سلمان فارسي نمونه يک مسلمان واقعي است. او از جهت ايمان کامل بود و از جهت ساده زيستي در ميان اصحاب ممتاز به شمار مي آمد. محمد(ص) مراد و مقتداي او بود و در تمامي کارها از او الگو مي گرفت. روزي سلمان با آن حضرت نشسته بودند، رسول خدا پرسيدند: کداميک از شما در تمام روزگار روزه است؟ سلمان گفت: من يا رسول الله، پيامبر پرسش کردند: کيست از شما که هر شب تا صبح احياء بدارد؟ سلمان پاسخ داد: يا رسول الله من، پس سؤال کردند: کدامين از شما هر شب قرآن را ختم مي کند؟ باز سلمان گفت: من يا رسول الله، عمر غضبناک شد و گفت: يا رسول الله اين شخص مي خواهد بر ما قريش افتخار کند، اين ادعاها را مي کند پيامبر فرمودند: فلاني تو چه مي داني که سلمان در ميان امت من مثل لقمان حکيم است از او بپرس تا برايت بيان کند. پس او از سلمان پرسيد: اي بنده خدا آيا گمان مي کني هميشه روزه داري با آنکه من ديده ام بيشتر روزها طعام مي خوري؟ سلمان فرمود آن طور که تو گمان کردي نيست من در هر ماه سه روز را روزه مي گيرم و خداي عز و جل فرموده است:« هرکس حسنه اي بياورد پس براي او ده برابر آن مي باشد.»( سوره انعام، آيه 6) و من علاوه بر اين، ماه شعبان را هم به رمضان وصل مي کنم.
او گفت: و اين گونه پنداشتي که هر شب را تا صبح به احياء مي گذراني؟ سلمان فرمود: بله وي گفت: چگونه و حال آنکه من ديده ام بيشتر شب را مي خوابي؟ سلمان فرمود: اين طور که تو مي پنداري نيست من از حبيب خود رسول خدا شنيدم؛ که مي فرمود: کسي که در بسترش شب را تا به صبح با وضو سپري کند، گوئي آن شب را احياء کرده است؛ و من هميشه با طهارت به بستر مي روم. در پايان پرسيد: با اينکه من ديده ام تو بيشتر ايام ساکتي پس چگونه مدعي هستي که ختم قرآن مي کني؟ سلمان پاسخ داد: من شنيدم از حبيبم رسول الله که به اميرالمؤمنين فرمود: يا اباالحسن مثل تو در ميان امت مثل سوره توحيد است هرکس يک بار اين سوره را بخواند يک سوم قرآن را خوانده و کسي که دو مرتبه آن را بخواند دو ثلث قرآن را خوانده و هرکس سه مرتبه قل هو الله احد را بخواند حتماً ختم قرآن را کرده است. (1) پس پيامبر(ص) خطاب به علي (ع) فرمودند: هرکس تو را با زبان دوست بدارد يک سوم ايمانش کامل است و هرکس تو را با زبان و قلبش دوست بدارد دو سوم ايمانش کامل شده و کسي که با زبان و قلب تو را دوست بدارد و با دستش تو را ياري کند ايمانش کامل است.(2)

پي‌نوشت‌ها:
 

1. لئالي الاخبار، ص 214.
2. أمالي صدوق، ص 33.
 

منبع: نشريه بشارت شماره 75