تاجريزى

گياهى است تقريباً كركدار يك ساله، به ارتفاع تا ۷۰ سانتى متر با موهاى ساده و ساقه هاى افراشته يا خوابيده. برگ ها تخم مرغى لوزى شكل تا سرنيزه اى كامل با حاشيه اى دندانه اى سينوسى، گل آذين گرزن با ۱۰-۵ گل، گل ها پراكنده در طول محور، دمگل ها معمولاً بسيار كوتاه تر و در زمان ميوه دهى به صورت خميده. جام گل سفيدرنگ، ميوه سته اى به رنگ سياه كدر يا سبز به عرض ۱۰-۶ ميلى متر. اين گياه بر روى زمين هاى شخم خورده و يا زراعى مى رويد. قسمت هاى هوايى گياه مورد استفاده دارويى قرار مى گيرد. البته لازم به ذكر است كه اين گياه جزء گياهان سمى است و فقط مصرف موضعى آن مجاز است. موسم گلدهى گياه از خرداد تا شهريور ماه است و در اوايل پاييز ميوه هاى آن كاملاً رسيده مى شود لذا جمع آورى گياه در اواخر تابستان توصيه مى شود. اين گياه در غالب نواحى ايران مى رويد و از جمله مناطق رويش آن مى توان نواحى اطراف تهران، گرگان، مازندران، كلاردشت، گيلان، لاهيجان، اصفهان، آذربايجان، فارس، بلوچستان و خراسان را نام برد.
اين گياه داراى آلكالوئيدهاى استروئيدى مختلف است همچنين گياه حاوى فلاونوئيدروتين، تاتن، لينولئيك و پالميتيك اسيد است. فرآورده هاى استعمال خارجى گياهان جنس سولانوم در درمان اگزما مورد استفاده قرار مى گيرد. همچنين در ژاپن شاخه هاى جوان اين گياه به فرم موضعى در درمان بيمارى هاى پوستى و سپوريازيس كاربرد دارد. با توجه به اينكه گياه سمى است مصرف خوراكى ندارد. فرآورده هاى موضعى آن سه مرتبه در روز در محل ابتلا استفاده مى شود. اندام هوايى خشك شده اين گياه حداقل داراى ۱/۰ درصد آلكالوئيد سلاسودين است.