(ز 997 ق)، منجم و شاعر. اهل خوانسار و برادر مولانا وصلى بود. وى در شعر به بدیهه‏گویى تمایل داشت. در زمان شاه طهماسب ملازم امیر محمد یوسف استرآبادى (م 977 ق)، قاضى هرات، بود اما بیشتر اوقات عمر خود را در كاشان به فراگیرى علم اختصاص داد و زمانى كه میرصدرالدین محمد واعظ منصورى، فرزند غیاث‏الدین منصور دشتكى شیرازى، به كاشان آمد، لطفى در سلك ندیمان و مصاحبان او قرار گرفت و بعد از مدتى به شیراز رفت و در آنجا در محضر درس شاه فتح‏اللَّه حسینى شیرازى حاضر شد و در علم ریاضى و حساب به مرتبه‏ى بالایى رسید. بعد از آن به هند رفت و مورد عنایت و حمایت شاهان آنجا قرار گرفت و صله و انعامى بسیار به دست آورد. سپس به كاشان بازگشت و تأهل اختیار كرد و چون ره‏آورد سفر تمام شد بار دیگر به جانب هند سفر نمود و مدتى در گجرات نزد میرزا نظام‏الدین احمد، مولف «طبقات اكبرى» به سر برد. در 997 ق در التزام اكبر شاه به كشمیر مسافرت كرد و در آن زمان استاد او، فتح‏اللَّه شیرازى، در كشمیر از دنیا رفت و لطفى تركیب‏بندى مشتمل بر «هفت بند» در رثاى او سرود. وى ترجیع‏بند استادانه‏اى نیز در «یازده بند» در مدح و منقبت حضرت ختمى مرتبت (ص) دارد.