پاسخ از آقای دکتر حمیدرضا ابطحی، فوق تخصص ریه:
برونشکتازی شیوع کمتری دارد و بیماری در حد شیوع آسم وجود دارد که بنام بیماری انسدادی مزمن ریه که در پزشکی به آن سی اُپیدی می گویند . اگر بخواهیم بیماری آسم را با بیماری انسدادی مزمن ریه مقایسه بکنیم ، آسم در سن کودکی و جوانی است در صورتی که بیماری سی اُپیدی در سن میانسالی است . علائم بیماری در آسم بدین صورت است که بیمار یک روز علامت دارد و یک روز خوب است ، ریه ها حساس هستند ولی در سی اپیدی علائم بتدریج پیش رونده است . فرد اول یک تنگی نفس کمی دارد در پله ها تنگی نفس دارد و کم کم میزان تنگی نفس افزایش پیدا میکند و در سالهای آخر بیماری در حال استراحت هم تنگی نفس دارد . علائم آسم بیشتر در شب و صبح های زود تشدید میشود و ممکن است سابقه ی کهیر و بیماری های دیگر آلرژیک باشد ، سابقه ی فامیلی در آسم بیشتر است . گرچه نباید این اعتقاد باشد که چون در خانواده ی ما آسم نیست پس من آسم ندارم . آسم به این صورت است که التهاب آمِس هوایی باعث شده است که راههای هوایی حساس بشوند و در مقابل محرک انسداد پیدا کنند که این انسداد برگشت پذیر است ولی در سی اپیدی بخاطر عوامل عمدتا سیگار کم کم این راههای هوایی تغییر شکل داده اند و یک انسداد غیر قابل برگشت را دارد . این تقسیم بندی همیشه یک تقسیم بندی قاطع نیست . خیلی از بیماران یک علائم بینابینی یا مشترک دارند . نکته ی مهم این است که چون درمان های کنترل کننده موارد غیر اختصاصی هستند و به این دقت جداسازی آسم از سی اپیدی مورد نیاز نیست . به هرحال این ها دو فرایند هستند و از نظر پیش آگاهی با هم فرق دارند . بیماری آسماتیک وقتی کنترل میشوند می توانند کیفیت زندگی قابل توجهی داشته باشند ولی بیماری سی اپیدی یک بیماری پیش رونده است و این اصطلاح که می گویند مادر بزرگ من هم آسم داشت و فوت کرد ، احتمالا مادر بزرگشان سی اپیدی داشتند و با سی اپیدی فوت کرده اند نه با اسم . بیماری سی اپیدی بیشتر ناشی از مصرف سیگار است ولی چون هم اسم و هم مصرف سیگار شایع است ممکن است بسیاری از بیماری های آسماتیک هم مصرف سیگار داشته باشند که این باعث میشود که آسم آنها غیر قبل کنترل باشد و قسمتی از برگشت پذیری خودش را از دست بدهد .
www.ch3.ir