عالم فقیه فاضل علاّمه، از شاگردان و مجازین از حاج سید محمد باقر رشتى بیدآبادى است، و تاریخ اجازه سال 1246 مى‏باشد. سیّد مرحوم در این اجازه وى را بسیار ستوده، و تصدیق به اجتهادش فرموده.
صاحب عنوان در قزوین متولد شده و در اصفهان تحصیلات خود را به پایان رسانیده است.
انصارى در تاریخ مختصر اصفهان(:89) گوید: مرحوم حاج سید محمد باقر حجة الاسلام گذشته از ملاحظه مقاماتشان در علم و عمل، توجه خاصى نسبت به ایشان داشته تا جایى كه مرحوم حاج محمد جعفر آباده‏اى با آن جلالت قدر، و مكانت علم و تقوى، و بستگى به مرحوم سید، باز غبطه مقام ایشان را مى‏خورده، كتابخانه‏اش بعد از هشتاد سال (تا سال تألیف تاریخ كه سال 1332 قمرى باشد) كه همه آكنده‏ها پراكنده شد به حال خود باقى است، و گرد پنجاه ساله بر آن متلاقى.
صاحب عنوان تا سال 1263 حیات داشته و سپس وفات یافته است.
از تألیفاتش حواشى است بر حدیث غمامه كه آن را فرزندش شیخ محمّد حسین، مدّون نموده و به صورت كتابى خاص درآورده است.
وى را دو فرزند برومند و فاضل است:
1- فرزند بزرگش حاج آقا محمد قزوینى كه از ائمه جماعت اصفهان بوده، و در مسجد آقا نور پس از پدر اقامه جماعت مى‏نموده، و در شب 28 ذیحجه سال 1304 قمرى وفات یافته است.
فرزند ایشان: مرحوم حاج محمد جواد قزوینى،
و نواده‏اش: حاج آقا باقر قزوینی نیز از علماى اصفهان و ائمه جماعت بودند كه در این شهر شهرت و نفوذ داشته، و مرحوم حاج آقا باقر در سال 1362 وفات یافته، در تخت فولاد در تكیه‏اى مخصوص مدفون گردید كه اخیراً به نام تكیه خلیلیان معروف شده است.