جعفر حیدریان در سال 1335 در روستاى "فردو" از توابع شهرستان قم به دنیا آمد. در دوران كودكى، براى اولین بار، زمزمه قیام علیه حكومت غیر اسلامى را از زبان پدر شنید. آقا رضا، پدر جعفر، پس از تبعید امام (ره) با پوشیدن كفن و به دست گرفتن شمشیر، با تعدادى از روستائیان به طرف قم حركت كرد و جعفر از آن روز با ظلم رژیم پهلوى آشنا شد. او در سن 10 سالگى در كنار مزار پدر قول داد، تأمین معاش خانواده 8 نفرى خود را بر دوش گیرد. به همین علت، به قم مهاجرت كرد و ضمن تحصیل، به كار در كارگاه زرگرى پرداخت. او مدتى بعد توانست با تلاش بسیار، مدرك دیپلم خود را كسب كند. جعفر، همزمان با تحصیل، در كلاس‌هاى درس اخلاق آیت‌الله مشكینى شركت كرد و وارد مبارزات سیاسى شد. او در اكثر تظاهرات و راه‌پیمایى‌ها فعالانه حضور یافت. پس از پیروزى انقلاب اسلامى، به همراه چند تن از جوانان قم، در كمیته استقبال از امام عضویت یافت و بعد از پیروزى انقلاب، در گروه مبارزه با اشرار و قاچاقچیان، به حفاظت از انقلاب اسلامى پرداخت. مدتى نیز آموزش نظامى پاسداران را به عهده گرفت. مدتى بعد در كردستان، به همراهى شهید بروجردى و شهید صیاد شیرازى، شهر سنندج را از وجود اشرار و منافقین پاكسازى كرد. حیدریان در سال 1360 به همراه 150 تن از بسیجیان قم به جبهه‌هاى جنوب رفت و در عملیات فتح‌المبین سال 1361 به عنوان فرمانده محور "تپه چشمه" شرکت کرد. اودر همین عملیات از ناحیه پا مجروح شدودرراه انتقال به بیمارستان عاشقانه به دیار حق شتافت.