تن پيرهن خز کبود |
| نامه گه باز کند، گه شکند بر شکنا |
|
پوپوک پيکي، نامه زده اندر سر خويش |
| در فکنده به گلو حلقهي مشکين رسنا |
|
فاخته راست بکردار يکي لعبگرست |
| از پري بازنداني دو رخ اهرمنا |
|
از فروغ گل اگر اهرمن آيد بر تو |
| گر بود چاه ز دينار و ز نقره ذقنا |
|
نرگس تازه چو چاه ذقني شد به مثل |
| يا درخشنده چراغي به ميان پرنا |
|
چونکه زرين قدحي بر کف سيمين صنمي |
| بسته اندر بن او لختي مشک ختنا |
|
وان گل نار بکردار کفي شبرم سرخ |
| که زبانش بود از زر زده در دهنا |
|
سمن سرخ بسان دو لب طوطي نر |
| ريخته معصفر سوده ميان لبنا |
|
وان گل سوسن مانندهي جامي ز لبن |
| مرغکانند عقيقين زده بر بابزنا |
|
ارغوان بر طرف شاخ تو پنداري راست |
| گل دوروي چو بر ماه سهيل يمنا |
|
لاله چون مريخ اندر شده لختي به کسوف |
| باز کرده سر او، لاله به طرف چمنا |
|
چون دواتي بسدينست خراسانيوار |
| سندس رومي گشته سلب ياسمنا |
|
ثوب عتابي گشته سلب قوس قزح |
| پار وپيرار هميديدم، اندوهگنا |
|
سال امسالين نوروز طربنا کترست |
| از موافق شدن دولت با بوالحسنا |
|
اين طربناکي و چالاکي او هست کنون |