حتما نام قولنج يا کوليک شيرخواران را شنيده‌ايد. بعضي از نوزادان از همان هفته‌هاي اول زندگي‌شان دچار دردهاي شديد با منشا شکمي مي‌شوند و چنان بي‌قرار از اين درد به خود مي‌پيچند و زانوها را در شکم جمع کرده و قرمز مي‌شوند که هر تلاش شما براي آرام‌کردن‌شان گويا بي‌فايده است.
علت اصلي قولنج هنوز ناشناخته مانده و متاسفانه هيچ دارو يا درماني براي آن نداريم. همه بچه‌ها قولنج نمي‌کنند اما در عده محدودي از آنها با درجه‌هاي مختلف امکان دارد بروز نمايد. ممکن است اين دل‌دردهاي منظم چند هفته يا ماه طول بکشد ولي در سه و چهار ماهگي و در بعضي‌ها شش ماهگي پايان مي‌گيرد. اغلب راس يک ساعت براي مثال 10 شب شروع مي‌شود و گاهي تا ساعت يک و دوي نيمه‌شب گريه‌هاي نوزادتان شما را نگران مي‌کند. ذکر نکاتي را در مورد قولنج ضروري مي‌دانم. اول اينکه، پدرها و مادرها بدانند تقصير آنها نيست و البته بچه‌ هم مقصر نيست؛ بايد صبر و تحمل پيشه کنيد تا اين دوران طي شود. دوم؛ اغلب داروها، چه آنهايي که پزشکان تجويز مي‌کنند و چه آنهايي که مادربزرگ‌ها ارايه مي‌دهند بي‌فايده است و چه بسا مضر هم باشد. سوم؛ گاهي اوقات اين دردهاي مبهم آزاردهنده او با يک سري اقدمات به طور موقت رفع مي‌شود ولي عموميت ندارد.
استفاده از کيسه آب گرم و دمرکردن بچه روي آن، فشار مختصري روي معده با کف دست، حمام‌ گرم او درست دقايقي قبل از شروع دردها شايد کمک کند. عده‌اي معتقدند که شايد آلرژي علت آن باشد ولي ثابت نشده است اما با اين حال، پرهيز از مصرف مواد غذايي پرعطر و بو مثل سير، پيازچه، شلغم و از اين قبيل را به مادر توصيه مي‌کنند و بعضي ديگر مي‌گويند شايد ريفلاکس – برگشت اسيد معده – علتش باشد، به هر حال هيچ‌کدام و يا مجموعه‌ اين عوامل موجب قولنج مي‌شود. آنچه مهم است؛ اين است که شما بايد تحمل کنيد و از متهم کردن يکديگر بپرهيزيد. مي‌دانم که از جيغ و گريه او به خصوص در نيمه شبي که وقت استراحت شماست و قرار است فردا صبح سر کار برويد، خسته مي‌شويد اما به اين فکر کنيد که هر رفتار شما در ذهن او ثبت مي‌شود. غرغر شما را مي‌فهمد و نوازش‌هاي آرامش‌بخش‌تان را نيز همين‌طور؛ چون به اندازه شما سلول عصبي دارد که ارتباط عصبي‌اش با نوع تحريک مثبت شما شکل مي‌گيرد. بي‌توجهي يا رفتار نامطلوب شما موجب کاهش ضريب هوشي بچه مي‌شود. شايد اگر پدر يا شخص ديگري غير از مادر، بچه را هنگام قولنج بغل کند بهبود يابد. به نظر مي‌رسد کودک از اينکه چرا بوي مادرش و مکيدن سينه او، آرامش هميشگي را به او نمي‌دهد بدتر دچار سردرگمي مي‌شود و در آغوش پدر که آن بوي شير را ندارد آرام بگيرد. مادر را با گفتن اين‌که «شير تو بهش نمي‌سازد» يا «ببين در بغل من آرام شد تو بلد نيستي!»‍ مضطرب نکنيد چون کودک نيز مضطرب مي‌شود.