روزه، پلکاني به سمت تقوا و وسيله يي براي تأمين آن در وجود و دل و جان شماست. تقوا اين است که انسان در همه ي اعمال و رفتار خود مراقب باشد که آيا اين کار مطابق رضاي خدا و امر الهي است، يا نه . اين حالت مراقبت و پرهيز و برحذر بودن دايمي، اسمش تقواست.
نقطه ي مقابل تقوا، غفلت و بي توجهي و حرکت بدون بصيرت است. خدا، ناهوشياري مؤمن را در امور زندگي نمي پسندد. مؤمن بايد در همه ي امور زندگي، چشم باز و دل بيدار داشته باشد. اين چشم باز و دل بيدار و هوشيار در همه ي امور زندگي، براي انسان مؤمن اين اثر و فايده را دارد که متوجه باشد، کاري که مي کند، برخلاف خواست خدا و طريقه و ممشاي دين نباشد. وقتي اين مراقبت در انسان به وجود آمد که گفتار و عمل و سکوت و قيام و قعود و هر اقدام و تصرف او، برطبق خط مشي يي است که خداي متعال معين کرده، اسم اين حالت هوشياري و توجه و تنبه در انسان تقواست، که در فارسي به پرهيزگاري ترجمه شده، و مقصود از پرهيزگاري اين است که حالت پرهيز و برحذر بودن، هميشه در انسان زنده باشد. فايده ي روزه اين است.

اگر ملتي يا فردي داراي تقوا بود، تمام خيرات دنيا و آخرت براي او جلب خواهد شد. فايده ي تقوا، فقط براي کسب رضاي پروردگار و نيل به بهشت الهي در قيامت نيست، فايده تقوا را انسان باتقوا در دنيا هم مي بيند. جامعه يي که باتقواست، جامعه يي که راه خدا را با دقت انتخاب مي کند و با دقت نيز در آن راه حرکت مي کند، از نعم الهي در دنيا هم برخوردار مي شود. عزت دنيوي هم به دست مي آورد و خدا علم و معرفت در امور دنيا هم به او مي دهد.
جامعه يي که در راه تقوا حرکت مي کند، فضاي زندگي آن جامعه، فضاي سالم و محبت آميز و همراه با تعاون و همکاري بين آحاد جامعه است.
منبع:حديث ولايت، جلد چهارم، ص 41-42
/ع