ابن معین الدین محمد فسائى شیرازى معروف به میرزا كمالا.
در روضات الجنات(:519) و فارسنامه ناصرى و ریحانة الادب(63:6) و دیگرى كتب نام او به احترام و تجلیل یاد شده است.
مشارالیه داماد مجلسى اوّل (ملاّ محمّد تقى) است، و خود عالمى فقیه، و مفّسر ادیب، و فاضل كامل بوده.
و كتب زیر از تألیفات اوست:
1- بیاض كمالى. در الذریعه (صفحه 170 جلد سوم) گوید: مجموعه نفیسى است كه آن را به عنوان وصیّت به یكى از اولاد و یا شاگردان و یا یكى از دوستان خود نوشته است. در زمان حیات علاّمه ملاّ محمّد باقر مجلسى تألیف شده. كتاب زیاده بر هزار سطر است، و در ریحانة الادب گوید بیشتر آن تاریخى و رجالى است.
2- شرح شواهد مطّول 3- شرح قصیده تائّیه دعبل خزاعى 4- القیود الوافیه در شرح شافیه در علم صرف. تاریخ اتمام تالیف رمضان 1108.
قبرش را در بقعه مجلسى در جنب مسجد جامع اصفهان مى‏نویسند.
در ریحانة الادب گوید: سال وفات میرزا كمالا به دست نیامد.
در جلد چهارم دانشمندان و سخن سرایان فارس(:246) گوید: كمالا فدشكویى متوفّى در حدود 1110، و سپس شرح حال مختصرى نقل مى‏كند.
در كتاب فهرست كتب خطّى كتابخانه‏هاى اصفهان نسخه‏اى از شرح شافیه ابن حاجب تألیف میرزا كمالا معرّفى مى‏شود و در آنجا گوید: تاریخ تألیف 1108 و تاریخ كتاب جمعه 18 ربیع المولود سال 1128، و در كنار نسخه حواشى از مؤلف نقل شده، بدین صورت «منه» یا «منه مدّظله العالى» و یا «منه زیدت بركاته» و امثالها كه همگى حكایت از حیات مؤلف در سال مرقوم دارد.
در مصفىّ المقال(:377) شیخ محمّد بن محمّد زمان كاشى و میرزا ابراهیم قاضى را از شاگردان او معرفى مى‏كند.
در صحن تكیه آقا حسین خوانسارى در تخت فولاد سنگ قبرى است از دانشمندى به نام آخوند كمالا كه این دو سطر شعر بر آن منقور است:
آخوند كمالا كه به فضل و به كمال
مشهور بد و نداشت مانند و مثال
با عالم قدس رفت و تاریخ آمد
بادا فردوس جاى آخوند كمال
جمادى الاولى سال 1110.
اكنون گوییم: صاحب قبر، دانشمندى است غیر از آن دو نفر، كه او نیز در اصفهان ساكن بوده و فعلاً بیشتر از این از حالاتش معلوم نیست. (كمال مخفف كمال الدین، و الف آخر آن جهت تعظیم و تكریم است)