اغلب يکي از سئوالاتي که براي والدين کودک مبتلا به لکنت و همچنين آسيب شناسان گفتار شاغل در مدرسه پيش مي آيد اين است که چه زماني مي بايست کار را با يک کودک خردسال مبتلا به لکنت زبان آغاز نمايند و اين کودک چه پيشرفتي خواهد داشت . در اين زمينه آشنايي با رفتارهاي غيرکلامي کودک که مبين خطر شروع لکنت است بسيار مهم است .
مهم ترين اين علائم عبارتند از :
درمان هر کدام از اين علائم که برخي از آنها مستقيماً جزء عوارض لکنت زبان هستند بسيار مهم است و مشخص کننده اين واقعيت است که گاهي عوارض بيماري از خود بيماري آزاردهنده تر خواهند شد بسياري از اين عوارض در واقع در طول زمان استقرار مي يابند . قبل از اينکه درباره وجود لکنت در کودک تصميم بگيريم عاقلانه است که تا حد ممکن وي را در بسياري از موقعيتهاي گفتاري هم مشاهده کنيم . بدين ترتيب که بدون اين که کودک متوجه حضور ما باشد او را در حين بازي يا هنگام زنگ تفريح زيرنظر بگيريم . شروع اقدامات گفتار درماني در مراحل ابتدايي موجب خواهد شد که اختلالات زمينه اي از جمله افسردگي و اضطراب کمتر ايجاد شود .
لکنت زبان گر چه يک بيماري رفتاري تلقي مي شود ولي به علت تأثير و مداخله در شکل گيري ارتباط و شخصيت از اهميت بسيار زيادي برخوردار است . در اينجا لازم است به اين نکته اشاره شود که در مواردي علت لکنت زبان ،‌آناتوميک يا مربوط به اختلالات اعصاب بدن مي باشد در اين موارد گفتار درماني و درمانهاي حمايتي - رفتاري ديگر تأثير اندکي داشته و يا اصلاً تأثيري ندارند . بهترين نحوه برخورد با لکنت زبان مشاوره با يک متخصص در اولين فرصت و درمان مناسب است در زمينه تشخيص و درمان لکنت زبان کودکان برخورد درماني بايد به نحوي طرح ريزي شود که به اعتماد به نفس کودک لطمه اي وارد نگردد . در پايان ذکر اين نکته مهم ضروري است که لکنت زبان به هيچ وجه با بهره هوشي کودک ارتباطي نداشته و اين کودکان داراي ضريب هوشي در محدوده طبيعي مي باشند .