يا رسول ا...
كلامت، روشن بود و فصيح. به فراخور عقل ودرك مخاطب سخن مي گفتي. گاهي سخني را سه بار تكرار مي كردي تا طرف خوب بفهمد. هنگام سخن، كلام را با لبخند مي آميختي. هرگز سخن كسي را قطع نمي كردي، زبان به بدگويي و عيبجويي از ديگران نمي گشودي.
صدايت كه مي كردند، مي گفتي:" لبيك!" خطبه هايت از همه كوتاهتر، ولي پرمايه تر بود.
زبانت را از آنچه بي مورد و بيهوده بود، فرو مي بستي. همواره خدا را ياد مي كردي و استغفار بر زبان داشتي. چيزي مي گفتي كه دلها را به هم الفت دهد، نه آنكه ميانه ها را به هم بزند.با كسي مجادله و جر و بحث نمي كردي. هنگامي كه سخن مي گفتي، همه ساكت بودند؛ چنان كه گويي بر سرشان پرنده نشسته است، سراپاگوش! نزد تو نزاع لفظي نمي كردند. به سخن ديگران، خوب گوش مي كردي.محكم و استوار راه مي رفتي، گام برداشتنت چنان بود كه نشان مي داد ناتوان و كسل نيستي!چنانكه گويي سنگي از سرازيري مي غلطد، با مهابت و چالاك!وقتي سواره بودي، اجازه نمي دادي ديگران پياده پا به پايت راه آيند؛ يا سوار برمركب مي كردي يا بر سر موعدي، قرار مي گذاشتي.
از گذرگاهي كه عبور مي كردي، عطرت نشان مي داد كه از آن جا گذشته اي.از هر جا مي گذشتي، سنگها و درختان تعظيمت مي كردند.در سفرها همواره آخر جمعيت راه مي رفتي، تا اگر كسي درماند يا كمك خواست، كمكش كني.گاهي سوار اسب مي شدي، گاهي بر قاطر و الاغ سوار مي شدي، يا بر شتر و گاهي نيز پياده! سواره كه بودي، ديگران را هم بر ترك مي نشاندي.اوقات داخل خانه را به سه قسمت تقسيم مي كردي. بخشي براي نيايش و عبادت براي خدا، قسمتي براي خانواده و بخش ديگري براي كارهاي شخصي خود.در خانه با خانواده همكاري مي كردي. شير مي دوشيدي، لباس وصله مي زدي، هر غذايي كه مي پختند مي خوردي، از طعامي بد نمي گفتي، در را مي گشودي، كفش خود را مي دوختي و...
بر زمين مي نشستي و بر سطح آن غذا مي خوردي. به خدمتكار خانه وقتي خسته مي شد، كمك مي كردي. زيراندازت عبايي بود و بالشي از پوست، پرشده از ليف خرما! بر حصير مي خوابيدي. هنگام خواب، مسواك مي زدي و دعا مي خواندي و چون از خواب برمي خاستي، خدا را سجده مي كردي.
كار مراجعه كنندگان را راه مي انداختي، نيازمند و سائلي را دست خالي رد نمي كردي.
بنده شكور خدا بودي. نور چشمانت "نماز" بود. وقتي به نماز مي ايستادي، از خوف خدا رنگ از چهره ات مي پريد.
در سينه ناله هاي سوزناك و آواي هزيني داشتي. هنگام سجود، چنان بر زمين مي چسبيدي كه گويا جامه اي بر زمين افتاده است.
وقت نماز كه مي رسيد، ديگر كسي را نمي شناختي و به چيزي توجه نداشتي جز به نماز! به نماز عشق مي ورزيدي.
فرا رسيدن "وقت" نماز را انتظار مي كشيدي و هنگام نماز كه مي شد، مي گفتي: "بلال! خوشحالمان كن." هيچ چيز را بر نماز مقدم نمي داشتي.
مي فرمودي(به ابوذر): "خداوند فروغ ديدگانم را در نماز قرار داده است. آن گونه كه گرسنه، غذا را دوست مي دارد و تشنه آب را، من هم شيفته نمازم. با اين تفاوت كه گرسنه و تشنه، سير و سيراب مي شود، اما من از نماز، سير نمي شوم."
ركوعها و سجده هاي طولاني داشتي، به خدا عرضه مي داشتي: "پروردگارا! دوست دارم يك روز سير باشم و شكرت كنم، روز ديگر گرسنه باشم تا از تو سؤال كنم."
نشست و برخاستت با "ذكرخدا" همراه بود. با آنكه "معصوم" بودي، ولي آن قدر از خشيت خدا مي گريستي كه مصلا و سجده گاهت خيس مي شد.
هنگام دعا همچون مسكينان نيازمند، دستها را بالا مي گرفتي "بنده خالص خدا" بودي.
يك بار كه بر زمين نشسته و با دست غذا مي خوردي، زني گفت: يا رسول ا...، چرا مانند بندگان نشسته و غذا مي خوري؟ و فرمودي: "واي بر تو! چه كسي بنده تر از من است؟" تو عبد خدا و رسول او بودي.
چهره ات گشاده بود و خوش رو. به هر كس مي رسيدي سلام مي گفتي. با هر كه دست مي دادي، آن قدر صبر مي كردي كه او دستش را بكشد. به صورت كسي خيره نمي شدي.
به هيچ كس دشنام وناسزا نمي گفتي. بر تندخويي و بداخلاقي ديگران صبر مي كردي. هديه مردم و دعوت بردگان را مي پذيرفتي به عيادت بيماران و تشييع جنازه مي رفتي.
از اصحاب، تفقد و احوالپرسي مي كردي. دير غضبناك مي شدي. پيش ديگران، پايت را دراز نمي كردي. مزاح و شوخي مي كردي، ولي جز "حق" سخن نمي گفتي.
با ياران، حلقه وار مي نشستي. خود را براي اصحاب مي آراستي و عطر مي زدي.
باري بر دوش مردم نبودي. در كارها ي اجتماعي مشاركت داشتي. بخشنده و سخي بودي. چيزي را از خواستاران مضايقه نمي كردي. به بزرگ هر قومي احترام مي گذاشتي.
آري... اي رسول خدا!
وفاي به عهد، صدق و راستي، امانت و محبت، از ويژگيهاي تو بود. از ميهمان كار نمي كشيدي. خلاف وعده نداشتي. مردم دار و اهل مدارا بودي. سعه صدر و وسعت نظر داشتي. اخلاقت قرآني بود.
قرآن مجسم بودي و آيات عينيت يافته كلام ا...

پي نوشت

1- برگرفته از مكارم الاخلاق، سنن النبي، بحارالانوار، ج 16