میرزا حسن فرزند حاج میرزا آقا ابن محمّد طاهر بروجنى. شاعر فاضل و ادیب كامل، مردى خلیق و مهربان و نیك سرشت و خوش طینت بوده، در اوایل عمر به شغل زنجیره بافى اشتغال داشته، و در صنعت گل دوزى و یراق از اساتید فن بشمار مى‏رفته، سپس تغییر شغل داده و به تجارب مشغول گردیده و تا آخر عمر بدین شغل اشتغال داشته.
در اوایل شاعرى، «بینوا» تخلص مى‏نمود، و بعداً آن را به «آتش» مبدّل ساخت، چنان كه خود گوید:
چنان تخلّص آتش بسوخت جان مرا
كه هیچ نام و نشانى ز بینوا نگذاشت
در عموم انجمن‏هاى ادبى كه در عصر او در اصفهان تشكیل مى‏شد شركت داشت، و بخصوص در انجمن شیدا و ادیب فرهمند از اساتید و صاحب نظران بشمار مى‏رفت.
بیشتر اشعارش غزل است و به انواع دیگر شعر توجّهى نداشته، و در سبك شاعرى پیرو صائب اصفهانى (كه به غلط او را صائب تبریزى گویند) و كلیم كاشانى است، یعنى به سبك هندى (سبك اصفهانى) شعر مى‏گوید.
آتش در حدود سال 1284 متولد، در 21 رجب سال 1349 در اصفهان وفات یافته، در یكى از اطاق‏هاى تكیه فاضل سراب در اوّل تخت فولاد مدفون گردید.
عموم شعراى اصفهان براى او مرثیه و مادّه تاریخ گفته‏اند از آن جمله است:
حاج آقا حسام الدین دولت آبادى گوید:
طبع حسامت پى تاریخ گفت
آتش ما سرد شدى زود بود
آقا میرزا عبدالكریم بصیر گوید:
آه كز باد اجل خاموش شد
آتش آن شاهنشه ملك سخن
زان میان گفتا به تاریخش بصیر
آتشى دیگر ندارد انجمن
دیوان اشعارش دو مرتبه بطبع رسیده؛ از اشعار اوست:
آن پرى را مگر از جوهر جان ساخته‏اند
كه چو جان از نظر خلق نهان ساخته‏اند
بوسه‏اى ده كه شود قوت دل و قوّت روح
اى كه از لعل تو یاقوت روان ساخته‏اند
دیگر از سیب سخن با من سر گشته مگوى
كه زنخدان تو را بهتر از آن ساخته‏اند
طعنه بر تخت جم و افسر دارا زده‏اند
این گدایان كه به كوى تو مكان ساخته‏اند
بنده مغ بچگانم كه به یك جرعه مى
فارغم از غم و اندوه جهان ساخته‏اند
ساكنان در میخانه سبك روحانند
كز دو عالم به یكى رطل گران ساخته‏اند
از زنخدان تو، رنج دل ما به نشود
زان كه این سیب نصیب دگران ساخته‏اند
آتشا بخت جوان دارى و اقبال بلند
كه تو را خاك ره پیر مغان ساخته‏اند