ابن غیاث الدین از علماى قرن دوازده هجرى در اصفهان است. عالم فاضل كامل، متبحّر در فقه و اصول و حكمت بوده، اوایل قاضى اصفهان بوده، و سپس قاضى عسكر نادر شاه گردید.
از شاگردان و مجازین از امیر محمّد حسین خاتون آبادى و میر محمّد باقر خلیفه سلطانى است، و جمعى كثیر از او اجازه روایت یافته‏اند.
در سال 1160 در اصفهان وفات یافته، در مقبره آب بخشان مدفون گردید.
در فوائد الرضویة(9:1) درباره او گوید: متمهّر در اصول فقه، و حاذق در حكمت و معقول، دقیق الذهن، عمیق الفكر، كامل العلم، شیرین كلام و عذب البیان.
كتب زیر از تألیفات اوست:
- امان الحثیث فى درایة الحدیث 1- تفسیر آیه و اذا قرى‏ء القرآن 2- تفسیر قرآن 3- حواشى بر كتب اربعه 4- رساله در تحریم غنا 5- رساله در این كه درهم و دینار مانند هم است یا قیمت در آنها معتبر مى‏باشد؛ 6- رساله در مشروعیّت تلقین میّت جهت اطفال؛ و غیره.
در كتاب روضات الجنات(:652) در ضمن شرح حال حاج شیخ محمد [بن محمد زمان] كاشانى از او نامى برده شده است.
در كتاب راهنماى دانشوران(259:1) گوید: خوزانى (با ضمّ و سكون) منسوب است به خوزان، و آن نام چندین موضع است، و از جمله قریه خوزان ماربین اصفهان است، و از منسوبین بدانجاست: قاضى محمّد ابراهیم خوزانى... و احمد بن محمد خوزانى اصفهانى، در طبقه شعرا.
از اشعار اوست:
خذفى الشباب من الهوى بنصیب
إنّ المشیب إلیه غیر حبیب
ودع اغترارك بالخضاب و عاره
فالشیب احسن من سواد خضیب