جواب اجمالي:
عمده انشعابات شيعه بعد از شهادت امام حسين (عليه السلام) پديد آمد. كيسانيه، زيديه، اسماعيليه، عماريه، شميطيه، ناووسيه، واقفيه، و اماميه از فرقه‏هاي پديد آمده بودند كه از بين آنها فقط زيديه و اسماعيليه و اماميه باقي مانده‏اند.
جواب تفصيلي:
بر اثر وقايعي همچون وفات پيامبر (صلي اللَّه عليه و آله) جنگ‏هاي جمل و صفين، شهادت امامان معصوم و پيدايش مدعيان دروغين، انحرافاتي در افكار و عقايد مسلمانان پديد مي‏آمد و دسته‏ها و گروههاي متفاوت شكل مي‏گرفتند ولي به طور كلي مي‏توان گفت مذهب شيعه تا شهادت امام حسين (عليه السلام) انشعابي نداشت بعد از آن حضرت اقليتي به نام "كيسانيه" پسر سوم امام علي (عليه السلام) به نام محد بن حنفيه را امام مي‏دانند و در اعتقاد خود به دو دسته تقسيم شده‏اند گروهي او را مهدي موعود و منجي غائب مي‏دانند و گروهي مرگ او را پذيرفته و فردي ديگري را امام بعد از او مي‏شمرند در مقابل اكثريتي هم بودند كه امامت سجاد را پذيرفتند بعد از شهادت امام سجاد (عليه السلام) عده‏اي امامت امام محمد باقر را قبول كردند و جمعي هم برادر ايشان زيد را كه شهيد شده بود امام دانستند و به زيديه موسوم شدند.
بعد از رحلت امام باقر (عليه السلام) شيعيان به امام صادق (عليه السلام) گرويدند و بعد از شهادت ايشان به امام موسي كاظم (عليه السلام) گرويدند ولي دسته‏اي هم پسر بزرگ امام صادق (عليه السلام) به نام اسماعيل را كه در زمان حيات پدر فوت كرده بود امام دانستند و به اسماعيليه موسوم شدند. بعضي هم پسر ديگر آن حضرت، عبداللَّه افطح را امام دانستند و عماريه نام گرفتند و جمعي هم فرزند ديگر امام ششم، محمد را پيشوا گرفتند و شميطيه ناميده شدند و گروهي هم به نام ناووسيه امام صادق (عليه السلام) را آخرين امام فرض كردند. واقفيه كساني بودند كه بعد از شهادت امام كاظم (عليه السلام) به امام رضا (عليه السلام) نگرويدند و مي‏گويند امام كاظم (عليه السلام) وقتي به سراي هارون الرشيد وارد شد ديگر خارج نگرديد و لذا وي همان منجي غايب و مهدي موعود است.[1]
بعد از امام هشتم تا امام دوازدهم انشعاب قابل توجه و پايداري پديد نيامد و فرقه‏هايي هم كه نام برده شده در زمان كوتاهي از بين رفتند به جز زيديه و اسماعيليه كه هم اكنون در يمن و هند و لبنان و جاهاي ديگر زندگي مي‏كنند.
--------------------------------------------------------------------------------
[1] . برداشتي از كتاب شيعه در اسلام، علامه طباطبائي، چ ششم، 1372، ص 71 60 و ترجمه‏ي الفرق، بين الفِرق در تاريخ مذاهب اسلام اثر ابومنصور عبدالقاهر بغدادي به اهتمام دكتر شكور، چ دوم، 1344، ص 36 28.