در پاسخ بايد گفت نه تنها در جمكران بلكه در بعضى از شهرها معمولًا محلى به نام چاه صاحب الزمان موجود است كه برخى گمان مى‏كنند حضرت دستور حفر آن را داده يا ايشان در آنجا ديده شده‏اند و يا از آب آن چاه نوشيده‏اند ولى هيچ يك از اين نكات صحيح به نظر نمى‏رسد.
قضيه چاه امام زمان‏عليه السلام در مسجد مقدس جمكران و شهرهاى ديگر، از اين قرار است كه مرحوم حاج شيخ عباس قمى‏قدس سره در مفاتيح الجنان از تحفة الزائر از امام صادق‏عليه السلام روايتى نقل مى‏كند كه: «هر گاه تو را حاجتى به سوى خداى تعالى، باشد يا از امرى خائف و ترسان باشى. در كاغذى بنويس و در آب جارى يا چاه بينداز». اين يك نوع ارتباط و سخن گفتن با خدا است.
مرحوم علامه مجلسى در روايتى مى‏فرمايد: «اگر حاجت و گرفتارى داشتى با حضرت حجت (عج) چنين مكاتبه كن و حاجت خود را بنويس و در چاه يا نهر بينداز».(1)
البته معناى عريضه‏نويسى اين نيست كه حضرت حجت آن نوشته را باز مى‏كند يا مى‏خواند بلكه خدا و رسول او و اهل بيت عصمت و طهارت‏عليهم السلام از نيت‏هاى ما و آنچه در ذهن و دل ما مى‏گذرد، آگاهند چه رسد به نوشته‏هاى ما، آن هم در صورت گرفتارى و توسّل به آن عزيزان. در واقع خواسته‏اند به ما ياد دهند كه با محبوب و صاحب خود ارتباط برقرار كنيم و همان‏طور كه براى محبوب‏هاى دنيوى ابراز علاقه و محبت مى‏نماييم، بتوانيم با مولاى خود هم نامه‏نگارى كنيم.
حال از آنجا كه چاه و آب روان در دسترس همه نيست، مؤمنان در بعضى از شهرها و در مسجد جمكران، چاهى حفر نموده‏اند كه مردم عريضه‏هاى خود را درون آن بيندازند.
پى‏نوشت‏
(1) بحارالانوار، ج 102، ص 234.
پرسمان