ابن‏محمد حسن بن حسین شیرازى اصفهانى. عالم جلیل، و مجتهد بارع، و فقیه جامع، در 1270 متولد، و در 28 رمضان المبارك 1352 در طهران وفات یافته، در قم مدفون گردید.
مقدمات علوم را در مولد خویش آموخته، جهت تكمیل به اصفهان مهاجرت كرده، به درس حاج شیخ محمد باقر نجفى و حاج میرزا بدیع درب امامى و دیگران حاضر شده؛ سپس به نجف مهاجرت نموده، در محضر شیخ لطف الله مازندرانى و حاج شیخ زین العابدین مازندرانى سال‏ها حاضر شده، و به درس میرزاى بزرگ شیرازى حاج میرزا محمد حسن، و میرزاى رشتى حاج میرزا حبیب الله نیز حاضر شده تا به مقامات عالیه‏ى علم وایقان رسید.
در موقع مشروطیت ایران جزو یاران آقا سید محمد كاظم یزدى بوده، و در نجف از طرف برخى از طلاب رنج‏ها دیده، به ایران مراجعت نموده، در شیراز ساكن شده، در 1342 به اصفهان آمده، مدت دو سال ساكن شده، و به درس و بحث و اقامه‏ى جماعت پرداخته؛ سپس به طهران رفته و در آنجا ساكن گردیده و به ترویج دین و نشر احكام از راه مسجد و منبر و تألیف كتب پرداخته، تا سرانجام در آنجا وفات یافت.
اولادش در شهرضا و طهران ساكن مى‏باشند، و مرحوم حجة الاسلام حاج سید هدایت الله تقوى معروف به آیة الله تقوى فرزند ارشد ایشان در طهران ساكن، و در سال 1386 وفات یافت.
كتب زیر از تألیفات ایشان است:
1- تبصرة الناظرین [در رد بر مبلغ مسیحى] 2- تذكرة المسلمین، در امر به معروف و نهى از منكر 3- رساله در رد وهابیه 4- رساله‏ى عملیه 5- رساله‏ى نفلیه، در نوافل 6- فقه، یك دوره در چندین مجلد، كه در شیراز و اصفهان و طهران به طبع رسیده 7- قانون الهى، در شیراز چاپ شده 8- كشف البیان فى تربیة الانسان 9- كشف المرام فى قانون الاسلام [در رد مشروطیت] 10- مرآت الاصول، در اصول [دین] 11- الناسخ و المنسوخ، در اصفهان به طبع رسیده 12- نسیم سحر و هدایة المسترشدین؛ و غیره.
در نقباء البشر وى را از ونك طهران، و در دانشمندان فارس وى را از ونك سمیرم مى‏نویسد.