به ديده ، سرمه کند ، خاک ِ آستان ِ رضا را
دلي ، که مرکبِ همت کند ، سمند ِ قضا را
بزرگوار امامي ؛ که فيض ِ رحمت ِ عامش
به زير ِ چتر ِ هنايت گرفته ، شاه و گدا را
مقيم ِ کوي ِ وصالش ، گره ز دل بگشايد
چو برگ ِ غنچه ، که بيند به خود ، نسيم صبا را
اگر شکسته دلي ، مومياي ِ رحمت ِ او جو
که در خزانه ي او جسته ام ، کليد شفا را
ز بوريا ، به سريرت نهد ، به دست ِ عنايت
نبويد از تو ، چو با داغ ِ سينه ، بوي ِ رياي را
علي ، جمال ِ خدا ديد و ، در نهاد ِ تبارش
توان ، معاينه ديدن ، کمال ِ لطف ِ خدا را
تو ، گر رضاي ِ رضاجويي ، از سزاي ِ سزابه
که دررضاي ِ رضا ديده ام ، سزاي ِ سزارا
به ناخدايي او ، هر که دل به موج فنا زد
به خاک ِ تيره فشاند ، سبوي ِ آب ِ بقا را
سخن ، دراز نويم ، که وصف ِ طره ِ ليلي
به گرد ِ گردن ِ مجنون نهد ، کمند بلا را
به کيمياگريش ، در نهاد ِ تيره ي خود بين
نه برق ِ گنبد زرين و ، بارگاه ِ طلا را !
به يک کرشمه ، هزاران غمت ، ز دل بزدايد
دمي ، که بر تو گمارد ، نگاه ِ عقده گشا را
ترا ، به پوزش ِ آن جان ِ پرگناه ِ تو بخشد
به گونه هاي ِ تو ، گر بنگرد ، سرشک ِ صفا را
درآو ، خاک ِ درش ، توتياي ِ ديده ِ خود کن
به پيش آنکه ، نيوشي به جان ، خروش ِ درارا
تو برگ ِ زردي و ، برسان ِ تند باد ِ خزاني
نقيب ِ مرگ ، به گوشت زند ، صفير ِ صلا را
دلي ، که قبله گهش ، خاک ِ آستان ِ رضا شد
دگر ،رها نکند ، آستين ِ قبله نما را
سراي ِ عاريت است اين جهان و همت ِ پاکان
نهاده پيش تو ، مفتاح ِ گنج ِ هر دو سرا را
خطا بود ، که ضمانش ، به جان و دل نپذيري
کسي که ، ضامن ِ جان گشته ، آهوان ختا را
به استخوان لثامت ، گلوي ِ کس نخراشد
کريم ما ، که به يغما سپرده ، خوان ِ عطا را
تو ، زهر ِ خوشه ي انگور بين و ، حيله ي مأمون
که از زمانه برانداخت ، راه و رسم ِ وفا را
امام ِ ما ، که روانش خجسته باد ، دمادم
زند خروش ، که برکن ، بناي ِ جور و جفا را
زند خروش ، که گر کين ِ من ، به معرکه ، خواهي
به کين ِ هر چه ستمگر ، گشاده دار لوا را
رضا ، نه از پي ِ تسليم خواندت ، به شهادت
که در عزاي ِ شهيدان ، کشي ز مهلکه پا را !
درين زمانه ، هزاران رضاست ، بندي ِ مأمون
تو بر گشاده به ظالم ، زبان ِ مدح و ثنا را
به تيغ تيز ، گرست دست مي رسد نپسندد
خداي ِ عز و جل ، از تو ، دست ِ عجز و دعا را !
خيانت است ، خموشانه ، سر به سجده نهادن
به گوش ِ مسلم و ترسا رسان خروش ِ رساسرا
روان ِ عالمي ، از مار ِ سامري ، بگدازد
اگر که موسي ِ عمران ، نهد به گوشه عصا را
کمر ، به خدمت ِ ارباب ِ جور و مفسده بستن
جنايتي است ، قوي پنجگان نيزه ربا را
دلي ، که قصد ِ ستمگر کند ، به جوشن ِ ايمان
دلاورانه ، به خون شويد ، آستين ِ قبا را
لگام ِ خامه نگيرد اگر ، به چامه فريدون
سمند ِ فکرت ِ او ، بشکند حريم ِ ادا را