فرود آخرین مرحله پرواز میباشد، که از آن طریق یک جاندار پرنده و یا یک هواپیما به زمین باز میگردد. کلیه پرندگان ( اعم از جاندار و یا مصنوع دست بشر )، چتر نجات یا موشکها و یا هواپیماهای جت عمود پرواز که تصمیم به فرود دارند همواره از اصابت و برخورد شدید با زمین، در حین فرود، اجتناب می ورزند. بالونها نیز، برای یک فرود آرام، با تقلیل توان شناوری خود در آسمان این مهم را انجام میدهند.
هواپیماها و پرنده ها عموما عمل فرود را با کم کردن و کنترل سرعت انجام میدهند. اولین مرحله فرود با کاهش سرعت و تقلبل ارتفاع آغاز میشود تا جائی که پرنده به حالت نزدیک به سکون و بی وزنی برسد، و سپس درست قبل از رسیدن به زمین با چرخش دماغه فرود وضعیت نشستن بر روی زمین را به خود میگیرد. کم شدن تدریجی سرعت پرواز ( airspeed ) موجب بالا رفتن نک هواپیما ودر نتیجه افزایش زاویه حمله( angle of attack ) ودر انتهاافزایش مقاومت در برابر جاذبه زمین میشود.
بهترین شرایط برای تماس با باند فرود ( touchdown ) زمانی است که باد از پهلو( crosswind ) وجود نداشته باشد، که در نتیجه تماس با زمین میتواند در زمانی رخ دهد که سرعت موردنیاز برای معلق ماندن در هوا به حداقل رسیده باشد. در زمان وجود باد از پهلو برای فرود امن تکنیکهائی مورد استفاده قرار میگیرد که اصطلاحا آنها را فرود خرچنگوار ( crab landing ) و یا فرود لغزشی ( slip landing ) مینامند.
یکی از عوامل بسیار حیاتی در زمان فرود،عوامل زمینی مانند پستی و بلندی ها و شرایط آب و هوائی می باشد که برای هواپیما ها بسیار اهمیت دارد. این امر موجب میشود که هواپیماها برای اجتناب از این عوامل، که در عین حال بر خلاف تمایل شان، در ارتفاع بالاتر پرواز کنند و نتیجتا مسافت بیشتری را طی نمایند.
روش فرود هواپیماهای جت بزرگ حمل و نقل معمولا با روشی که در بالا توضیح داده شد اندکی متفات است. اگر با در نظر گرفتن اجرای روش بالا قرار باشد که هواپیما آنقدر صبر نماید که به حالت سکون و بی وزنی برسد، باند بسیار بلندی مورد نیاز خواهد بود. در این نوع از هواپیماها تنها با استفاده از کم کردن ارتفاع عمل نشستن روی باند انجام میپذیرد.
منبع: دانشنامه رشد