ابن محمدبن ازهر اصفهانى. هجویرى در «كشف المحجوب» گوید: ابوالحسن على بن سهل نصرآبادى اصفهانى، عالم عارف زاهد، از قدماى مشایخ اصفهان. جماعتى كثیر از علما و عرفا در حدیث و عرفان نزد او تملذ نموده، كه از آن جمله است: سلیمان بن احمد طبرانى، و قشیرى، و ممشاد دینورى، و ابوبكر محمدبن عبدالله طبرانى؛ و خود نزد جمعى كثیر در تصوف و حدیث تلمذ نموده كه از آن جمله است: احمدبن مهدى، و جنید بغدادى، و ابوعبدالله محمدبن یوسف بن معدان بناء اصفهانى، و یونس بن حبیب؛ و غیره.
در عموم كتب تذكره نامش به عظمت برده شده است.
در سال 280 وفات یافته (در «اخبار اصفهان» فوتش را 307 مى‏نویسد) در قبرستان طوقچى مدفون گردید، و از حین فوت تاكنون قبرش مورد توجه عباد و زهاد بوده؛ در رحله‏ى ابن بطوط و كشكول شیخ بهائى راجع به مزار او مطالبى است، طالبین مراجعه نمایند.
مقبره‏ى او قدیم داراى دستگاه بوده، و فعلا از آن اطاقى بیش باقى نمانده، در سال‏هاى اخیر یكى از مشایخ خاكساریه آنجا را خانقاه خود ساخته، و بساط ارشاد [!] گسترده است.
سهل بن على بن سهل اصفهانى از عرفا و صوفیه است. ابونصر سراج در «لمع» از قول او گوید: حرام است اصحاب ما را فقرا بنامند، زیرا آنها غنى‏ترین خلق خدایند.
شیخ ابوعبداالله محمدبن على بن سهل اصفهانى عارف در هارم فارس بوده، و مزارش تاكنون باقى است. سال‏هاى اخیر هادى فسایى عارف متخلص به «بیدل» مؤلف «تذكرة العارفین» مقبره‏ى او را بر روى شالوده‏ى قدیم تجدید بنا نموده است.