شاعر و ادیب و خطّاط بوده، و در سال 1302 قمرى وفات یافته، قبرش در تكیه خرابه جنب قبر فاضل هندى [بوده] است.
از اشعار اوست كه در مدح حضرت رضا علیه السلام سروده است:
افلاك تو را چاكر و هر كس كه در آن است
آفاق تو را خادم و هر كس كه در این است
یك حاجب درگاهت گردون رفیع است
یك واقف بنگاهت جبریل امین است
صاحب عنوان در حدود هشتاد سال عمر كرده، و خط را در خدمت آقا غلام على خطّاط آموخته است
محمد مانى در تاریخ فوتش گوید:
وقت رحلت گفت با ساقى عشق
از پى تاریخ یك ساغر بده
كتب زیر از تألیفات اوست:
1- پارسى نامه، رساله مختصرى است در دستور زبان فارسى 2- تحفة الحسینیّه 3- توحید نامه 4- دیوان قصائد و غزلیّات 5- كنز المصائب 6- مثنوى سبعة ابحر كه نظم كتاب جلاء العیون علامه مجلسى است 7- مزخرف نامه و آن رساله‏اى است در حكایات و امثال آنها.
ساغر داراى چهار پسر و دو دختر بوده كه از آن جمله است:
1- میرزا اسماعیل متخلّص به «دردى»، شاعر و خطّاط و اهل فضل و دانش بوده، و به هندوستان رفته، در اسكند آباد ساكن نشده.
كتب زیر از تألیفات او به طبع رسیده است:
1- امراض مسلمانان و ادویه آنها 2- تجارب خود من 3- تعویض جان، و روح ایمان 4- محبوب الاخلاق (شعر) 5- همدردى
2- میرزا جعفر متخلص به «ظفر».
3- میرزا غلامعلى خطاط، معروف به غلامعلى ثانى.
4- حاج على استاد موسیقى بوده است.
تذكّر: پدر ساغر، میرزا محمّد اسماعیل نام داشته، و اهل منبر و وعظ بوده است، و ساغر خود نیز داماد آقا غلام على خطّاط است، و به همین نظر فرزندش را آقا غلام على ثانى گویند.