| از پرده برون فتاد چون برق | | چون سيل غمش رسيد بر فرق |
| و افگند به تارک از زمين خاک | | بيرون شد و کرد پيرهن چاک |
| بر خاک، مراغه کرد چون آب | | گريان به زمين فتاد بي تاب |
| چون خضر نمود ميل خضرا | | برداشت ز خانه راه صحرا |
| خلقي ز پسش دوان به انبوه | | ميرفت چو باد کوه بر کوه |
| ميخورد، فسوس زندگانيش | | هر کس ز لطافت جوانيش |
| وانش به جفا گزند ميداد | | اينش ز درونه پند ميداد |
| اينش ز دو آن شکست و آن خست | | طفلان به نظاره سنگ در دست |
| ديوانه ز خويش بي خبر بود | | با اين شغبي که در گذر بود |
| ميگفت، چو بيدلان، سرودي | | ميراند ز آب و ديده رودي |
| زان باد چو ريگ رقص ميکرد | | ميزد ز درون جان دم سرد |
| دارد سفري دراز در پيش | | چون گشت يقين که مرد دل ريش |
| گريان به قبيله باز گشتند | | زين غم همه در گداز گشتند |
| مجنون زمانش نام کردند | | رازش به زمانه عام کردند |
| سوي پدر بزرگوارش | | بردند خبر ز روزگارش |
| ز آسيب زمانه لطمهاي خورد | | کان رو که تو ميفشانديش گرد |
| باشد که هنوز يابيش باز | | گر در پي او شوي به پرواز |
| زد نعرهي از درون پر سوز | | پير از خبري چنان جگر دوز |
| ني ني که جگر ز ديده ميريخت | | خون از جگر دريده ميريخت |
| کش دل سوي گوشه جگر بود | | هر جا جگرش به چشم تر بود |
| و ز بي جگري جگر همي خورد | | از دم همه خون جگر همي کرد |
| گويي نمک و جگر بهم داشت | | اشکش به جگر نمک نه کم داشت |
| کان قصه شنيد گشت بي هوش | | وان مادر دردمند پر جوش |
| آن گمشده را به خاک جويان | | غلطيد به خاک تيره مويان |
| پيچه ز سر سپيد ميکند | | موي از دل نااميد ميکند |
| همراه سرشک و همدمش خون | | بيچاره پدر دويد بيرون |
| فرياد کنان بهر بيابان | | ميرفت ز سوز دل شتابان |
| از کوه شنيد نالهي زار | | چون گشت بسي به دشت و کهسار |
| افگنده ز اشک، باده در جام | | اندر پي آن ترانه زد گام |
| با زمزمهي هزار دستان | | دريافت حريف را چو مستان |
| با خود غزلي جراحت انگيز | | ميگفت دران فراق خون ريز |
| شد سست ز سختي غمش پي | | چون چشم پدر فتاد بروي |
| بنشست به گريه پيش رويش | | چون سوختگان دويد سويش |
| دور از من و تو، ز خويشتن دور | | ديدش چو چراغ مرده بينور |
| لختي دل پاره يافت پيوند | | چون روي پدر بديد فرزند |
| ماليد به پاي پير ديده | | خم کرد تن ستم رسيده |
| رخ شست، به خون آب گشته | | پير، از جگر کباب گشته |
| بوسيد سرش به مهرباني | | بگريست برو به خسته جاني |
| ميداد ز سوز سينه پندش: | | ميسوخت به زاري از گزندش |
| وي ميوهي جان و باغ ديده | | کاي شمع دل و چراغ ديده |
| چون در وحل اوفتاد پايت؟ | | با آن خردي که داشت رايت، |
| سوداي که کرد با تو اين کار؟ | | درد که نهاد بر تو اين بار؟ |
| آه که به سينه کرد داغت؟ | | باد که وزيد بر چراغت؟ |
| مونس شوي ام به دستگيري | | بودم به گمان که گاه پيري |
| روزي به شب آرم اندرين روز | | رو در که کنم که در چنين سوز؟ |
| طوفان اجل به سر درامد | | درياب که عمر بر سر آمد |
| مرگ آمد و زندگانيم برد | | پيري هوس جوانيم برد |
| ديگر، چه کني تو عيش من زهر؟ | | چندين نه بس است تخلي دهر؟ |
| روغن زدنش چه روي دارد؟ | | آتش که به شعله خوي دارد، |
| تو رشته چه ميبري به چاهم؟ | | من خود ز زمانه پا براهم، |
| دل تنگي من مجوي چندين | | تنگست دلم، مپوي چندين |
| وي مرغ، به آشيانه باز آي | | اي جان پدر، به خانه باز آي |
| پيش از اجلم رسي به فرياد | | بشتاب که نادرين غم آباد |
| جوئيم بسي، ولي نيابي | | زين پس که بجستنم شتابي |
| او هم ز غمت چو من خرابست | | وان مادر تو که در نقابست |
| محروم مدارش از رخ خويش | | زان پيش که ديده را کند پيش، |
| يک ديده به چشم ما تويي، بس | | ماييم دو تيره روز بي کس |
| بي ديده شويم و بلکه بي نور | | مپسند که از جمال تو دور |
| بيگانه مشو چنين به يک بار | | آخر پدر توام، نه اغيار |
| بيمار پرست در هلاکست | | بيمار اگر چه دردناکست |
| مرگ پدرست رنج فرزند | | ز آنجا که يکيست خون و پيوند |
| مرگ پدرست رنج فرزند | | ز آنجا که يکيست خون و پيوند |
| ز آزار جگر توان زيست؟ | | ز آزردن دست و پا توان زيست، |
| وين کار نه کار تست، بگريز | | اين جاي نه جاي تست، برخيز |
| بي خانه و جاي، چون توان بود؟ | | گيرم که به غم زبون توان بود، |
| ور نه به مراد خويشتن باش | | گر زان مني، از آن من باش |
| نير و شکن صلاح مردست | | هر چند که عشق جمله در دست |
| دودي ندهد، برون ز روزن | | مرد ار چه به سوزدش، همه تن |
| گرد آر عنان خويشتن را | | مسپار بدست ديو تن را |
| غم هيچ مخور که در کنارست | | زين غم همه گر مراد يارست |
| کوشم که رسانمت در آغوش | | گر برمهي آسمان نهي هوش |
| در حجرهي غم به سوگواري | | چون ماند پريوش حصاري |
| در درس ادب دويد يک چند | | قيس از هوس جمال دلبند |
| ميکرد سرود عشق تکرار | | در گوشهي صحن و کنج ديوار |
| بي رشته همي ننيد چون مور | | بي صرفه همي شتافت چون کور |
| و الماس به سينه خرد ميکرد | | آهي به جگر فرود ميخورد |
| ميکرد شکيب تاتوانست | | زين گونه به چارهاي که دانست |
| ليليست نه آخر آفتابست | | آن مه که دلت ازو خرابست |
| با او ننشانمت به يک جاي | | ننشينم تا به چاره و راي |
| ديوانه نشد سزاي پيوند | | ليکن نکني چو ديو را بند |
| مردم شو و راه مردمي جوي | | اين ديو دلي رها کن از خوي |
| هم خوابه شود فرشته با حور! | | تا بود که ز عون بخت پر نور |
| بنشست ز مغزش اندکي دود | | مجنون چو نويد کام بشنود |
| کاي ز آتش من دل تو بريان | | با پير به شرم گفت گريان |
| دانم که ترا هزار چندست | | از من به من آنچه يک گزندست |
| از حيله و دم نميشود رام | | ليکن چکنم، که نفس خود کام |
| از بند قضا کجا گريزم؟ | | خوگير، که از بلا گريزم، |
| مرغيست به ريسمان تقدير | | بي چاره وجود سست تدبير |
| ميبود براي خود دلم شاد | | آن روز که بودم از غم آزاد |
| اين هم نه باختيار خويشم | | و اکنون که نه بر فرار خويشم |
| کاو از تن خود برآورد دود؟ | | پروانهي شمع را که فرمود |
| داند چو دران شکنجه ماند | | آنک آفت آسمان نداند |
| کار همه خلق پيش بودي | | گر کار به دست خويش بودي |
| تسليم شدم بهر چه آيد | | چون نيست ز مردم آنچه زايد |
| جان بدهم و يارندهم از دست | | تا ياري جان به قالبم هست |
| يا در سر کار او کنم سر | | با همسر او شوم چو افسر |
| من گوهر تو تو افسر من | | هاي اي پدر من و سر من |
| آزرده شدي و رنج ديدي | | زين گونه که بهر من دويدي |
| ور تو نخوري غم، دگر کيست؟ | | غم خوارگيم فگندت از زيست |
| غم زان منست و بار بر تست | | زين غم چو مرا قرار بر تست |
| وان وعده که کردهاي وفا کن! | | درد دل خسته را دوا کن |
| کالا خرد و درم فروشد | | پذرفت پدر که سخت کوشد |
| ديوانه به ماه نور ساند | | آن چاره کند که تا تواند |
| شد با پدر و رضاي او جست | | مجنون به وثيقتي چنان چست |
| رفتند ز دشت سوي خانه | | با هم دو ستم کش زمانه |