زنجبيل، گياهي پايا با ساقه‌اي زيرزميني و ضخيم است که به حالت وحشي در هندوستان، سيلان و چين مي‌رويد و در مناطق گرم و مرطوب قابل پرورش است. دو نوع زنجبيل در بازار عرضه مي‌شود؛ يکي زنجبيل خاکستري که با پوست بوده و مغز سفيدش معطر با طعم خيلي تند، فلفلي و گزنده است. ديگري زنجبيل سفيد که پوسته آن را جدا مي‌کنند و داراي مغزي زرد بوده و بوي‌اش کمتر از نوع اول است.
زنجبيل طبق نظر متخصصان طب سنتي، طبيعت گرم و خشکي دارد و بنابراين معرق بوده و آن را براي سرماخوردگي‌هاي سخت که تمايل به تهوع و استفراغ در بيمار ايجاد مي‌شود، تجويز مي‌کنند. زنجبيل براي التهاب سينه، سرفه و اسهال کاربرد دارد و همين‌طور براي تقويت معده نيز مفيد بوده و بادشکن و محرک است. در ضمن، مي‌تواند بي‌نظمي و تاخير در عادت ماهانه را نيز رفع ‌کند. مقوي حافظه، هاضمه و معده و کبد بوده و نيروي جنسي را تقويت مي‌کند. مصرف زنجبيل براي کساني که دچار تهوع و دل به‌هم‌خوردگي در هنگام سوار شدن هواپيما، اتومبيل و يا کشتي مي‌شوندنيز مفيد است. در هنگام خوردن غذاهاي سرد مثل ماهي يا برنج نيز زنجبيل را نبايد فراموش کرد.

زنجبيل از ادويه‌جاتي است که علاوه بر چاشني غذا در مسموميت‌هاي غذايي هم کاربرد دارد. زنجبيل جزو گياهان درجه سوم شناخته شده (به اين معني که بايد از آن به مقدار کم استفاده کرد) ميزان مصرف زنجبيل 2/1 قاشق چاي‌خوري پودرشده در يک ليوان آب‌جوش است يا مي‌توان يک قاشق غذاخوري پودر آن را با 100 گرم عسل مخلوط کرده و روزي يک قاشق چاي‌خوري از آن را ميل کرد؛ البته در زمستان. در فصل گرما ميزان مصرفش بايد خيلي کمتر باشد. براي مصرف غذاهايي که پرچرب هستند مثل کله‌پاچه بهتر است از زنجبيل استفاده کنيد تا به هضم غذا کمک شود. زنجبيل را به صورت تازه يا خشک مي‌توان استفاده کرد ولي ريشه تازه آن خاصيت کمتري دارد. براي مصرف ريشه بايد ابتدا آن را پوست کنده، خشک و سپس آسياب کرد يا به صورت تازه در انواع غذاها و نوشيدني‌ها به کار برد.
منبع:www.salamat.com
/ک