(1368 -1293 ش)، خواننده و نوازنده. وى در ده سالگى نزد پسرعموى خود، علینقى وزیرى، به مدرسه عالى موسیقى رفت و در رشته‏ى آواز تحت تعلیم قرار گرفت و خواندن نت و اصول موسیقى را به زودى آموخت و پس از آن، نواختن تار را آغاز كرد. او در 1308 ش آموزشگاه موسیقى را دایر نمود و از 1309 ش در مدرسه‏ى موزیك دولتى معلم آواز شد. وزیرى از 1325 ش همكارى خود را با رادیو آغاز كرد و اولین خواننده‏اى بود كه در برنامه‏ى گلهاى جاویدان شركت جست و در ضمن، سولیست خوانندگان اركستر انجمن موسیقى ملى شد و آهنگ‏هاى بسیارى را در رادیو با اركستر اجرا نمود. او علاوه بر نواختن تار، تارباس نیز مى‏نواخت.[1]
به سال 1293 شمسى عبدالعلى وزیرى در خانواده‏اى هنردوست دیده به جهان گشود، تحصیلات ابتدائى خود را از هفت سالگى در مدرسه‏ى شرف شروع كرد و از ده سالگى بنا به توصیه و سفارش پدرش نزد پسرعموى هنرمند خود كلنل علینقى وزیرى به مدرسه عالى موسیقى رفت و در رشته آواز تحت تعلیم قرار گرفت و چون از صدایى گرم و جذاب برخوردار بود، زیر نظر مستقیم كلنل، خواندن «نت» و اصول موسیقى را به زودى فراگرفت و پس از آن نواختن «تار» را نیز آغاز كرد. عبدالعلى به زودى قطعات و ساخته‏هاى كلنل را آموخت و آن آهنگها را از یسال 1303 تا زمانى كه كلوپ موسیقى دایر بود در كنسرتهاى مدرسه مى‏خواند.
او در سال 1308 كلاسى به نام: «آموزشگاه موسیقى» دایر نمود و از سال 1309 در مدرسه‏ى «موزیك دولتى» معلم آواز شد. پس از آن در سال 1314 به استخدام بانك سپه درآمد و در سال 1316 در بانك ملى ایران شروع به كار كرد. در سال 1317 وارد بنگاه راه‏آهن دولتى شد و در این زمان بود كه متأسفانه وقفه‏اى در كار هنرى او به وجود آمد ولى در سال 1320 با بازگشت كلنل وزیرى به ریاست مدرسه‏ى موزیك» مجدداً وارد محیط هنرى شد و به آموزش در «مدرسه‏ى موسیقى» پرداخت و در سال 1322 به وزارت فرهنگ منتقل شد و از سال 1325 رسماً با رادیو همكاریش را آغاز كرد.
عبدالعلى وزیرى اولین خواننده‏اى بود كه در برنامه‏ى پرشكوه «گلهاى جاویدان» شركت و در ضمن سولیست خوانندگان اركستر «انجمن موسیقى ملى» نیز شد و آهنگهاى بسیارى را در رادیو با اركستر اجرا نمود.
او آهنگها و ساخته‏هاى كلنل وزیرى و روح‏اللَّه خالقى را از همه بهتر مى‏خواند و علت آن بوده كه بیشتر با آنان مأنوس بود و كاملاً احساس ایشان را درك مى‏كرده. صداى او كوتاه ولى گرم پر حال و سبك مخصوصى در خواندن داشت كه پر از احساس و جذبه‏ى خاص بود و در زمان خود طرفداران فراوانى داشت. وزیرى یكى از خوانندگان خوب و باارزش دوران معاصر ایران به شمار مى‏رود و «تار» بسیار خوبى هم مى‏زد كه هر چند نتوانست جاى خالى استاد و پسرعموى خود را پر نماید ولى وقتى كه مضرابش به سیم آشنا مى‏شد، زنگ صداى استادش به گوش شنونده مى‏رسید.
نوازنده، خواننده.
تولد: 1293، تهران.
درگذشت: 3 تیر 1368، تهران.
عبدالعلى وزیرى تحصیلات ابتدایى خود را از هفت سالگى در مدرسه‏ى شرف شروع كرد و از ده سالگى بنا به توصیه و سفارش پدرش نزد پسر عمومى هنرمند خود استاد على‏نقى وزیرى به مدرسه‏ى عالى موسیقى رفت و در رشته‏ى آواز تحت تعلیم قرار گرفت. تار مى‏زد و آواز مى‏خواند و آنقدر به موسیقى علاقه‏مند شد كه در مدرسه‏ى موسیقى ساكن شد. در سال 1308 كلاسى به نام آموزشگاه موسیقى دایر كرد و از 1309 در مدرسه‏ى موسیقى دولتى معلم آواز شد. پس از آن در سال 1314 به استخدام بانك سپه درآمد و در سال 1316 در بانك ملى ایران شروع به كار كرد. در سال 1317 وارد بنگاه راه‏آهن دولتى شد و در این زمان بود كه وقفه‏یى در كار هنرى او به وجود آمد ولى در سال 1320 با بازگشت كلنل وزیرى به ریاست «مدرسه‏ى موزیك» مجددا وارد محیط هنرى شد و به آموزش در «مدرسه‏ى موسیقى» پرداخت و در سال 1322 به وزارت فرهنگ منتقل شد و از سال 1325 رسما با رادیو همكاریش را آغاز كرد. از همان زمان است كه صداى عبدالعلى از رادیو شنیده شد. عبدالعلى وزیرى اولین خواننده‏یى بود كه در برنامه‏ى «گل‏هاى جاویدان» شركت و در ضمن سولیست خوانندگان اركستر «انجمن موسیقى ملى» نیز شد و آهنگ‏هاى بسیارى را در رادیو با اركستر اجرا نمود. چندى هم در رادیو همراه با تار خود آوا مى‏خواند و چند برنامه‏ى مخصوص كودكان هم اجرا كرد. از آثار وى مى‏توان به «باب بنفشه»، «پروانه و بلبل» و ترانه‏ى «نمى‏دونى» اشاره كرد.
وى بر اثر سكته‏ى قلبى درگذشت و در بهشت زهرا به خاك سپرده شد.