آیت‏اللَّه حاج شیخ محمدرضا تنكابنى معروف به (فلسفى) از علماء اعلام و مدرسین عظام معاصر مشهدند.
ایشان در حدود 1342 قمرى در تهران چشم به جهان گشوده و در بیت علم و تقوا پرورش یافته و مقدمات و اولیات و سطوح را در تهران در خدمت والد علامه‏اش و اعلام دیگر به پایان رسانیده آنگاه مهاجرت به نجف اشرف نموده و چند سالى از محضر مرحوم آیت‏اللَّه العظمى میرزا عبدالهادى شیرازى و بالاخص آیت‏اللَّه العظمى خوئى مدظله و بعضى دیگر فقها و اصولا استفاده نموده تا به مدارج عالیه علم و كمال ارتقا یافته و پس از آن در سال 1370 قمرى به تهران مراجعت و چند سالى در مسجد لرزاده (مسجد مرحوم آقاى برهان) به اقامه جماعت و تدریس و وظائف روحى اشتغال داشته تا سال 1388 قمرى كه عزیمت به مشهد مقدس نموده و در آنجا مورد توجه و استقبال گرم فضلاء مشهد قرار گرفته و حوزه تدریس خارج فقه و اصول قرار داده و تا حال تحریر در آن سامان به تدریس و انجام وظائف روحى و دینى از قبیل نماز جماعت و غیره اشتغال دارند و ماه رمضان و شبهاى شنبه و جمعه را در مسجدشان منبر رفته و با بیانى قاطع و جامع نشر معارف اسلامى نموده و صدها نفر از عموم طبقات و بالاخص اهل علم و طلاب از محضر و بیانشان استفاده مى‏نمایند.
نگارنده گوید: جناب آقاى حاج میرزا على آقاى فلسفى (برادر ارجمند حضرت مستطاب حجةالاسلام والمسلمین لسان الشیعه و سیف الشریعه خطیب شهیر و نویسنده بصیر آقاى حاج شیخ محمدتقى فلسفى واعظ بزرگ ایران و خاورمیانه) كه ده ها بار كتبا و شفاها مراجعه به جنابشان كردم كه عكس و ترجمه خود را مرحمت نمایند ولى پاسخ مثبت ندادند و مرا و دیگران را از این فیض مرحوم داشتند و بنده این چند سطر را بدون اطلاع معظم‏له نوشتم زیرا وجدانم اجازه نمى داد كه (گنجینه) از ذكر مثل چنین دانشمندان مهذب و بارعى خالى باشد و از طرفى هم در جلد دوم ص 387 برادر ارجمند مذكورشان را نگاشته و در جلد چهارم ص 406 هم والد ماجد و برادران دیگرشان را ترجمه و وعده دادم ایشان را هم در ذكر خراسان و مشهد یاد نمایم لذا در اینجا به وعده خویش وفا نموده و این چند جمله را یاد نمودم و امید دارم مورد قبول معظم‏له و دوستان دانش و روحانیت و بالاخص ایشان قرار بگیرد.